19 oktober 2021

SDB

dagelijks nieuws en blogs

Welkom bij het fascisme

vrijheid van meningsuiting

Tijdens de coronacrisis zijn er tal van verordeningen aangenomen die niets meer te maken hebben met de rechtsstaat en democratische controle. Deel 1/2.

Toen twee jongeren elkaar vorig jaar onafhankelijk van elkaar vergeleken met Sophie Scholl of Anne Frank met betrekking tot de coronamaatregelen, volgde een mediakreet van verontwaardiging. Op deze manier zouden volgens de gevestigde opiniepers de Holocaust, het fascisme en het nationaal-socialisme worden gebagatelliseerd.

Het valt op dat al deze termen meestal als synoniemen worden gebruikt en dienen als aanduiding voor een bepaalde historische periode. Een periode die uniek is, waarvan we hebben geleerd en die niet kan worden herhaald, zoals iedereen die verankerd is in de gevestigde heerschappij van uiterst rechts tot uiterst links, nooit moe wordt van het benadrukken. Een vergelijking is volkomen absurd en getrokken door het haar, zelfs maar een utopie van gekke, zichzelf overschatte gekken. Echter, het huidige verloop van de anti-corona maatregelen staat laat zien: Zo eenvoudig is het niet.

Het totalitaire fascisme is nog lang niet voorbij en zeker niet onherstelbaar verdwenen. Een vergelijking met de geschiedenis is de moeite waard. Het is echter belangrijk om onderscheid te maken tussen drie termen: totalitarisme, fascisme en nationaal-socialisme. Er zijn namelijk drie verschillende elementen, drie verschillende voorwaarden waaraan moest worden voldaan om het zogenaamde Derde Rijk mogelijk te maken. Laten we dus eens nader bekijken waar het allemaal om draait tegen de achtergrond van de coronamaatregelen.

totalitarisme

Laten we beginnen met de totalitaire staat. De filosoof en politicoloog Hannah Arendt beschreef dit in detail in haar basiswerk over het nationaal-socialisme, “Elementen en oorsprong van totale overheersing”. Nu zou het geen zin hebben om elk hoofdstuk van dit boek te onderzoeken en het te vergelijken met het heden. Laten we ons dus beperken tot een paar sleutelelementen die waarschijnlijk elementair zijn bij het beschrijven van totalitaire heerschappij.

Arendt beschrijft hoe de functie van het recht verandert in de totalitaire staat. Eigenlijk zou de wet de grenzen van de vrijheid van het individu moeten afbakenen, als het ware een speelveld openen waarop het individu zich vrij kan ontwikkelen.

In de totalitaire staat wordt de wet een “ijzeren band” die zich om elk individu wikkelt en daardoor alle vrijheid verstikt.

Handelen, zoals Hannah Arendt het begrijpt, wordt op deze manier voor iedereen onmogelijk gemaakt, de mogelijkheden van het individu worden gereduceerd tot meelopen met totalitarisme. Zelfstandig denken en handelen, los van staatsgeweld, is niet mogelijk.

Deze wet, die tot een ijzeren band is gevormd, is tegelijkertijd slechts een uitdrukking van een hogere wet, de wet van de beweging. Dit betekent een beweging voor de samenleving als geheel volgens bovenstaande richtlijnen, naar een doel dat nooit kan worden bereikt. Deze beweging vormt het basisverhaal waarop de totalitaire staat rust. Onder het nationaal-socialisme was het gepropageerde doel de creatie van de “superman” door middel van “raciale hygiëne”.

Deze beweging wordt als het ware behandeld als een “natuurlijke” of “goddelijke” wil, die de totalitaire staat wil helpen verwezenlijken. De “superman” zou slechts het eindproduct zijn van een evolutie die toch al natuurlijk plaatsvond, die de zelfbenoemde raciale hygiënisten veronderstelden te willen versnellen en daarmee deze “natuurlijke wil” te laten gelden.

Tijdens het nationaal-socialisme kwam dit tot uiting in de voortdurende uitsluiting van nieuwe bevolkingsgroepen als “onzuiver” of “parasitair” en resulteerde in hun vernietiging. Deze beweging kon echter nooit een doel bereiken en moest dus onvermijdelijk andere bevolkingsgroepen omvatten. Nieuwe maatregelen en wetten waren nodig om de beweging gaande te houden. Van de boycot van Joodse winkels tot de Davidster en Arisch bewijs tot de uiteindelijke vernietiging, deze werden stap voor stap ingevoerd om continue beweging te garanderen.

