DELEN
eu

Stel je even voor. Je hebt een ploeg goede, ervaren en deskundige mensen om de Europese Unie te leiden. Je kijkt echter de andere kant op, treuzelt en treuzelt, kibbelt en kibbelt, en je kiest uiteindelijk voor een paar mindere goden. Nog altijd ‘goden’, jazeker, leden van de Europese elites, maar met minder of geen Europese ervaring. Je vraagt je dan toch af waarom dat zonodig moet?

Frans Timmermans, sociaal-democratisch vice-voorzitter van de Europese Commissie, Margrethe Vestager, lid van de Europese Commissie en bevoegd voor het mededingingsbeleid, Michel Barnier, voormalig lid van de Europese Commissie en Brexit-onderhandelaar, Guy Verhofstadt, ex premier en voorzitter van de liberale fractie in het Europees Parlement … Allen geprezen en bejubeld om hun deskundigheid, serieux en engagement. Het mocht niet zijn.

Het gaat hier even niet om hun ideologische ingesteldheid. Uiteraard zullen linksen het met geen van allen eens kunnen worden, het gaat hier wel over wat deze mensen hadden kunnen betekenen voor een Europese Unie in crisis. Want het verschil tussen een onervaren conservatief en een ervaren sociaal-democraat is wel degelijk van belang.

In hun plaats kwamen Charles Michel, Belgisch premier, Christine Lagarde, directeur generaal bij het IMF, Ursula von der Leyen, Duits minister en vertrouwelinge van Angela Merkel, en Josep Borell, ex-voorzitter van het Europees Parlement en minister in de Spaanse regering.

Dit zijn geen nulliteiten, maar ze moeten wel zwaar onderdoen voor het lijstje met de ‘toppers’. En die ‘toppers’ moeten aan de kant blijven staan wegens het gekibbel tussen de 28. Stel je voor, Timmermans had Hongarije en Polen gewezen op het belang van de rechtsstaat! Barnier? Dat gunnen we Macron niet. Vestager, ja, had gekund, maar waarom Denemarken een plezier doen? Guy Verhofstadt? Blaast te hoog van de toren … Geef toch ook nog iets aan de sociaal-democraten, een onbekende David-Maria Sassoli zit nu het Europees Parlement voor.

Evenwichten

Het is duidelijk dat er met de hoogste benoemingen in de Europese Unie altijd een erg moeilijke evenwichtsoefening gepaard gaat (zie hier). Politieke voorkeur, mannen en vrouwen, Noord en Zuid, Oost en West. Makkelijk is het niet, toegegeven.

Wat nu gebeurt is echter schaamteloos.

Charles Michel zal zijn mannetje wel staan om te zoeken naar de altijd broodnodige en moeilijk te bereiken compromissen. Borell was minister van buitenlandse zaken in Spanje, hij zal de job wel aankunnen. Over Christine Lagarde kan getwijfeld worden. Zij is een juriste, geen econoom en geen bankier. Ze maakte haar carrière door gedwee en op de knieën haar diensten aan te bieden aan de Franse president Sarkozy. Ze mocht Strauss-Kahn vervangen in het IMF, wat toch meer een managerfunctie is. Benieuwd hoe ze het zal aanpakken als er straks weer een eurocrisis uitbreekt. En Ursula von der Leyen? De zwakste minister in de Duitse regering, zo wordt gezegd, zonder Europese ervaring. Gelukkig, zo denk ik dan, is er toch nog die Martin Selmayer, secretaris-generaal bij de Commissie, die de touwtjes in handen kan nemen. Maar zo hoort het naturlijk niet.

Drie van deze vier kandidaten hebben een gerechtelijk verleden. Borell werd veroordeeld voor een weliswaar kleine zaak van handel met voorkennis. Ursula von der Leyen werd beschuldigd van plagiaat maar liep uiteindelijk geen straf op. Op het ministerie van defensie wordt ze beschuldigd van het miskennen van extreem-rechtse trends in het leger en het laten verkommeren van militair materieel. In de Bundestag loopt nog een onderzoek. Christine Lagarde bakt het helemaal bruin. Ze trad niet op tegen een miljardenfraude met BTW op de koolstofmarkt, ze werd veroordeeld voor ‘onachtzaamheid’ maar liep geen straf op in de arbitragezaak rond Bernard Tapie, en haar partner, een Corsicaans zakenman, werd veroordeeld door de EU-fraudedienst OLAF.

De Europese Commissie

De kans dat Ursula von der Leyen ook wordt goedgekeurd door het Europees Parlement is niet zo erg groot. Sociaal-democraten, Groen en Verenigd Links zijn tegen. De eurosceptische fracties zien zich niet geroepen om de brand te blussen. Het is dus denkbaar dat er nog een ernstige crisis wacht. De enige reden waarom Ursula toch steun zou krijgen, is trouwens dat niemand echt op zo’n crisis zit te wachten. Misschien krijgen de Groenen een troostprijs.

