Wat zou nog een decennium Rutte betekenen voor het land?

Toen 2010 ten einde liep, bleef het internationale nieuws gericht op de gevolgen van de grote gebeurtenissen van het jaar: het begin van de Arabische Lente, de aardbeving in Haïti, de olieramp in de Deepwater Horizon. De bioscoopbezoekers waren enthousiast over de recente grote hits The King’s Speech en The Social Network, en de hitlijsten werden gedomineerd door jonge whippersnappers als Usher, Nelly en Eminem. Ondertussen begon David Cameron in de politiek net aan een gelukkige coalitie met Nick Clegg in het VK, had Nicholas Sarkozy nog gedurfde plannen om Frankrijk te transformeren en bevond een jeugdige Barack Obama zich in de voorpretdagen van zijn presidentschap. En in Nederland was Mark Rutte, voormalig mid-level manager bij een pindakaasbedrijf, onlangs minister-president geworden.

Meer dan een decennium later is er veel veranderd. Politieke carrières zijn afgebrokkeld, revoluties zijn mislukt en de wereldeconomie is hersteld van een crisis die maar één keer in een generatie voorkomt, net op tijd om er nog een te krijgen. Sarkozy is veroordeeld voor corruptie, Cameron lummelt in een herderskaravaan en Obama wedijvert met prins Harry om de meest lucratieve deal met Netflix. Mark Rutte is echter niet alleen nog aan de macht, maar zal daar waarschijnlijk ook blijven. Peilingen suggereren dat wanneer Nederland op 15-17 maart naar de stembus gaat,,De VVD-partij van Rutte zal niet alleen de meeste zetels in de Tweede Kamer behalen, maar ruim twee keer zoveel zetels als elke andere partij. Een verstoring is altijd mogelijk, maar het lijkt waarschijnlijk dat de nieuwe baas er na meer dan een decennium aan de macht, en na een recente economische crisis, dodelijke pandemie, rellen en nog veel meer, precies hetzelfde zal uitzien als de oude baas. Zoals ik ooit ergens anders schreef: Rutte is de Japanse duizendknoop van de Nederlandse politiek: niet weg te krijgen.

Het voortdurende succes van Rutte is in zekere zin een mysterie. Wat men ook van zijn politiek vindt, hij is geen grote visionair. In toespraken en persconferenties is hij een goede communicator, maar er is geen hoogdravende retoriek: de algemene toon is minder ‘Yes We Can’ en meer ‘I Suppose We Might’. Ondanks zijn lange ambtstermijn is Rutte’s staat van dienst ook op zijn best zachtaardig competent in plaats van glorierijk of transformerend. Sommige dingen zijn aantoonbaar beter geworden op zijn wacht en andere dingen slechter; in een decennium van rondzwerven door Nederland en praten met mensen, heb ik veel ontmoet die hem respecteren, maar bijna niemand die echt een gepassioneerde fan was. En misschien wel het allerbelangrijkste: de prestaties van de regering tijdens recente crises waren op zijn best fragmentarisch. Het aantal sterfgevallen tijdens de coronaviruspandemie was in Nederland lager dan in sommige vergelijkbare landen, maar hoger dan in sommige andere, het lockdown-beleid leek vaak verward en het nationale vaccinatieprogramma is net zo snel gegaan als een schaatser die vastzit in een met gras begroeid koeienveld . In januari kregen Rutte en zijn kabinet zelfs de vernedering te verduren dat ze massaal moesten aftreden; ten val gebracht door een schandaal met grove wanbeheer van het uitkeringsstelsel. Voor een man wiens politieke verkooppraatje in wezen altijd is geweest: “Ik ben niets bijzonders, maar ik zal drama vermijden en je zult nauwelijks merken dat ik hier ben”, is het gevoel van voortschrijdende crisis schadelijk geweest. Rutte en zijn kabinet leden zelfs de vernedering massaal te moeten aftreden; ten val gebracht door een schandaal met grove wanbeheer van het uitkeringsstelsel. Voor een man wiens politieke verkooppraatje in wezen altijd is geweest: “Ik ben niets bijzonders, maar ik zal drama vermijden en je zult nauwelijks merken dat ik hier ben”, is het gevoel van voortschrijdende crisis schadelijk geweest. Rutte en zijn kabinet leden zelfs de vernedering massaal te moeten aftreden; ten val gebracht door een schandaal met grove wanbeheer van het uitkeringsstelsel. Voor een man wiens politieke verkooppraatje in wezen altijd is geweest: “Ik ben niets bijzonders, maar ik zal drama vermijden en je zult nauwelijks merken dat ik hier ben”, is het gevoel van voortschrijdende crisis schadelijk geweest.

