islam

Zijn we op weg naar een burgeroorlog te beginnen bij Frankrijk?

Als we de praktische wereldsituatie op dit moment bekijken, is het niet zo moeilijk te constateren dat er een burgeroorlog zal uitbreken in Europa, te beginnen in Frankrijk. De massale immigratie in West-Europa onder de vlag van de islam gaat steeds meer aanleiding geven tot een etnische burgeroorlog.

De onmacht van Europa om de invasiestroom in te dammen vanuit Noord, Midden Afrika en het Midden-Oosten (vooral uit Syrië), waar een demografische explosie plaatsvindt, zal onvermijdelijk leiden tot een conflict van enorme omvang. In Europa bevinden zich grote groepen jonge mensen, met name vooral Arabische moslims, die meer en meer radicaliseren en waarvan een minderheid militair getraind is en bereid tot het voeren van een religieuze oorlog door rellen en terroristische aanslagen. Deze groepering zal de doorslaggevende factor zijn waardoor een oncontroleerbare spiraal van geweld in werking treedt. Laten we de kans op een dergelijk scenario eens nader bekijken.

De polemologie is het wetenschappelijke onderzoek naar collectieve gewapende conflicten.

De beste hulp bij dit onderzoek is de geschiedenis zelf. Neem de lange geschiedenis van Rome. Daaruit blijkt dat burgeroorlogen (Romeinse legioenen tegen Romeinse legioenen) even vaak voorkwamen als offensieve en defensieve oorlogen gericht tegen buitenlandse vijanden.

Wanneer men de geschiedenis bekijkt van landen als Frankrijk, Duitsland, Groot-Brittannië, de Verenigde Staten of China, dan valt op dat het aantal binnenlandse oorlogen gelijk is aan het aantal conflicten met het buitenland.

Met name Frankrijk kent een lange traditie van meer of minder intense binnenlandse conflicten, begonnen met de godsdienstoorlogen in de 16e en 17e eeuw, uitlopend tot in de 19e en 20e eeuw. Ook de Franse Revolutie was niets meer of minder dan een burgeroorlog. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog was Frankrijk verdeeld in twee kampen, die elkaar haatten, terwijl zoals altijd, de meerderheid van de bevolking zich afwachtend opstelde. Enerzijds het verzet, anderzijds de collaborateurs, samen met de aanhangers van de marionettenregering in Vichy.

Vandaag de dag vinden er steeds meer conflicten plaats tussen de moslims en de oorspronkelijke bevolking. De islam vertoont zich steeds openlijker en haar aanhang neemt getalsmatig sterk toe. Dit is een radicaal en beangstigend nieuw gegeven in de Franse geschiedenis. Het wordt echter door de heersende elite, geschrokken en verblind, in de politiek en in de media gemarginaliseerd.

Deze naderende confrontatie is echter veel intensiever en potentieel gevaarlijker dan bijvoorbeeld de godsdienstoorlogen tussen katholieken en protestanten of de ideologische en politieke conflicten die de meer recente geschiedenis sinds de Franse revolutie  hebben vorm gegeven.

frankrijk

In de 16e eeuw teisterde een reeks godsdienstoorlogen tussen de katholieken en de hugenoten Frankrijk. Frans, de hertog van Anjou, probeerde de vrede te herstellen, zodat de Fransen gezamenlijk de Zuidelijke Nederlanden konden veroveren. Op 26 november maakt ede vrede van Fleix in 1580 een einde aan de zevende godsdienstoorlog in Frankrijk.

