wilders

Je hoort Geert Wilders nooit zeggen dat hij de Fortuyn-revolutie afmaakt. Toch lijkt daar alle reden voor. Het is namelijk precies 15 jaar geleden dat Pim Fortuyn zijn onwaarschijnlijke opmars in de Nederlandse politiek maakte en de gelijkenissen zijn bijna bizar.

Kok II surfte op de golven van een internetbubbel het nieuwe millennium binnen. Het geld klotste tegen de plinten op. Rutte II gaat na zeven moeilijke jaren zomaar weer een begrotingsevenwicht presenteren. Maar net zoals Fortuyn er niet voor terugdeinsde om te spreken over de puinhopen van paars, krijgt de nieuwpaarse coalitie van PvdA en VVD onder Rutte van Wilders om de oren dat ze ‘knettergek’ is en de feitelijke problemen van dit land niet aanpakt. Ook nu laten de cijfermeesters van CPB en CBS zien dat er economisch gezien weinig reden voor onvrede is.

Maar zij meten niet de sluimerende onvrede over integratie, ‘de islamisering van onze samenleving’ en een vrij vaag omschreven ‘verzet tegen de elite’, die maken dat Wilders en onder zijn vleugels anderen op rechts de kiezers mee lijken te krijgen.

Precies 15 jaar geleden dus, ik herhaal het nog maar even, lag Nederland op eenzelfde koers als nu. Een paar maanden nog maar tot de verkiezingen en heel het land houdt zijn adem in, vooral de gevestigde partijen. Gaan zij weer klop krijgen?

Ik was erbij, in 2002. Redelijk actief zelfs, als politiek journalist, analist en commentator, interviewer van Fortuyn. Ik heb de LPF zonder Fortuyn het onmogelijke zien doen: een regering instappen. En ik heb de Fortuynisten in luttele maanden zien opbranden en de oude partijen, zij het gehavend, hun ruggen weer enigszins zien rechten. Sindsdien is er veel gebeurd, maar mijn politieke interesse is niet geweken. Want wie jarenlang op het Binnenhof rondliep, is nooit meer een echte buitenstaander. Daarom ga ik me er vanaf vandaag weer een beetje tegenaan bemoeien. Niet door de wandelgangen op te zoeken, maar door gewoon goed te kijken en luisteren. Ik wil me concentreren op de manier waarop politici de media zoeken, media politici zoeken en hoe dat met elkaar tot een nieuwe werkelijkheid wordt.

De kernvraag van deze verkiezingen is duidelijk, zou je zeggen: wie gaat Wilders afhouden van een plek in het torentje? Tenminste, als je in het kamp zit dat daar angstig naar kijkt. Je kunt ook zeggen: met wie gaat Wilders een regering vormen? Daar begint het al, de verwarring. Hoe je de komende maanden en die van na 15 maart meemaakt, hangt erg af van in welk kamp je zit en met wie je praat. Of wie tegen je praat.

Framing, zeggen de politicologen. We hebben nog drie maanden waarin dit spel gespeeld gaat worden. Daar gaan we bij zijn. Maar omdat het nu 1 januari is en de dames en heren van hun laatste vrije dagen genieten, gooi ik er een paar kleine voorspellingen voor dat nieuwe jaar tegenaan. Geldig tot 15 maart. Want dan wordt alles anders!

1. PvdA-lijsttrekker Lodewijk Asscher gaat, omdat hij in zijn eentje het tij toch niet kan keren, Ahmed Aboutaleb, de burgemeester van Rotterdam, presenteren als zijn mogelijke premierskandidaat.

2. Koning Willem Alexander praat eind februari zijn mond voorbij tijdens een staatsbezoek aan Bahrein: ‘Ik kan me toch niet voorstellen dat de mensen daadwerkelijk op iemand als de heer Wilders gaan stemmen.’

3. Geert Wilders vertelt tijdens het laatste lijsttrekkersdebat, ‘Ik ga de revolutie van Fortuyn afmaken’.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.