Als de Commissievoorzitter over twee weken toch wordt bevestigd, kan de invulling van de posten in de Commissie beginnen. Timmermans en Vestager zouden worden bevestigd, hoewel het niet zeker is met welke portefeuille. De Italiaanse premier zou al verkregen hebben dat zijn land de portefeuille van de mededinging krijgt, maar het zal de Lega van Salvini zijn die een kandidaat voordraagt. Niet echt geruststellend.

België zou dan weer NVA-er Van Overtveldt voordragen, beetje vreemd als de N-VA niet langer in de regering zit. Zou Magnette dan geen goede kandidaat zijn geweest?

Griekenland zou graag de portefeuille van migratie behouden, maar de verkiezingsuitslag van 7 juli zou roet in het eten kunnen gooien.

Macron kan Pascal Canfin voordragen, de groene ex-voorzitter van WWF, minister onder Hollande en nu aanhanger van de République en Marche.

Het is een vrij donkere ‘witte rook’ zo schreef Euractiv, een besluit waar helaas weinig tegen in te brengen valt. Dat Guy Verhofstadt nu een Conferentie mag voorzitten om uit te zoeken hoe alles democratischer en efficiënter kan, het zal hooguit over vijf jaar wat resultaat kunnen laten zien. De Raad zal zich niet makkelijk plooien naar de broodnodige hervormingen.

Je hoort nu al de verwijten tegen de Commissievoorzitter die ‘niet eens verkozen is’. Er zijn ernstige hervormingen nodig in de EU, maar zal er een sterke Commissie zijn om ze in goede banen te leiden? Of zal er weer toegelaten worden dat de Europese Raad het laken naar zich toetrekt en alles laat verkommeren in nationale tegenstellingen?

Raad tegen Commissie

Toen Jacques Delors aan de EU een nieuwe dynamiek had gegeven en de interne markt met de euro op de rails had gezet, vonden de staatshoofden en regeringsleiders dat het welletjes was geweest. Ze hadden de economische en sociale poot van de monetaire unie weliswaar kunnen tegen houden, maar de dadendrang van de Commissie moest worden gestopt. Ze stelden de Luxemburger Jacques Santer aan als Commissievoorzitter, goed wetend dat dit de zwanenzang voor de instelling zou inluiden. En zo gebeurde, met nota bene een censuurprocedure.

Barroso kreeg later twee mandaten, om de Commissie te laten verwateren tot een secretariaat van de Raad en er alle dynamiek uit te trekken.

Juncker deed zijn best, hij stelde een investeringsfonds voor, hij werkte aan de fiscaliteit en haalde een paar sociale dossiers van onder het zand. Het was zeker niet voldoende, maar tien keer meer dan zijn voorganger had gedaan.

Met Ursula von der Leyen is er een ernstig risico dat de Commissie weer op de achtergrond geraakt. De solidariteit in de EU is zoek, de wil om echt samen te werken is er niet meer.

Dit zou dan ook slecht kunnen aflopen. Een Europese Raad met 28 leden die niet bereid zijn echt naar compromissen te zoeken in het Europese belang, zal enkel kunnen ruzie maken. Zelfs een Charles Michel zal daar moeilijk tegen op kunnen.

Het klimaatdossier met een ernstige sociale dimensie, de voltooiing en hervorming van het eurokader: het zijn twee zware dossiers die mee kunnen bepalen of de EU verder afdrijft naar extreem-rechts dan wel een betere toekomst tegemoet gaat. Macron heeft zijn ambitieuze plannen alvast moeten opbergen. De geopolitieke situatie van de EU, tussen een Trump die het multilateralisme de rug toekeert, een Poetin die niet langer in liberalisme gelooft en een triomferend China dat met een eigen model aan zijn ontwikkeling werkt, is dringend aan een herbronning toe. Ze moet haar waarden zien te verdedigen, van mensenrechten tot democratie en vooral solidariteit. Aan een EU die beweert een vredesproject te zijn (geweest) mogen hoge eisen worden gesteld. Als de Lidstaten geen solidaire oplossing willen vinden voor de duizenden migranten aan de grenzen van de EU en ze liever laat verdrinken in de Middellandse Zee, is de EU zelf ten dode opgeschreven.

Ik besef zeer goed dat radicaal links geen enkele belangstelling heeft voor dit verhaal. Dat is dom. De EU is er om aan politiek te doen, niet enkel om populistisch de hoge lonen aan te klagen. Ideologisch valt er voor links inderdaad weinig te rapen, maar het zou getuigen van volwassenheid om ook in deze wereld een verantwoordelijkheid op te nemen, te wijzen op wat fout loopt en voor te stellen om het anders en beter te doen. Mag er nog een klein beetje hoop zijn?

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.