Tijdens het koningschap van Lodewijk XIII was het vooral kardinaal Richelieu die zijn macht liet gelden. Hij ontmantelde verscheidene kastelen van families die hem en de koning niet goed gezind waren. In 1661 nam Lodewijk XIV de macht in handen; als absoluut heerser ging hij de geschiedenis in als de Zonnekoning. `De staat, dat ben ik’, of Lodewijk XIV deze woorden gesproken heeft is niet zeker, maar hij handelde er wel naar vanuit zijn paleis in Versailles. Onder het bewind van Lodewijk XV en Lodewijk XVI nam de onvrede onder het volk toe. De bevoorrechte positie van de adel en de geestelijkheid was de gewone man een doorn in het oog. Misoogsten en spilzucht van de adel verarmde de bevolking. Boerenopstanden in onder meer de Périgord en de Quercy waren het gevolg. Een legertje onder aanvoering van de edelman La Mothe La Forêt nam de stad Bergerac in en ondernam een aanval op Périgueux. Genadeloos werden de boerenopstanden neergeslagen. Een revolutie tegen het absolute gezag van het Ancien Régime was echter onontkoombaar: de gehele derde stand kwam in opstand en ging het politieke plaatje van Frankrijk en West-Europa definitief anders inkleuren.

Op 14 juli 1789 bestormden de revolutionairen de Bastille, de gevangenis die symbool stond voor het Ancien Régime. Vervolgens stelde men de `Verklaring van de rechten van de mens’ op. Enkele jaren later legde men het hoofd van koning Lodewijk XVI onder de guillotine: Frankrijk werd een republiek. Politieke partijen en een volksvertegenwoordiging, de zogenoemde Conventie, zagen het levenslicht. In deze wanordelijke periode voerde Robespierre een waar schrikbewind die men de Terreur noemde. Opstanden in grote steden sloeg men meedogenloos neer. Toch had men geen antwoord op de politieke en economische crisis, met als gevolg dat Napoleon Bonaparte de macht in handen nam.

​Het specifiek religieuze, sociologische en ideologische conflict, dat zich nu afspeelt, krijgt nog eens extra zwaarte door etnisch-biologische dimensie, die niet benoemd wordt. Deze etnische dimensie heeft een enorme weerslag op het collectieve bewustzijn, ook al wordt dit ontkend en verdrongen door de censuur van de heersende ideologie.

Wij zijn op dit ogenblik getuige van de opeenstapeling van al die elementen die bijna onvermijdelijk zullen leiden tot een gewelddadig binnenlands conflict. De ingrediënten, noodzakelijk voor een geweldsexplosie, zijn allemaal aanwezig. De vraag is niet meer of er zo een uitbarsting zal komen, maar wanneer. Laten we, bij wijze van diagnose, eens kijken naar de ‘socio-chemische elementen’ van dit explosieve mengsel.

Er is sprake van een grote bevolkingsgroep, bestaande uit enige miljoenen jongeren van buitenlandse oorsprong, die voortdurend in aantal toeneemt. Deze groep is zwak geschoold, veelal werkloos en vaak van een uitkering afhankelijk. Een buitengewoon groot deel ervan is werkzaam in de ondergrondse economie (drugs, heling van gestolen goederen, enz.) en met vele andere vormen van criminaliteit. Het is deze groep die de belangrijkste bataljons zal leveren bij een opstand. Deze jonge bevolkingsgroep wordt (onder andere middels internet) beïnvloed door een veeleisend en van elders afkomstig islamisme dat in wezen oorlogszuchtig is. In het collectieve onderbewustzijn – maar ook in het collectieve bewustzijn – van een gedeelte van deze bevolkingsgroep (een actief handelende minderheid) gaat het erom de jihad in Frankrijk te importeren. Dit als begeleidend element van een strategie van oproer, wraak en verovering.

Voor islamitische immigranten begon het, met ingang van januari, moeilijker te worden om het Franse staatsburgerschap te verkrijgen. Nieuwe regels voor het staatsburgerschap, die op 1 januari 2012 in werking zijn getreden, eisen nu van alle aanvragers dat zij voor de examens, die de Franse cultuur en geschiedenis als onderwerp hebben, slagen en zij moeten ook bewijzen dat hun Franse taalvaardigheid vergelijkbaar is met die van een 15-jarige ‘native speaker’ (moedertaal spreker). Bovendien zal van de kandidaten die het Franse staatsburgerschap wensen, worden vereist dat zij trouw beloven aan de ‘Franse waarden’.