De beweging zelf was een wet geworden die bedoeld was om de totalitaire heerschappij te handhaven. Omdat het totalitaire systeem de beweging nodig had als een legitimerend verhaal, maar zich tegelijkertijd opdeed als de uitvoerder van deze bewegingswet. Om dit te doen, gebruikte het terreur met als doel het versnellen van wat als een vooraf bepaald proces werd beschouwd. De geheime dienst en het politieapparaat voerden deze terreur uit, evenals paramilitaire groepen.

De totalitaire staat regeert recht in het privéleven van mensen, integreert elk aspect van het menselijk leven en onderwerpt het volledig aan zijn heerschappij. Er is geen gebied meer dat er niet onder valt, geen aspect dat het niet beheerst. Dit is wat de staat in de eerste plaats totalitair maakt.

Hannah Arendt werkte daarom de wet van de beweging uit, waaruit de ijzeren band van de wet voortkomt, en terreur als essentiële elementen.

Als je kijkt naar de stand van de anti-coronamaatregelen van vandaag, zie je duidelijke parallellen. Zelfs vandaag is er een wet van beweging die begrepen wil worden als een hogere macht, en die neerkomt op een doel dat onmogelijk te bereiken is. Het is het idee van een wereldwijde pandemie, een natuurlijke of kunstmatige catastrofe die we samen moeten bestrijden. Het doel is duidelijk omschreven: het virus vernietigen, de pandemie beëindigen. Daartoe worden we 19 maanden lang geterroriseerd met maatregelen die streng worden gehandhaafd door de politie, gezondheids- en regelgevende instanties, evenals trein- en stewardessen.

De staat regelt ons hele privéleven, bepaalt het aantal contacten dat we mogen hebben en of en hoe we een baan, school, opleiding of studie volgen. Elke individuele actie wordt zo onmogelijk gemaakt in de ijzeren band van wetten en verordeningen en beperkt tot pure acties binnen het kader van beweging voorgeschreven door de totalitaire staat.

Masker verplicht, verplichte tests, lockdown en thuisonderwijs, verbod op bankjes in het park, verbod op het betreden van ziekenhuizen, bejaardentehuizen enzovoort – de lijst is nu eindeloos en rijk aan de meest absurde voorbeelden. Het huidige doel is om in ieder van ons een experimentele “therapie” genaamd vaccinatie te injecteren. Hiervoor maakt men gebruik van dwang en uitsluiting en stelt men een de facto verplichte vaccinatie in. Dus de totalitaire staat grijpt onze fysieke zelfbeschikking en valt onze fundamentele constitutie, onze gezondheid, aan, die hij op zijn eigen manier wil herdefiniëren en veranderen.

Dit zijn allemaal maatregelen van terreur om een ​​bevolking te disciplineren die onderworpen is aan totalitarisme, die ogenschijnlijk dienen om het hoogste, nobele doel te bereiken dat wordt voorgeschreven door de bewegingswet: het verslaan van het virus. Het echte doel is echter de vestiging van een totalitair bestuur en de vestiging van absolute instemming. Op basis van het verhaal, de beweging, zoals Arendt het noemt, wordt ongehoorzaamheid geïdentificeerd en gehoorzaamheid afgedwongen. Het betekent ook dat de maatregelen vaak willekeurig lijken, maar dat zeker niet zijn. Want vanuit het standpunt van het allesoverheersende doel vervullen ze allemaal hun doel om de massa’s te onderwerpen aan de ogenschijnlijke noodzaak van een ultiem doel.

Het is echter een onbereikbaar doel om een ​​virus te verslaan dat voortdurend muteert en voortdurend door de bevolking migreert als onderdeel van de jaarlijkse griepgolf. Het sprookje van een geheel nieuw type virus is bedoeld om dit feit te verhullen, maar doet er op dit moment helemaal niet toe. Luchtweginfecties maken deel uit van het menselijk leven en kunnen niet worden uitgeroeid, nieuw virus of niet. Zo kan bij elke griepepidemie regelmatig, stipt en op gezette tijden opnieuw een gevaar worden opgeroepen, dat volkomen alledaags en natuurlijk is en volkomen overdreven. Dit maakt een totalitaire staat noodzakelijk, die ogenschijnlijk dictatoriale dwangmaatregelen oplegt om het grote publiek te beschermen.

