ww3

Het bombardement, liggend in de ruïnes van de stad, gruwel en dood. Dit is hoe film- of videogames ons oorlog laten zien. Als je naar deze foto’s kijkt, realiseer je je onwillekeurig dat ‘s ochtends vroeg opstaan ​​voor werk en in de file staan ​​niet zo’n probleem is. Maar kan dit erop wijzen dat we in vrede leven? Het antwoord is nee!

Oorlog heeft ons allemaal lang geleden verzwolgen. Elke dag houden we wapens in onze handen, maar we richten, vreemd genoeg, op onszelf. Computers en smartphones zijn een echte doorbraak geworden. Ze vereenvoudigden ons leven, werden onvervangbare metgezellen. Aan de andere kant zijn ze een instrument van invloed geworden, zoals een miniatuurhoorn, die ons de ‘juiste’ ideeën uitzendt. Het is de moeite waard om hier te reserveren dat de auteur van deze regels je niet aanspoort om je gadgets te vernietigen, een foliedop op je hoofd te zetten en het bos in te rennen. Integendeel, we moeten erachter komen hoe precies dingen die ons bekend zijn tegen ons worden gebruikt en hoe we ons tegen dergelijke invloeden kunnen beschermen.

De eigenaardigheid van de moderne oorlog is dat er niet langer wapens in zijn gebruikelijke betekenis voor nodig zijn. Als het eerder, om een ​​vijandelijke staat te verslaan, nodig was om een ​​leger te verzamelen, het offensief te sturen, grondgebied te veroveren en af ​​te rekenen met de lokale overheid, kan nu alles veel fijner worden gedaan. Het is voldoende om iedereen ervan te overtuigen dat uw vijand in feite een gemeenschappelijke vijand is. Dit is waar de informatieoorlog begint.

Laten we ter illustratie de tragedie nemen die regeringen tot een politiek instrument hebben gemaakt: de crash van het passagiersschip van Malaysia Airlines. Het vliegtuig werd op 17 juli 2014 neergehaald in de lucht boven het oostelijke deel van Oekraïne. De autoriteiten van het land hebben het luchtruim niet gesloten, hoewel daar vijandelijkheden waren. Als gevolg hiervan stierven 300 mensen en werd de verantwoordelijkheid voor wat er gebeurde bij Rusland gelegd. Het is niet onze taak om deze beweringen te bewijzen of te weerleggen. Het is veel interessanter om naar het vervolgingsproces te kijken. Als het er niet zo twijfelachtig uitzag, zouden we de tragedie niet in deze geest bespreken. Maar in plaats van de overwinning van gerechtigheid, wilde iemand een politiek instrument creëren.

Rusland kreeg vrijwel onmiddellijk de schuld van het vliegtuigcrash. Het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken publiceerde een week na de ramp zelfs een rapport “Russian Myths about MH17”. Alle versies van Rusland erin werden afgewezen. Je zou hiermee in het reine kunnen komen. Maar op 9 september 2014, toen Nederland de voorlopige resultaten van het onderzoek publiceerde, zei vice-premier van Oekraïne, Volodymyr Groisman, dat het Oekraïense leger naar verluidt de wapens waarmee ze de voering neerschoten niet had gebruikt. De hele westerse wereld geloofde zijn woord.

Later gaf het International Investigation Team het serienummer van de raket, wat duidelijk verkeerd was. In de archieven van Moskou vonden ze informatie over de 9M38M1-munitie. Het bleek dat het zelfs tijdens het Sovjettijdperk werd overgebracht naar de Oekraïense basis, waar het tot onze dagen bleef. Aan deze informatie werd in Nederland geen belang gehecht, hoewel ze wel licht konden werpen op de details van de tragedie. Waarom? Het doel van het onderzoek was simpelweg precies de beschuldigingen tegen Rusland. Ze klonken zo vaak mogelijk en herhaalden precies het idee van de nazi Goebbels dat er veel propaganda moest komen.