Op andere manieren is het echter niet moeilijk in te zien waarom Rutte populair blijft. Ten eerste is er het simpele feit dat voor veel Nederlanders het leven tijdens de pandemie eigenlijk helemaal niet zo slecht is geweest. Ja, er zijn veel doden gevallen, het levensonderhoud is verloren gegaan en veel mensen hebben zwaar geleden. Maar de Nederlanders hebben ook een mate van vrijheid genoten die elders ongehoord zou zijn. Afgelopen zomer kregen Parijzenaars boetes als ze hun huis verlieten zonder de juiste papieren en kinderen in Spanje mochten hun huis niet verlaten, maar in de meeste Nederlandse steden bleef het leven heel normaal, met niet-essentiële winkels open en weinig beperkingen op persoonlijke activiteiten. Zelfs nu, onder een “strenge” afsluiting, mogen mensen nog steeds bezoekers thuis bezoeken en zijn ze vrij om door het land te reizen; de scholen zijn open en je kunt op afspraak terecht in niet-essentiële winkels. Toen ik vorige week even in Delft was, stonden de straten stampvol, lange rijen bij de ijssalon, groepen mensen die bij elkaar kwamen voor een kopje koffie en misschien wel een op de honderd voetgangers met een mondkapje op straat. Bars en restaurants waren gesloten, maar anders zou een buitenaards wezen die van Mars landde nooit raden dat er sinds 2019 iets veranderd was. Als je de stelregel van James Carville accepteert dat het enige wat telt de economie is (dom), dan is het ook niet moeilijk te begrijpen waarom Rutte is populair gebleven. De Nederlandse economie heeft het afgelopen jaar, net als alle anderen, het zwaar te verduren gehad, maar uit statistieken van de Europese Commissie blijkt dat de werkloosheid in januari een van de laagste in Europa was, waarbij Nederlanders minder dan de helft minder kans hadden om werkloos te zijn dan Fransen mensen. Veel bedrijven hebben het nu moeilijk, maar de meeste kiezers zijn (in puur economische termen) beter af dan in 2010 en het gevoel bestaat dat we na tien jaar met Rutte aan het roer veel slechter kunnen doen dan nog eens tien jaar hetzelfde. De verkiezingscampagne zelf voelde vreemd gedempt aan, met live-evenementen geannuleerd en de meeste campagnes online. Triviale kwesties, zoals het roosteren van chatshows, zijn tot in zielvernietigende details besproken, terwijl enkele uiterst belangrijke slechts terloops worden genoemd. Voor een waarnemer maakt dit het hele proces vreemd saai en bloedeloos – maar het komt ook ten goede aan een politicus die de huidige orde wil behouden in plaats van deze omver te werpen. met geannuleerde live-evenementen en de meeste campagnes online. Triviale kwesties, zoals het roosteren van chatshows, zijn tot in zielvernietigende details besproken, terwijl enkele uiterst belangrijke slechts terloops worden genoemd. Voor een waarnemer maakt dit het hele proces vreemd saai en bloedeloos – maar het komt ook ten goede aan een politicus die de huidige orde wil behouden in plaats van deze omver te werpen. met geannuleerde live-evenementen en de meeste campagnes online. Triviale kwesties, zoals het roosteren van chatshows, zijn tot in zielvernietigende details besproken, terwijl enkele uiterst belangrijke slechts terloops worden genoemd. Voor een waarnemer maakt dit het hele proces vreemd saai en bloedeloos – maar het komt ook ten goede aan een politicus die de huidige orde wil behouden in plaats van deze omver te werpen.

Lees ook:  Trump op kop in de peilingen! welke peilingen kunnen we nog vertrouwen?