Een pandemie is daarom een ​​perfect verhaal voor een totalitaire staat, omdat het deze mogelijk tot in het oneindige kan uitrekken. Het marginale ‘bewijs’ dat wordt gebruikt voor de heersende ideologie moet dan dienen als rechtvaardiging voor despotische dwang en schijnbaar nieuwe maatregelen rechtvaardigen.

Het nationaal-socialisme stopte niet bij de stigmatisering van Joden als “plagen van het volk” die het “superieure ras” van de “Ariërs” onderdrukken, maar moest ze uiteindelijk vernietigen. En dat niet alleen: de waanzin van de eeuwige beweging verspreidde zich over de joden steeds meer bevolkingsgroepen: sociaal-democraten, communisten, over het algemeen alle politieke richtingen die in tegenspraak waren met de heersers, mensen met een handicap, homoseksuelen evenals de “zigeuners” genaamd Sinti en Roma.

In het huidige totalitarisme is het dragen van maskers en afstand houden niet langer voldoende om aan de eisen van de beweging te voldoen. Na de vrijwillige vaccinatie en de druk om die te nemen, is er voor iedereen een verplichte vaccinatie. Het zal daar niet eens stoppen. Want als steeds duidelijker wordt dat vaccinatie de belofte om een ​​einde te maken aan de pandemie niet kan waarmaken, gaat de beweging gewoon een stap verder.

In sommige landen is al een derde vaccinatie voorgeschreven, gevolgd door een vierde en vijfde, gecombineerd met wellicht andere drastische maatregelen. Mensen die weigeren zich te laten vaccineren, worden al gemarginaliseerd en gediscrimineerd. Ze worden gedegradeerd tot tweederangs mensen, van wie de loonaanspraken naar believen kunnen worden ingetrokken, die kunnen worden afgewezen of zelfs niet worden vastgesteld, simpelweg omdat ze weigeren medische tussenkomst te ondergaan. Ze zijn ook grotendeels uitgesloten van het openbare leven. Maar daar blijft het niet bij, nee, uiteindelijk worden ze gecriminaliseerd, wat al deels gebeurt. Dan zijn we ook niet ver van uitsterven.

De bewegingswet heeft deze constante “vooruitgang” nodig, het constant draaien van de schroef. De beweging mag nooit tot stilstand komen, want dan blijkt het te zijn wat het vanaf het begin was: een leugen.

De totalitaire staat bouwt voort op dit verhaal, heeft het nodig als rechtvaardiging voor zijn bestaan, omdat het anders niet zo’n hoge mate van acceptatie zou bereiken. Als het verhaal, de beweging, tot stilstand zou komen, zou de staat gewoon instorten, en die mediaprofessionals en politici die totalitaire ontwikkeling promootten en promootten, zouden dan worden geconfronteerd met de volkswoede dat ze waarschijnlijk niet zouden overleven.

fascisme

Opmerkelijk aan toen en nu is hoe zo’n totalitaire staat kritiekloos wordt geaccepteerd en zelfs gesteund door de bevolking. Dat brengt ons bij de fascistische component. Een totalitaire staat hoeft niet per se fascistisch te zijn. Het fascisme stelt een totalitaire heerschappij op een veiligere basis. Fascisme is een term die is ontleend aan het Italiaanse fascismo, dat op zijn beurt teruggaat tot het Latijnse fascis – (bundel van staven), en de bundel van staven met een bijl was het symbool van oude Romeinse heersers.

Fascisme betekent de inlijving van een groot deel van de bevolking, wat de brede massa een gevoel van verbondenheid geeft en hen tegelijkertijd tot de verlengde arm van de staat maakt. De massa’s vormen zo de op elkaar afgestemde bundel die zich ondergeschikt maakt aan een gemeenschappelijke ideologie. Ze steunen enthousiast elke actie van de totalitaire staat en steunen deze met hun aanvaarding.

De nationaalsocialistische staat had dringend de hulp van zijn onderdanen nodig. En ze toonden zich bereid om het gewillig te doen. Mensen verraden maar al te graag hun joodse buren of uiten vermoedens van on-Duits gedrag, bijvoorbeeld als iemand hun joodse medemens steunt of de arm niet snel en vaak genoeg opheft in een “Duitse groet”. De nationaal-socialistische staat was een staat van informanten, wantrouwen en wederzijds toezicht en discipline.

De coronastaat werkt volgens dezelfde principes. Opeens is iedereen een potentiële besmettingsbron waartegen de mensen beschermd moeten worden. “Bescherm uzelf en anderen” is slechts één uitdrukking van dit universeel gevoelde wantrouwen, dat mensen ertoe oproept zich aan staatsbevelen te houden, hoe zinloos ze ook zijn.

