do. dec 1st, 2022
vs

De toespraak van Vladimir Poetin in de Valdai Club vorige week, vlak na de publicatie van de Nationale Veiligheidsstrategie door de regering Biden, laat zien hoe de strijdlijnen zijn getrokken.

De toespraak van de Russische president Vladimir Poetin   in de Valdai Club afgelopen donderdag lijkt Rusland op ramkoers te hebben gebracht met de door de VS geleide “Rules Based International Order” (RBIO).

De regering-Biden heeft twee weken eerder haar  National Security Strategy  (NSS) voor 2022 vrijgegeven, een volledige verdediging van de RBIO die vrijwel de oorlog verklaart aan ‘autocraten’ die ‘overuren maken om de democratie te ondermijnen’.

Deze twee visies op de toekomst van de wereldorde definiëren een wereldwijde competitie die existentieel van aard is geworden. Kortom, er kan maar één winnaar zijn.

Gezien het feit dat de belangrijkste spelers in deze competitie de vijf verklaarde kernmachten zijn, zal de manier waarop de wereld de nederlaag van de verliezende partij beheert voor een groot deel bepalen of de mensheid zal overleven in de volgende generatie.

“We bevinden ons nu in de beginjaren van een beslissend decennium voor Amerika en de wereld”, schreef de Amerikaanse president Joe Biden in de inleiding van de NSS 2022. “De voorwaarden voor geopolitieke concurrentie tussen de grootmachten zullen worden vastgesteld … het tijdperk na de Koude Oorlog is definitief voorbij en er is een concurrentie gaande tussen de grootmachten om vorm te geven aan wat daarna komt.”

De sleutel tot het winnen van deze competitie, verklaarde Biden, is Amerikaans leiderschap: “De behoefte aan een sterke en doelgerichte Amerikaanse rol in de wereld is nog nooit zo groot geweest.”

De NSS van 2022 heeft de aard van deze competitie in grimmige bewoordingen uiteengezet. Biden beweerde: “Democraten en autocratieën zijn verwikkeld in een wedstrijd om te laten zien welk bestuurssysteem het beste kan presteren voor hun volk en de wereld.”

Amerikaanse doelen in deze competitie zijn duidelijk:

“[W]e willen een vrije, open, welvarende en veilige internationale orde. We streven naar een orde die vrij is in die zin dat het mensen in staat stelt te genieten van hun fundamentele, universele rechten en vrijheden. Het is open in die zin dat het alle landen die deze principes onderschrijven een kans biedt om deel te nemen aan, en een rol te spelen bij het vormgeven, van de regels.”

vs

President Joe Biden overlegt met nationaal veiligheidsadviseur Jake Sullivan, links, tijdens een telefoongesprek met de Oekraïense president Volodymyr Zelensky op 25 augustus. (Witte Huis, Adam Schultz)

Volgens Biden staan ​​de machten van de autocratie, geleid door Rusland en de Volksrepubliek China, in de weg om deze doelen te bereiken. “Rusland”, verklaarde hij,

“vormt een onmiddellijke bedreiging voor het vrije en open internationale systeem, waarbij roekeloos de basiswetten van de internationale orde worden geschonden, zoals de brute aanvalsoorlog tegen Oekraïne heeft aangetoond. De VRC is daarentegen de enige concurrent met zowel de bedoeling om de internationale orde te hervormen als, in toenemende mate, de economische, diplomatieke, militaire en technologische macht om dat doel te bereiken.”

Rusland & China

Natuurlijk nemen Rusland en China aanstoot aan Bidens wereldbeeld, en in het bijzonder hun rol daarin. Dit bezwaar werd op 4 februari geuit, toen Poetin een ontmoeting had met de Chinese president Xi Jinping in Peking, waar de twee leiders  een gezamenlijke verklaring uitbrachten  die diende als een ware oorlogsverklaring aan de RBIO.

“De partijen [dwz Rusland en China] zijn van plan zich te verzetten tegen pogingen om universeel erkende formats en mechanismen te vervangen die in overeenstemming zijn met het internationale recht [dwz de Law Based International Order (LBIO)],” luidde de gezamenlijke verklaring, “voor uitgewerkte regels privé door bepaalde naties of blokken van naties [dwz de RBIO], en zijn tegen het indirect en zonder consensus aanpakken van internationale problemen, zijn tegen machtspolitiek, pesterijen, unilaterale sancties en extraterritoriale toepassing van jurisdictie.”

vs

De Russische president Vladimir Poetin houdt gesprekken in Peking met de Chinese president Xi Jinping op 4 februari (Kremlin.ru, CC BY 4.0, Wikimedia Commons)

Verre van de confrontatie te zoeken, deden Rusland en China in hun gezamenlijke verklaring hun uiterste best om de noodzaak van samenwerking tussen naties te benadrukken:

“De partijen herhalen de noodzaak van consolidatie, niet van verdeling van de internationale gemeenschap, van samenwerking, niet van confrontatie. De partijen verzetten zich tegen de terugkeer van de internationale betrekkingen naar de staat van confrontatie tussen de grote mogendheden wanneer de zwakken ten prooi vallen aan de sterken.”

Rusland en China geloven dat de problemen waarmee de wereld wordt geconfronteerd, voortkomen uit de druk van het collectieve Westen, geleid door de Verenigde Staten. Dit punt werd benadrukt door Poetin in zijn Valdai-toespraak.