Meer in het algemeen weerspiegelt de populariteit van Rutte ook de heersende Nederlandse voorkeur voor een bepaald type leider. Ondanks alle vrijgevige internationale stereotypen over het roken van wiet, is dit in wezen een nogal conservatief land, in beide betekenissen van het woord: er zijn de afgelopen vierenveertig jaar slechts vijf premiers geweest (allemaal blanke mannen van middelbare leeftijd) ; en volgens mijn ruwe telling lijken rechtse partijen samen deze keer ongeveer twee derde van de stemmen te winnen. Voor veel Nederlanders is verandering het enige dat erger is dan een crisis, en Rutte voelt zich de levende belichaming van de status-quo: een krijger-monnik-achtige figuur zonder duidelijk achterland. Hij is ongehuwd en woont alleen in een bescheiden appartement, rijdt in een tweedehands auto, geeft parttime les, ruimt zijn eigen gemorste koffie op en rijdt tussen belangrijke vergaderingen door op de fiets. half opgegeten appel altijd in de hand. Toen zijn moeder vorig jaar stierf, is Rutte niet bij haar op bezoek geweest, omdat hij de lockdown-regels zou hebben overtreden; iets wat andere staatslieden moeilijk kunnen voorstellen. In een tijd van massale colonnes en enorme veiligheidsdetails, is dergelijk gewoon gedrag genoeg om een ​​leider viraal te laten gaan – maar ook perfect gepitcht voor een land waar nederigheid wordt gewaardeerd, en een serieuze belediging is “doe gewoon normaal ” (wees gewoon normaal). Toen ik Rutte een paar jaar geleden tegen het lijf liep in een smerig Rotterdams café, kwam hij alleen te voet aan, zonder enige beveiliging, wachtte op een tafel en at toen appeltaart met een vriend, die Rutte meestal leek te negeren terwijl hij met zijn telefoon. Toen mijn hond een hap van zijn taart probeerde te stelen, leek de premier dat niet erg te vinden.

Dit alles wil niet zeggen dat Rutte onomstreden is. Veel mensen zijn gealarmeerd door de wending die Nederland het afgelopen decennium heeft genomen; het gevoel dat (zoals in het VK) jarenlange bezuinigingen de kwaliteit van openbare diensten gestaag hebben uitgehold. Hoewel de kwaliteit van de Nederlandse openbare diensten over het algemeen opmerkelijk goed blijft, zijn er op sommige gebieden toenemende problemen. Dakloosheid neemt toe en huisvesting in sommige grote steden wordt ruïneus duur. Het recente uitkeringsschandaal ( Toeslagenaffaire) was een echt lelijke zaak, met raciale profilering van uitkeringsgerechtigden, valse beschuldigingen van fraude, families die tot faillissement werden gedwongen en jaren van verduistering en geldverspilling door de machthebbers, waaronder de premier. Meer in het algemeen heeft Rutte ook de slechte gewoonte gehad om rechtse kiezers te vertellen wat ze willen horen, in de hoop dat ze hem niet in de steek laten ten gunste van extremere partijen. Deze moderne, liberale, mediavriendelijke leider heeft mensen die zich niet aan de traditionele “Nederlandse waarden” hielden openlijk gezegd terug te gaan naar waar ze vandaan kwamen, moslimhoofddoeken in het openbaar vervoer verboden en was het opgewekt eens met een lid van het publiek dat schreeuwde dat hij mag geen geld geven aan Italianen of Spanjaarden. De mythische huidige immigratiecrisis lijkt vaak voorrang te krijgen op de echte coronaviruscrisis. Alleen deze week,grenzen dicht ” (grenzen gesloten) – iets waarvan hij consequent beweerde dat het onmogelijk was toen de pandemie zich verspreidde. Dergelijke opmerkingen hebben de liberale Twitter-sfeer met afschuw vervuld, en er moet een sterk argument worden aangevoerd dat door “hard te praten” over kwesties als Europa, de islam en immigratie, Rutte heeft geholpen de vlammen van intolerantie aan te wakkeren en dezelfde extreemrechtse partijen aan te moedigen die hij hoopt verslaan. Het lijdt echter ook weinig twijfel dat dergelijk gedrag populair is bij een groot aantal Nederlandse kiezers. Het vermogen van de premier om een ​​schandaal te ontwijken blijft indrukwekkend. Teflon Mark kan in een melkput vallen en er toch schoon uit komen te zien.