Opzegging vindt dagelijks plaats. Er wordt tegen mensen geschreeuwd of er wordt geweld tegen ze gedaan omdat ze geen masker dragen, de politie wordt gebeld als er een vermoeden is dat er mogelijk meer mensen op één plek zijn dan het toegestane aantal, jongeren worden door parken gejaagd omdat ze te groot in aantal ontmoeten. Ook hier is de lijst met voorbeelden nu absurd lang.

De totalitaire staat maakt van zijn onderdanen zijn handlangers die het staatsgezag helpen afdwingen. Bedrijfseigenaren, trein- en stewardessen en lokale operators handhaven de door de staat voorgeschreven masker- en testvereiste min of meer rigoureus, deels uit overtuiging, deels omdat ze zelf straffen riskeren voor niet-naleving. Ook de identificatie van de massa met de totalitaire staat en zijn vermeende doelen is opmerkelijk.

Blinde gehoorzaamheid maakt deel uit van een zelfbeeld van het dienen van deze doelen door iets te doen. Iedereen die zijn medemens aanklaagt, niet-gevaccineerde mensen niet toelaat in winkels of mensen lastigvalt die zonder mondkap het openbaar vervoer gebruiken, zijn steentje bijdraagt ​​aan de bescherming van de gemeenschap, kan rekenen op de goedkeuring van de autoriteiten en solidariteit tonen. Degenen die onderworpen zijn aan de totalitaire staat dienen hem met vreugde, aangezien zij een groot deel van hun zelfvertrouwen en persoonlijke identiteit uit deze dienst halen.

Synchronisatie

De opkomst van het nationaal-socialisme ging hand in hand met de coördinatie van de uitvoerende macht, de rechterlijke macht, de media en via hen de samenleving. Deze synchronisatie werd echter meestal niet afgedwongen, maar vond op zichzelf plaats. Ambtenaren en mediawerkers pasten hun gedachten, acties en woorden snel aan de nieuwe macht aan, net zoals na het einde van de Tweede Wereldoorlog overtuigde nationaal-socialisten ‘overtuigde democraten’ konden worden.

Dit draaihalssyndroom kan vandaag opnieuw worden waargenomen. Van de ene op de andere dag berichtten de media unaniem over een dodelijke pandemie en steunden ze elke maatregel van de regering, eisten zelfs meer, nog strengere en strengere maatregelen en klaagden over het gebrek aan toezicht op gehoorzaamheid. Vanaf het begin waren er geen kritische stemmen te horen. Ze werden consequent uitgesloten van het “discours” dat deze naam niet verdiende, het zwijgen opgelegd en, als ze zich uitten, belasterd en op één lijn gesteld met nazi’s, Reichsburgers en nieuwe rechten, bedekt met de wildste lege woorden die je maar kon bedenken kan het zich alleen maar voorstellen.

De rechtbanken onderscheiden zich ook door hun opmerkelijke naleving van de overheid. Ondanks ogenschijnlijk aanzienlijke juridische problemen zegenden ze de maatregelen met soms huiveringwekkende argumenten, waaruit duidelijk bleek dat ze alleen de gegeven mening overnamen zonder verdere kritische vragen te stellen. Hetzelfde geldt voor de uitvoerende macht.

Maar toen, net als nu, klonken er kritische stemmen op al deze gebieden. Deze weinigen werden en worden vervolgens met geweld onderdrukt. Vroeger zaten de uitgevers van kritische kranten en folders opgesloten – tegenwoordig is dergelijke journalistieke activiteit alleen mogelijk op internet. Er rolt een enorme censuurrol door de sociale media en het videoplatform YouTube , dat consequent alles verwijdert wat in tegenspraak is met het officiële verhaal. Daarnaast laten de kritische media, maar ook andere groepen en fora die de heersende opinie beslist tegenspreken, doorlopend hun bank- of PayPal-rekening opzeggen.

Journalisten met een gevestigde houding raken enthousiast over de kritische media op internet en bedekken ze met de wildste laster met de teneur: wie dit leest en gelooft is een staatsvijand. De bescherming van de grondwet wordt ook ingesteld tegen individuele media-exploitanten, evenals de staatsmedia-autoriteiten, die hiervoor niet eens een echte wettelijke basis kunnen bieden.

Daarbij komt nog de repressie waarmee ambtenaren, rechters en politieagenten worden geconfronteerd, die afwijken van de voorgeschreven lijn. Ze zijn bedekt met schorsingen, vooronderzoeken, ontslagen, huiszoekingen en mondelinge stillegging en zouden het zwijgen worden opgelegd en gehoorzaamd.