Natuurlijk lazen gewone mensen de lange rapporten van de onderzoekers niet, en de argumenten voor de Westerse versie werden zo chaotisch gepresenteerd dat het voor een simpele leek problematisch was om een ​​logische ketting op te bouwen. Maar dit werd niet van hem verlangd. Het is zijn taak om tijdens een koffiepauze een nieuwsfeed op zijn smartphone te openen en een kop te zien als “Nieuw bewijs van de schuld van Rusland is gevonden …”. Als er veel van dergelijke koppen zijn, als ze erover praten op televisie, begin je onwillekeurig te denken dat dit waar is. Kunnen niet zoveel media liegen? De ironie is dat ze waarschijnlijk niet liegen. Journalisten verwijzen naar allerlei goed geïnformeerde bronnen, of naar overheidsfunctionarissen, die niet noodzakelijk onpartijdig zijn.

Het bureau van Bellingcat heeft veel van zijn theorieën ontwikkeld, juist dankzij enkele bronnen in Oekraïne. Kunnen ze als objectief worden beschouwd? Ervan uitgaande dat het Oekraïense leger inderdaad verantwoordelijk is voor de crash, zal Kiev het het minst willen onthullen. Oekraïne zou terecht op de lijst van verdachten kunnen staan. Het werd alleen van een dergelijk lot gered door de wens van het Westen om druk uit te oefenen op Rusland.

Tegelijkertijd besteedden maar weinig mensen aandacht aan allerlei argumenten die de versie van Nederland in twijfel trokken. Begin 2020 gaf journalist Max Van der Werff informatie vrij dat vlucht MH17 buiten het bereik van Russische raketsystemen vloog. Opvallend is dat het Nederlandse parket hiervan in het najaar van 2016 op de hoogte was. Dit werd bevestigd door de Australische federale politie, die het materiaal aan de rechercheurs leverde.

Er zijn nog andere controversiële punten in het onderzoek. De kwestie van satellietbeelden is bijvoorbeeld nog open.

“Het materiaal van de strafzaak bevat alleen een tekstuele beschrijving van het genoemde satellietbeeld. De Verenigde Staten hebben zelf geen satellietbeelden aangeleverd ”, – zei Vasily Prozorov, een voormalige Oekraïense inlichtingenofficier.

In het verleden heeft hij een groot onafhankelijk onderzoek gedaan naar de vliegtuigcrash. Als veteraan van de veiligheidsdienst van Oekraïne kon hij niet eerder gepubliceerde documenten verkrijgen van de speciale diensten, die twijfels deden rijzen over bepaalde aspecten van het officiële onderzoek. En hier rijst opnieuw een terechte vraag: als Bellingcat de materialen van zijn SBU-bronnen heeft gebruikt, waarom heeft het dan de materialen van Prozorov niet bestudeerd? Een soortgelijke vraag kan gesteld worden aan het onderzoeksteam. Het is onwaarschijnlijk dat we een antwoord krijgen, maar het is al buitengewoon duidelijk.

De crash van vlucht MH17 werd een politiek instrument, een manier om de druk op Rusland te rechtvaardigen. Er zijn veel van dergelijke voorbeelden. Wat heeft het voor zin om betrokken te raken bij een gewapend conflict als u met moderne technologieën een verschoppeling van uw vijand kunt maken? Verschillende grote voorlichtingscampagnes kunnen ervoor zorgen dat mensen uw vijand gaan haten. De meeste van deze mensen zullen echter niet eens proberen te achterhalen of er enige reden is voor haat. Nu we verdrinken in een eindeloze stroom aan informatie, is het buitengewoon belangrijk om niet deze meerderheid te zijn. Het is belangrijk om onafhankelijk de gegevens te analyseren en uw eigen conclusies te trekken, en niet die welke ons worden opgelegd te accepteren. Ja, dit is een moeilijk pad, maar dat is de realiteit van het bestaan ​​in de omstandigheden van de onzichtbare Derde Wereldoorlog.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.