Voor internationale waarnemers is misschien wel het meest opvallende aan Rutte het eerder genoemde gebrek aan visie. Vooral in de Angelsaksische wereld zijn we een beetje gewend geraakt aan het idee dat onze leiders bombastisch of op zijn minst gepassioneerd moeten zijn, opzwepende toespraken moeten houden en moeten zweren om een ​​betere toekomst af te leveren. De Nederlandse politiek werkt echter niet zo. Terwijl het werk van een Britse, Amerikaanse of Franse leider deels een leidinggevende en deels symbolische taak is, is er in dit land weinig gevoel dat de premier een bron van inspiratie of morele autoriteit is. In een systeem met tientallen verschillende partijen in het parlement en drie of vier die samen regeren in coalitie, lijkt de taak van premier meer op die van een huwelijksadviseur: ongelukkige partners overhalen om nog wat langer bij elkaar te blijven in plaats van iets nieuws te proberen. De nadruk ligt niet op grootse visies of radicale verandering, maar op het saaie werk om iedereen niet al te ongelukkig te houden. In dat verband is het misschien niet verwonderlijk dat een voormalig HR-manager als Rutte het goed zou doen; niet alleen de saaie sleur van inter-partijbeheer tolereren, maar er blijkbaar van gedijen. Nadat hij als tiener bij de VVD kwam, klom Rutte gestaag door de partijrangen en bleek een volmaakt pragmaticus, blijkbaar graag principes over te nemen of te dumpen, afhankelijk van wat er in de mode is. In het begin van zijn ambtstermijn werkte hij samen met de extreemrechtse brandweerman Geert Wilders; nu met links-liberalen D66. Tot de pandemie was deze vormverandering aantoonbaar behoorlijk succesvol en hielp het Nederland in evenwicht te blijven door crises, waaronder de MH17-ramp, de nasleep van de financiële crisis, Brexit en Trump. Hoewel er zeker veel kritiek is op Rutte’s ambtstermijn, is het nog steeds moeilijk om iemand te vinden die slecht over hem persoonlijk spreekt, in plaats van over zijn beleid, en er is nooit een spoor van persoonlijk schandaal geweest. Op het internationale toneel is de natuurlijke vergelijking met Angela Merkel: een andere centristisch-conservatieve Noord-Europese leider die al langer bestaat dan Twitter. Voor mij lijkt Rutte echter ook een soort Nederlandse Joe Biden: een vrolijke dealmaker wiens grootste kracht is zijn vermogen om als een fatsoenlijke kerel te verschijnen terwijl hij katten in dezelfde richting hoedt – maar die geen transformatieve agenda heeft behalve ons in 2012 te houden voor altijd. Rutte is het soort man met wie je je zus graag zou laten trouwen, maar ook tien minuten na een ontmoeting op een conferentie vergeet. het is nog steeds moeilijk om iemand te vinden die slecht over hem persoonlijk spreekt, in plaats van over zijn beleid, en er is nooit een spoor van persoonlijk schandaal geweest. Op het internationale toneel is de natuurlijke vergelijking met Angela Merkel: een andere centristisch-conservatieve Noord-Europese leider die al langer bestaat dan Twitter. Voor mij lijkt Rutte echter ook een soort Nederlandse Joe Biden: een vrolijke dealmaker wiens grootste kracht is zijn vermogen om als een fatsoenlijke kerel te verschijnen terwijl hij katten in dezelfde richting hoedt – maar die geen transformatieve agenda heeft behalve ons in 2012 te houden voor altijd. Rutte is het soort man met wie je je zus graag zou laten trouwen, maar ook tien minuten na een ontmoeting op een conferentie vergeet. het is nog steeds moeilijk om iemand te vinden die slecht over hem persoonlijk spreekt, in plaats van over zijn beleid, en er is nooit een spoor van persoonlijk schandaal geweest. Op het internationale toneel is de natuurlijke vergelijking met Angela Merkel: een andere centristisch-conservatieve Noord-Europese leider die al langer bestaat dan Twitter. Voor mij lijkt Rutte echter ook een soort Nederlandse Joe Biden: een vrolijke dealmaker wiens grootste kracht is zijn vermogen om als een fatsoenlijke kerel te verschijnen terwijl hij katten in dezelfde richting hoedt – maar die geen transformatieve agenda heeft behalve ons in 2012 te houden voor altijd. Rutte is het soort man met wie je je zus graag zou laten trouwen, maar ook tien minuten na een ontmoeting op een conferentie vergeet. de natuurlijke vergelijking is met Angela Merkel: een andere centraal-conservatieve Noord-Europese leider die al langer bestaat dan Twitter. Voor mij lijkt Rutte echter ook een soort Nederlandse Joe Biden: een vrolijke dealmaker wiens grootste kracht is zijn vermogen om als een fatsoenlijke kerel te verschijnen terwijl hij katten in dezelfde richting hoedt – maar die geen transformatieve agenda heeft behalve ons in 2012 te houden voor altijd. Rutte is het soort man met wie je je zus graag zou laten trouwen, maar ook tien minuten na een ontmoeting op een conferentie vergeet. de natuurlijke vergelijking is met Angela Merkel: een andere centristisch-conservatieve Noord-Europese leider die al langer bestaat dan Twitter. Voor mij lijkt Rutte echter ook een soort Nederlandse Joe Biden: een vrolijke dealmaker wiens grootste kracht is zijn vermogen om als een fatsoenlijke kerel te verschijnen terwijl hij katten in dezelfde richting hoedt – maar die geen transformatieve agenda heeft behalve ons in 2012 te houden voor altijd. Rutte is het soort man met wie je je zus graag zou laten trouwen, maar ook tien minuten na een ontmoeting op een conferentie vergeet. een opgewekte dealmaker wiens grootste kracht is zijn vermogen om als een fatsoenlijke kerel te verschijnen terwijl hij katten in dezelfde richting hoedt – maar die geen andere transformatieve agenda heeft dan ons voor altijd in 2012 te houden. Rutte is het soort man met wie je je zus graag zou laten trouwen, maar ook tien minuten na een ontmoeting op een conferentie vergeet. een opgewekte dealmaker wiens grootste kracht is zijn vermogen om als een fatsoenlijke kerel te verschijnen terwijl hij katten in dezelfde richting hoedt – maar die geen andere transformatieve agenda heeft dan ons voor altijd in 2012 te houden. Rutte is het soort man met wie je je zus graag zou laten trouwen, maar ook tien minuten na een ontmoeting op een conferentie vergeet.