Wanneer mensen hun protest de straat op gaan, worden ze geconfronteerd met een sterk bewapende politiemacht die er niet voor terugdeinst om vreedzame protesten met geweld op te breken en tot escalatie te drijven. Dit geweld wordt gebruikt ongeacht de leeftijd of fysieke conditie van de demonstranten. Zo ontstaan ​​beelden die politiek en in de media luid worden veroordeeld – mits ze uit landen als Wit-Rusland komen.

Maar ook de samenleving zelf heeft zich van meet af aan op één lijn gebracht. De berichtgeving over een dodelijk virus werd slechts door een minderheid in twijfel getrokken en er was dus geen noemenswaardig protest dat de invoering van de verschillende maatregelen en de meervoudige aanscherping van de Infectiebeschermingswet had kunnen tegenhouden. Het zijn dus ook de brede massa’s, vooral zichtbaar in de media, die oproepen tot totalitaire maatregelen om harder op te treden en daarmee de volgende stap in de nooit eindigende beweging.

In het huidige stadium, aangezien de vaccinaties bij de mensen zijn gebracht, zou de druk op de niet-gevaccineerden nu moeten worden verhoogd. Men moet hun leven zo moeilijk mogelijk makenis een eis die ook door zelfverklaarde antifascisten op een volledig fascistische manier naar voren wordt gebracht, samen met het “We vaccineren jullie allemaal”, dat vaak wordt gepresenteerd bij demonstraties en barst van totalitaire waanideeën. De beweging mag niet tot stilstand komen, want dus de hoop en de belofte, de volgende stap zal de druk van de mensen wegnemen, het koninkrijk der hemelen op aarde zal zijn en zoiets als normaliteit zal terugkeren. Bijgevolg moeten degenen die onderworpen zijn aan de maatregelen al het mogelijke doen om zo snel mogelijk in de van bovenaf voorgeschreven bewegingsrichting te marcheren en degenen die zich zorgen maken en deze niet volgen, te corrigeren.

Ja, men moet zelfs de ijzeren vuist van de staat eisen voor deze verraders van de wil van het volk. Enerzijds dient dit voor uw eigen persoonlijke zekerheid dat u aan de goede kant staat. U handelt zelf goed en wel omdat u de wil van de autoriteiten gehoorzaamt. Anderzijds dient het ook om de eigen woede, de eigen onmacht naar een zichtbaar doel te kanaliseren.

Want hoe kan het dat ik me gehoorzaam aan alle maatregelen overga, terwijl anderen wegkomen om dat niet precies te doen? Waarom worstel ik om mijn masker te dragen, om afstand te houden, om gevaccineerd te worden, terwijl anderen deze nederigheidsgetuigenis van de totalitaire staat, die meestal als slachtoffer wordt gezien en ook op deze manier gepresenteerd, blijkbaar niet nodig vinden? Het gevolg is uitsluiting. Deze mensen moeten het gevoel hebben dat ze ongelijk hebben, dat hun acties nadelig voor hen zijn. En als deze nadelen niet van nature voorkomen, moeten ze worden geholpen door staatsgeweld.

Degenen die onderworpen zijn aan de totalitaire staat overtreffen elkaar in het radicalisme van de interpretatie van zijn ideologie. Dat was al het geval onder het nationaal-socialisme.

Veel van de gruweldaden werden niet expliciet bevolen door Hitler en zijn aanhangers. Nee, de bevelen en wetten waren vaak erg vaag dat de achterban ze zelf moest uitzoeken. Alleen een sterke identificatie met het heersende totalitarisme leidde er toen toe dat de uitvoerende Gauleiter- en SS-troepen, politieagenten en ja, gewone burgers werden gemachtigd om hun daden te doen of in ieder geval toe te staan ​​dat ze gebeuren (1). In nogal wat gevallen ging dit echter veel verder dan het beoogde doel van het topmanagement, zodat er van bovenaf moest worden ingegrepen om het bestuur en de rechterlijke macht tot de orde te roepen (2).

De normale fascist

Het meest angstaanjagende besef dat Hannah Arendt maakte en dat we vandaag opnieuw maken, is dat plotseling normale mensen, de vriendelijke buurman of de collega die we al jaren kennen, in staat zijn tot ongelooflijke marginalisering en wreedheid, dat ze één zijn. als je de verkeerde religie of overtuiging hebt, stellen ze je aan de kaak en pleiten ze openlijk voor onderdrukking.