​Direct hiermee in verband staat de islamisering van Frankrijk. Dat is voor iedereen zichtbaar, maar die kennis wordt gemarginaliseerd door de heersende elite. Deze islamisering manifesteert zich niet alleen in de toename van het aantal moskeeën, maar ook door de transformatie, het aan Frankrijk ontnemen van gehele zones.

Dit proces vindt sluipenderwijs plaats, uit de openbaarheid gehouden door huichelachtige discussies, zoals gevoerd door de officiële islamitische autoriteiten, met de te pas en te onpas misbruikte uitdrukkingen als ‘de gematigde islam’, of ‘de wereldse islam.’
In werkelijkheid is de islam actief als katalysator voor etnische spanningen, zoals gist het brood doet rijzen. Dit alles vindt plaats in het spanningsveld van totale oorlog tussen het Westen en de islam, waarvoor inmiddels wel ruim aandacht is in de media.

Overal vindt de toename plaats van racisme tegen de oorspronkelijke bevolking en van racisme ten opzichte van de Joden. Dit vormt een enorm probleem voor de heersende elite, die overal houvast begint te verliezen. Overal zien we de afwijzing van de Franse en Europese cultuur en identiteit. De grote toename van het aantal gesluierde vrouwen als teken van provocatie (en geenszins van religieuze geestdrift) is een methode van etnische uitdaging en territoriale afbakening. Men hoeft maar te luisteren naar de woorden van rappergroepen, die men overal kan horen, om een indruk te krijgen van de agressiviteit en strijdlust.

Vanaf 2005 zijn er, onder willekeurige voorwendsels, telkens weer stedelijke rellen van kleinere of grotere intensiteit ontstaan. Met een scala variërend van vandalisme en brandstichting tot aanvallen en botsingen met de politie. Of het nu gaat om een voetbalwedstrijd tegen Algerije, een studentendemonstratie, of incidenten van politie tegen onruststokers, of het nu gaat om het nieuwjaarsfeest of een nationale feestdag zoals de 14e juli, altijd zijn relschoppers en etnische bendes erbij betrokken. Het neemt alsmaar toe, maar het lijkt alsof men eraan wendt.

Maar niet iedereen went eraan. Als reactie erop ontstaan er sterke agressiesignalen. Dat is het laatste ingrediënt om het kruitvat te laten ontploffen: de reactie van de eigen bevolking. Onze elitesociologen hebben deze signalen altijd genegeerd. De heersende elite zal het pas merken als hun eigen heilige huisjes omver worden gekegeld. Het gewone volk ziet en voelt het wel.

We zijn nu getuige van een alsmaar toenemende interne volksverhuizing. Het territorium begint er als een lappendeken uit te zien, met steeds meer veroverde zones waar de Fransen van eigen bodem niet meer welkom zijn. Deze ‘onzichtbaren’ zijn vreemdelingen geworden in hun eigen land en in de steek gelaten door de staat die zich als handlanger opstelt jegens de bovengenoemde bevolkingsgroepen.

Maar de‘onzichtbaren’ zouden wel eens in opstand kunnen komen.
Strijdgebieden, conflictzones, spanningsvelden verbreiden zich als een olievlek. De gebruikelijke protestmanifestaties van autochtonen, die zich tot nu toe beperkten tot sociaal-economische onderwerpen, zouden door deze uitbreidingen wel eens in revolte kunnen overgaan: een revolte tegen de steeds smakelozer cocktail van onzekerheid en etno-culturele vervreemding.

De heersende elite heeft geen enkel antwoord. De officiële strategie is het ontkennen van de werkelijkheid. Ze reageren daarmee even wereldvreemd als indertijd Marie Antoinette en haar hofhouding.