Lees ook:  Alle politici liegen

Tijdens de huidige verkiezingscampagne heeft Rutte ook geprofiteerd van de ellende van zijn rivalen. Ter linkerzijde heeft D66 (de Nederlandse versie van de liberaal-democraten) een goede paar weken achter de rug, heftig campagne gevoerd over liberale kwesties en effectief afstand genomen van hun eigen staat van dienst. Wellicht leveren ze volgende week een bescheiden verrassing op, waarbij Sigrid Kaag de rol van kingmaker krijgt. Anderen (GroenLinks, PvdD) hebben moeite om aandacht te krijgen in een tijd waarin de meeste mensen gefocust zijn op zaken die enigszins buiten de comfortzone van die partijen liggen. GroenLinks-leider Jesse Klaver lijkt duidelijk fatsoenlijk, maar is niet langer de nieuweling in de buurt, brak niet door in het televisiedebat, en zijn gepraat over klimaatcrisis voelt minder urgent als mensen zich zorgen maken hoe ze hun kinderen moeten leren terwijl ze ook die 9 uur ‘s ochtends voorzitten  Zoomvergadering. De centrumlinkse PvdA heeft ondertussen een stevige campagne gevoerd, maar werd gehavend door het uitkeringsschandaal en is nog steeds niet bekomen van het trauma van het dienen in coalitie met Rutte tijdens zijn laatste termijn, tot ontzetting van veel van hun linkse aanhangers . Rechts hebben de huidige coalitiegenoten van Rutte, het CDA, wat pit gekregen onder nieuwe leider Wopke Hoekstra, en zullen het waarschijnlijk best goed doen. Maar Hoekstra heeft ook een aantal misstappen gemaakt bij het voeren van campagnes en heeft (net als Rutte) vaak onhandig toegegeven aan extreemrechts over immigratie en Europa. Net als andere coalitiepartners worstelt het CDA een beetje om de eer op te eisen voor de recente successen van de regering, terwijl het afstand neemt van recente crises, en om nieuwe kiezers aan te spreken terwijl ze hun conservatieve basis tevredenstellen. In vergelijking met Rutte ziet Hoekstra er cooler uit, jonger en een stuk onstuimiger – maar ook niet helemaal volledig gevormd; iemand die (zoals Jens Spahn of Keir Starmer) over vijf of tien jaar het land zou kunnen leiden, maar ook niet aan de verwachtingen kon voldoen. Een Hoekstra-premier blijft aannemelijk, maar zijn rijzende ster kan ook een vallende ster worden.

