DELEN
Ghislaine Maxwell

Ghislaine Maxwell wordt beschouwd als de belangrijkste medeplichtige van Jeffrey Epstein. George Galloway had zo’n dertig jaar geleden te maken met haar vader, de duistere mediamagnaat Robert Maxwell. Kunnen conclusies worden getrokken uit deze ervaringen over het huidige schandaal?

George Galloway was bijna 30 jaar plaatsvervanger in het lagerhuis van het Britse parlement. Hij is een filmmaker, schrijver en een gerespecteerd spreker. Galloway presenteert ook televisie- en radioprogramma’s, waaronder op RT International.

Terwijl de handlanger Ghislaine Maxwell van Jeffrey Epstein op de grond lijkt te zijn verzwolgen, herinnert de media zich nauwelijks hoe ik een lange oorlog tegen je vader Robert heb geleid en welke rol ik heb gespeeld in zijn ondergang.

Het zou nauwelijks de moeite waard zijn om deze vergezochte gebeurtenissen te herinneren als het geen licht werpt op de rol van Robert’s Lieblink-kind Ghislaine – of liever, een wolk van wantrouwen. Want ze staat nu midden in een donker en fascinerend verhaal dat net zo bizar is als het verhaal dat haar overleden vader omhulde.

Ik ontmoette Robert Maxwell voor het eerst toen hij begin jaren tachtig een enorm krachtige en intimiderende mediamagnaat was. Het bevond zich in de groene ruimte van het toenmalige BBC-vlaggenschipprogramma Question Time, dat werd gepresenteerd door Sir Robin Day – toen de doyen van de machtigen in de BBC.

“Ah, Mr. Galway” (sic!), Roared Robert Maxwell, “de PLO-man” – en sloeg me zo hard op de zonnevlecht dat ik kromp, met tranen in mijn ogen. Net als het Britse establishment in die tijd keerden mijn kameraden en Sir Robin zelf hun ogen weg en deden ze alsof ze niets hadden gezien.

In die tijd, en bijna een decennium lang, was ik nauw verbonden met het Britse satirische tijdschrift Private Eye , schreef ik regelmatig en gaf ik verhalen en aanwijzingen voor anderen, waarbij ik regelmatig de legendarische Private Eye- diners bijwoonde bij Soho’s “Coach and Horses” Oprichter en redacteur van het tijdschrift Richard Ingrams.

Ongeveer een jaar na de eerste hit van Maxwell gaf ik een verhaal aan Private Eye, dat werd gepubliceerd – verfijnd door anderen. Hiertegen klaagde de mediamagnaat en vocht een epische veldslag tegen ons. En hij won. Hoewel Editor Ingrams een nacht in de cel doorbracht die weigerde me een bron te noemen, werd mijn auteurschap van Maxwell al snel duidelijk. We begonnen een uitputtingsoorlog die duurde tot zijn dood.

In oktober 1991 gaf de Pulitzer Prize-winnende auteur en journalist Seymour Hersh me op zaterdagavond een bestandscollectie, een samenvatting van zijn boek waarin hij serieuze aantijgingen had gemaakt tegen Maxwell.

Maxwell’s macht was destijds zo schandalig dat hij gerechtelijke bevelen had gekregen tegen een mogelijke voorpublicatie gericht tegen iedereen die er een woord van publiceerde, tegen iedereen die het heeft gedrukt, tegen iedereen die het heeft verspreid, tegen iedereen die het verkocht. In het VK bestond het Hersh-boek niet.

Als lid van het Britse parlement was ik echter vrijgesteld van dit verbod in alles wat ik in het Parlement zei of in de ordernota van het Parlement publiceerde. Evenzo iedereen die rapporteerde over wat ik daar zei of schreef. En dus deed ik het.

Ik beschuldigde Maxwell onder andere van een dief die de pensioenfondsen van zijn eigen werknemers had gestolen als agent van de Israëlische inlichtingendienst Mossad en de locatie van dappere Israëlische Joodse klokkenluider Mordechai Vanunu in Londen had verraden. Hij werd vervolgens ontvoerd, gedrogeerd en – zijn kaken bedraad als Hannibal Lector, dus hij zwijgt – naar Israël, waar hij tientallen jaren in eenzame opsluiting doorbracht en zelfs nu niet vrij is om te praten of te reizen.

Mijn verwijten barsten in het leven van Robert Maxwell als een nucleaire bom.

Hij beval zijn journalistieke handlangers (zij wier pensioenen hij had gestolen) om “Galloway op te zwepen”, en zij deden dat snel. Op de voorpagina’s van alle zes van zijn nationale kranten noemde je me ‘een jakhals’, zoekend door de mesthoop, een ‘vriend van Arabische terroristen’ (‘Ah, Mr. Galway (sic!), The PLO man’) en bovenal schreven ze dat ik loog over hun eigenaar.

Binnen enkele weken werd de diefstal van pensioenen openbaar en was Maxwell dood nadat hij was gevallen, gesprongen of van de achterkant van zijn jacht – de Lady Ghislaine – van de Canarische eilanden was geduwd. Robert Maxwell ontving een staatsbegrafenis op de Olijfberg, inclusief de Israëlische president, de premier en niet minder dan zeven voormalige of zittende leiders van de Mossad. De eulogie bracht hulde aan de “buitengewone dienst” die de heer Maxwell Israël had getoond. Het hele verhaal, welke exacte ‘diensten’ hij had gedaan, werd met hem begraven in Jeruzalem.

Het noodlottige jacht heette “Lady Ghislaine” omdat deze dochter zijn favoriete kind was (hij had andere dochters), en om de een of andere reden was zij haar favoriete kind. Van alle broers en zussen was Ghislaine degene die het meest op Robert Maxwell leek. Het lichaam van haar vader was verloren in de diepe en duistere wateren van internationale intriges. Waar ze weer zal verschijnen is nog onbekend. Wat “buitengewone service” heeft gedaan en voor wie, valt nog te bezien.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.