Andere verontrustende elementen steken de kop op, die aangeven dat er een explosie op handen is: Allereerst de politie die tegen de grenzen van z’n capaciteit aanloopt, niet meer in staat om ongeregeldheden van grote omvang in de hand te houden, met name niet wanneer die tegelijkertijd in verschillende metropolen uitbreken. Dit laatste is een militair gegeven dat bekend is van de bovengenoemde bevolkingsgroep. Vervolgens is de strafrechtelijke aanpak van criminaliteit en geweld lachwekkend zwak, mede door de funeste maatregelen van mevrouw Taubira


no go zone

De no-go area’s worden Zones Urbaines Sensitives (ZUS) genoemd, probleemwijken, waar zelfs brandweer en ambulances bang zijn om in actie te komen. In 2006 leefden er 4.4 miljoen mensen in de zogenaamde probleemwijken, dat is 7 % van de Franse bevolking. Het relatieve aantal in de hoofdstedelijke “sensitieve zones” is 2.3 % gedaald sinds 1999, dat betekent -0.3 % gemiddeld per jaar. Deze vermindering is geringer dan de voorgaande periode van -0.6 % tussen 1990 en 1999, hoewel de regio’s Île de France, Languedoc-Roussilion, Aquitaine, Provence-Alpes-Côte d’Azur en Corsica hun populaties in probleemwijken hebben zien stijgen.
De karakteristieken van de inwoners van probleemwijken zijn sinds 1999 nauwelijks veranderd. Men is er gemiddeld jonger dan in omliggende, stedelijke wijken, meer dan 1 op 3 is jonger dan 20 jaar, vergeleken met 1 op 4 in de gehele agglomeratie. Het aantal vreemdelingen is groter: 17.5 % tegenover 8.2 % in doorsnee wijken, waarvan bijna de helft uit Noord-Afrika afkomstig is en 10.2 % de Franse nationaliteit heeft verkregen.

De illegalen voelen zich daardoor onaantastbaar. Het gevolg is nog meer agressie.

Dan is er nog het terrorisme. De overheid is ongerust geworden over al die jonge jihadisten die naar buitenlandse fronten vertrokken en nu terugkomen, geradicaliseerd en bereid om aanslagen te plegen. Het is duidelijk dat er aanslagen zullen gaan plaats vinden in Frankrijk, waar de grenzen zo lek als een zeef zijn. Niettemin, op het gevaar af om te choqueren, moet gezegd worden dat het terrorisme een factor is die de autochtonen zal wakker schudden. Terrorisme schaadt aanzienlijk de zaak van hen  die het toepassen. Tenslotte, laten we ook niet vergeten dat de economische situatie verslechtert, wat weer een aanjagende factor is.

De oorzaak van de problemen is een onverzoenlijke demografische realiteit. Grenzen zijn al sedert 40 jaar geopend, er is een groot verschil in kinderaanwas tussen autochtonen en allochtonen en tenslotte is er een voortdurende vervanging van de oorspronkelijke bevolking aan de gang.

Deze uitermate belangrijke sociale feiten worden volledig verdonkeremaand door de experts van het politiek correct denken (intellectuelen, politici, etc.) die bij de bekende televisiezenders lopen te babbelen en te liegen.

De ‘integratie’ is niet alleen volledig mislukt, ze is vanaf het begin onmogelijk geweest. Men kan slechts hen integreren die etnisch-cultureel dicht bij ons staan en dan nog slechts in geringe mate. In plaats van integratie en assimilatie (het worden allemaal brave Franse burgers), hebben we nu vijandelijkheid. Nu, op dit moment, is het echter te laat om de explosie van het kruitvat te vermijden, waar we met z’n allen op zitten en waarvan de lont aan het opbranden is.

Als in een Orwelliaans sprookje heeft de heersende elite de immigratie laten plaatsvinden om het een kans te geven, daar waar het gezonde verstand aangaf dat het een ramp zou worden.

De vraag is nu of we weten hoe dit alles gaat aflopen. Zoals in iedere oorlogssituatie bestaan er twee hypothesen. De eerste is die van actie – reactie. Er zijn twee partijen nodig om elkaar te bevechten. De ene partij wint en de andere verliest. Bovendien moet de aangevallen partij – die men ervan beschuldigt de onderdrukker te zijn, een veel voorkomend fenomeen in de geschiedenis – de morele en fysieke moed hebben om zich te verdedigen en te overwinnen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.