Hannah Arendt beschreef dit ook in haar werk “Eichmann in Jerusalem”, waarin ze de term “de banaliteit van het kwaad” bedacht. Er wordt erkend dat kwaad doen niet moeilijk is. Hannah Arendt beschrijft het aan de hand van het voorbeeld van Eichmann, de organisator van de Holocaust. Hij was een fervent nazi en beval en organiseerde gewillig de uitroeiing van miljoenen joden.

Maar dat deed hij niet omdat hij gewoon een slecht persoon was. Nee, hij deed het omdat hij niet ondervroeg. Hij aanvaardde het systeem waarbinnen hij zich bewoog als onweerlegbare waarheid en transcendeerde die niet in zijn denken. Het was dus niet meer dan logisch voor hem dat als het heersende systeem de joden als ongedierte beschouwde, hij ze zou moeten verwijderen voor het welzijn van de mensen waartoe hij meende te behoren. Hier wordt de donkere kant van empathie zichtbaar, die altijd alleen betrekking heeft op de eigen groep, maar op deze manier kan leiden tot uitsluiting, onderdrukking en zelfs vernietiging van al diegenen die uit de eigen groep zijn uitgekozen (1).

Het is dus gemakkelijk, zelfs banaal, om slecht te zijn als je het niet als slecht erkent, maar integendeel verklaart dat slecht helemaal goed is. Uiteindelijk is elke totalitaire staat, elk fascisme hierop gebaseerd. En daar is het corona-fascisme op gebaseerd. De bestrijding van het virus is uitgeroepen tot een nobel doel en de regeringen, die alleen om ons welzijn geven, zijn zo voorstanders van het goede geworden.

Het is dan ook niet meer dan een logisch gevolg dat al diegenen die dit tegenspreken, die “zijdenkers” en “tegenstanders van vaccinaties”, dat wil zeggen al diegenen die zich niet willen onderwerpen aan het heersende totalitarisme, tot vijanden van deze samenleving worden verklaard. Ze brengen het bereiken van dat nobele doel in gevaar dat de hele beweging nastreeft en dat de mensen redding zou moeten brengen. Dus ze worden natuurlijk in dit eenvoudige sjabloon “kwaad” genoemd. Dit soort transfiguratie van de eigen gedachten en handelingen rechtvaardigt dan elke actie tegen deze vijanden, deze “plagen op het menselijk lichaam”.

Ook het Milgram-experiment kan hier worden aangehaald. Hieruit bleek dat veel mensen bereid zijn om wrede dingen te doen als ze maar geloven dat het voor een goed doel is. Want, in tegenstelling tot wat vaak wordt getoond, onderwierpen de proefpersonen zich niet zomaar aan het gezag van de onderzoeker. In plaats daarvan hebben ze zich bij hem aangesloten in een poging om bij te dragen aan de wetenschap. Dit was het resultaat van interviews met de proefpersonen na afloop van het experiment. Het is ook opmerkelijk dat de proefpersonen weigerden gehoor te geven aan de bevelen om een ​​andere persoon stroomstoten op te leggen, net zoals de testdirecteur hen had opgedragen dit te doen. De meerderheid daarentegen ging graag in op vriendelijke verzoeken.

Hannah Arendt verwierp dan ook de populaire interpretatie dat mensen zich onderwerpen aan autoritaire heerschappij, omdat onderwerping en verleiding niet hetzelfde zijn. Verleiding is een veel sterker element. Mensen die onderworpen zijn aan overheersing moeten van mening zijn dat ze het radicale goed dienen, dan zijn ze tot elke daad in staat (1).

Zo hebben we de belangrijkste aspecten van het totalitair fascisme uitgewerkt en gezien dat deze zeer toepasbaar zijn op de coronastaat. De vraag die nu rijst is hoe de heersers erin slaagden om zo’n systeem van verdeling zo snel en zonder noemenswaardige weerstand tot stand te brengen. Dit wordt besproken in het tweede deel.


Bronnen en opmerkingen:

(1) Ik raad het boek “Basically Gut” van Rutger Bregman aan.
(2) Aan te bevelen is ook het boek “Furchtbare Juristen” van Ingo Müller, dat aan de hand van illustratieve voorbeelden de anticiperende gehoorzaamheid beschrijft, vooral van de rechterlijke macht in het zogenaamde Derde Rijk.

SDB is al meer dan 10 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun SDB via PayPal veilig en simpel.