Lees ook:  Mogelijke mogelijke avondklok Amsterdam en Rotterdam

In delen van de pers ligt de focus onvermijdelijk op populistisch rechts, en de twee mannen die de twee meest opvallende rechtse partijen leiden en illustreren: Geert Wilders en Thierry Baudet. Tijdens deze verkiezingscyclus heeft Wilders minder uitzinnige media-aandacht gekregen dan in het verleden – na decennia in de landelijke politiek is hij geen nieuws meer en is zijn boos-op-alles-schtick een beetje dun geworden. De meeste peilingen laten zien dat de steun voor de PVV-partij van Wilders een beetje zakt, en de partij verloor de laatste tijd zetels in zowel de Eerste Kamer als het Europees Parlement. De partij heeft de laatste tijd ook gezorgd voor een nogal on-Nederlands schandaal, waarbij een van de belangrijkste parlementsaanhangers van Wilders ervan wordt beschuldigd zijn ex-vrouw te hebben gedwongen seks te hebben met politie-lijfwachten in het Nederlandse parlement. Wilders heeft zelf toegegeven dat het huidige klimaat de gevestigde exploitanten bevoordeelt in plaats van uitdagers zoals hijzelf, door te zeggen dat “corona probleem nummer één is” en “in tijden van crisis hebben mensen de neiging om zich rond de vlag te scharen”. Maar er is ook geen twijfel dat wanneer de verkiezingsdag komt, hij nog steeds een kracht is om rekening mee te houden. Het is verbazingwekkend hoeveel media-aandacht en punditry verzuimen te vermelden dat de PVV consequent tweede wordt in de peilingen, achter Rutte’s VVD, en haar stemaandeel in de afgelopen anderhalf jaar ruwweg heeft verdubbeld. Meer vermakelijk is er ook Thierry Baudet, een soort millennial-vriendelijke reboot van Wilders die een paar jaar geleden op het politieke toneel neerstortte, enorme aandacht trok met zijn verouderde-Gap-modellooks en gelikte, YouTube-vriendelijke campagnestijl. Baudet lijkt vaak meer aandacht te krijgen dan hij verdient, maar er is weer weinig twijfel dat hij een invloedrijke figuur is (of was); handig stemmen stelen van Wilders en twee jaar geleden de eerste plaats winnen bij de provinciale verkiezingen. Sindsdien is Baudets fortuin echter ondermijnd door partijstrijd en schandalen over vermeend antisemitisme. In de zomer van 2019 stond de FvD nog op zo’n vijftien procent, nu is dat amper een vijfde van dat niveau. Tijdens de campagne heeft Baudet ook een alarmerende wending naar rechts genomen, door betogingen te houden die de lockdown doorbreken, waarbij hij beweerde dat de tribunalen van Neurenberg onwettig waren, en beweerde hij enorme internationale samenzweringen en verzette hij zich tegen coronavirusvaccinaties. Dit kan allemaal een onthulling zijn van wat Baudet echt denkt, maar het voelt voor mij meer als een strategische keuze: wanhopig om zijn invloed te behouden, Baudet keek om zich heen en zag een gat in de markt voor een partij die in feite een boze pro-Trump Facebook-pagina tot leven bracht. Het is gemakkelijk om te spotten, maar zijn analyse lijkt niet verkeerd: wonderbaarlijk genoeg is het verwachte stemmenaandeel van de FvD sterk gestegen sinds Baudet volledig idioot werd. Over het algemeen is het echter duidelijk dat zowel Baudet als Wilders zichzelf in een hoek hebben geschilderd. Hun partijen zullen zeker een behoorlijk aantal stemmen winnen, maar ze zullen ook vrijwel zeker buitengesloten worden van de regering, gezien de onwil van andere grote partijen om een ​​coalitie met hen aan te gaan. het is duidelijk dat zowel Baudet als Wilders zichzelf in een hoek hebben geschilderd. Hun partijen zullen zeker een behoorlijk aantal stemmen winnen, maar ze zullen ook vrijwel zeker buitengesloten worden van de regering, gezien de onwil van andere grote partijen om een ​​coalitie met hen aan te gaan. het is duidelijk dat zowel Baudet als Wilders zichzelf in een hoek hebben geschilderd. Hun partijen zullen zeker een behoorlijk aantal stemmen winnen, maar ze zullen ook vrijwel zeker buitengesloten worden van de regering, gezien de onwil van andere grote partijen om een ​​coalitie met hen aan te gaan.

Na de onrust van Brexit en Trump zou het dwaas zijn om te veel vertrouwen te stellen in de peilingen voor de verkiezingen. Maar op dit moment is de voorsprong van Rutte zo groot dat het bijna gegarandeerd is dat hij een beetje onder zijn vorige piek zal vallen en toch alle rivalen zal verpletteren. Coalitieonderhandelingen zullen minstens drie maanden in beslag nemen en zouden de vorm van de regering wel eens zwak kunnen maken, waarbij een kleinere partij als de CU misschien afhaakt en een andere partij als vervanging optreedt. Er is ook nog een externe kans dat kleinere partijen het goed genoeg doen om hun deelname aan de overheid afhankelijk te maken van een verandering aan de top, en Rutte eruit te dwingen. (In Den Haag wordt er gesproken over de mogelijkheid dat Rutte nog een paar jaar kan dienen en dan opzij kan gaan zonder een volledige termijn af te ronden, misschien om een ​​topbaan in Brussel te krijgen). Het is ook mogelijk dat de pandemie het resultaat op onverwachte manieren kan beïnvloeden, bijvoorbeeld door oudere kiezers aan te moedigen om thuis te blijven en daarmee de vooruitzichten te vergroten van partijen die steun krijgen van de delen van de samenleving die TikTok gebruiken in plaats van Yahoo Mail. Nieuwere, kleinere partijen zoals alt-right JA21 en “D21” pro-Europeanen Volt zullen waarschijnlijk een paar stoelen bemachtigen. Afgaande op zijn recente tweets en toespraken, is er ook een reële mogelijkheid dat Baudet elk verkiezingsresultaat zal afwijzen dat hem niet bevalt – een mogelijkheid waar ik niet zeker van ben dat de Nederlandse samenleving daar goed op is voorbereid. Maar na het meest turbulente en traumatische jaar in de naoorlogse geschiedenis, blijft de meest waarschijnlijke verkiezingsuitslag de saaiste: meer van hetzelfde. Over het algemeen zien Nederlandse kiezers eruit als klanten in een lokaal afhaalrestaurant: ze brengen eeuwen door met bladeren door een lang menu met keuzes, voordat ze uiteindelijk dat favoriete oude gerecht bestellen, kiezen ze toch elke keer. Het is nog een vreemde ironie: een verkiezing die door tientallen partijen wordt betwist, kan een volkomen saaie uitkomst opleveren; en de aanstaande langstzittende premier in de Nederlandse geschiedenis zou iemand kunnen zijn die bijna geen zichtbare erfenis nalaat. Wat zou nog een decennium Rutte betekenen voor het land? Niemand lijkt het te weten, ook de man zelf niet. Maar misschien komen we er zo achter.

Steun SDB via PayPal veilig en simpel.


Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.