“[I]t kan worden gezegd,” merkte Poetin op, “dat dit Westen in de afgelopen jaren, en vooral in de afgelopen maanden, een aantal stappen heeft gezet in de richting van escalatie. Strikt genomen berust het altijd op escalatie; dat is niet nieuw. Dit zijn de aanzet tot de oorlog in Oekraïne, de provocaties rond Taiwan en de destabilisatie van de wereldwijde voedsel- en energiemarkten.”

Volgens Poetin is er weinig dat kan worden gedaan om deze escalatie te voorkomen, aangezien de wortel van het probleem de aard van het Westen is. Hij zei:

“Het westerse globaliseringsmodel, neokoloniaal in de kern, was ook gebaseerd op standaardisatie, op financieel en technologisch monopolisme en op het uitwissen van alle verschillen. De taak was duidelijk: het versterken van de onvoorwaardelijke overheersing van het Westen in de wereldeconomie en de politiek, en daartoe de natuurlijke en financiële middelen, de intellectuele, menselijke en economische capaciteiten van de hele planeet ten dienste stellen, onder de vermomming van de zogenaamde nieuwe mondiale onderlinge afhankelijkheid.”

Westerse suprematie 

Er kan geen concept meer zijn van samenwerking tussen Rusland en het Westen, zei Poetin, omdat het door Amerika gedomineerde Westen standvastig vasthoudt aan de suprematie van zijn eigen waarden en systemen, met uitsluiting van alle andere.

Poetin mikte op deze exclusiviteit. “Westerse ideologen en politici,” zei hij, “zeggen de hele wereld al jaren: er is geen alternatief voor democratie. Ze hebben het echter over het westerse, zogenaamd liberale model van democratie. Alle andere varianten en vormen van democratie verwerpen ze met minachting en – dat wil ik benadrukken – arrogantie.”

Bovendien merkte Poetin op: “Het arrogante streven naar wereldheerschappij, het dicteren of handhaven van leiderschap door dictaat, leidt tot de achteruitgang van het internationale gezag van de leiders van de westerse wereld, inclusief de Verenigde Staten.”

vs

De Amerikaanse president Joe Biden ontmoet NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg, 14 juni 2021. (NAVO)

De oplossing, verklaarde Poetin, is om de exclusiviteit van het Amerikaanse RBIO-model te verwerpen. “De eenheid van de mensheid is niet gebaseerd op het bevel ‘doe het zoals ik’ of ‘word zoals wij'”, zei Poetin, veeleer opmerkend dat “het wordt gevormd rekening houdend met en gebaseerd op de mening van iedereen en met respect voor de identiteit van elke samenleving en natie. Dit is het principe waarop een langetermijnengagement in een multipolaire wereld kan worden gebouwd.”

Strijd gedefinieerd door ideeën

De gevechtslinies zijn getrokken – door Amerika geleide singulariteit aan de ene kant en een Russisch-Chinese geleide multipolariteit aan de andere kant.

Een directe militair-op-militaire botsing tussen de voorstanders van de RBIO en degenen die de LBIO steunen, zou letterlijk nucleair worden en de wereld vernietigen die ze beconcurreren om te beheersen.

Als zodanig zal het dreigende Armageddon geen strijd zijn die wordt bepaald door militaire macht, maar eerder door ideeën – van welke kant de mening van de rest van de wereld kan beïnvloeden om aan zijn kant te komen. Hierin ligt de sleutel om te bepalen wie zal winnen: de gevestigde RBIO of de opkomende LBIO?

Het antwoord lijkt steeds duidelijker: het is bij lange na de LBIO.

Amerika is in verval. Het Amerikaanse democratiemodel faalt in eigen land en is als zodanig niet in staat om verantwoord op het wereldtoneel te worden geprojecteerd als iets dat navolging verdient. De RBIO barst uit zijn voegen.

Op alle fronten wordt zij geconfronteerd met organisaties die de LBIO-visie omarmen en falen. De G-7 verliest van BRICS; De NAVO valt uiteen terwijl de Shanghai Cooperation Organization zich uitbreidt. De Europese Unie stort in, terwijl de Russisch-Chinese visie op een trans-Euraziatische economische unie bloeit.

vs

Kaart van de Shanghai Cooperation Organization, december 2021. (Firdavs Kulolov, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons)

“Macht over de wereld”, verklaarde Poetin in Valdai, “is precies waar het zogenaamde Westen op heeft gewed. Maar dit spel is zeker een gevaarlijk, bloederig en, zou ik zeggen, smerig spel.”

Het komende conflict kan niet worden vermeden. Maar, zoals Poetin opmerkte, de bijbelse passage uit Hosea 8:7 parafraserend: “Hij die wind zaait, zal, zoals het gezegde luidt, de storm oogsten. De crisis is inderdaad mondiaal geworden; het raakt iedereen. Het is niet nodig om illusies te maken.”

Hieraan moet Mattheüs 24:6 worden toegevoegd: “En u zult horen van oorlogen en geruchten van oorlogen. Zorg ervoor dat je niet verontrust bent; want al deze dingen moeten gebeuren, maar het einde is nog niet.”

Alle dingen moeten gebeuren.

Maar het einde is nog niet.

De achteruitgang van de Amerikaanse hegemonie in mondiale aangelegenheden vereist niet dat de vier ruiters van de Apocalyps op de planeet worden losgelaten.

Amerika heeft zijn momenten gehad. Zoals Paul Simon zong in zijn klassieke lied  American Tune : “We [America] come in the age’s most onzeker hour”.

De geschiedenis zal de Amerikaanse eeuw nooit vergeten, waar de kracht van haar industrie en mensen niet één, maar twee keer de wereld te hulp kwam “in haar meest onzekere uur”.

Maar het tijdperk van Amerikaanse suprematie is voorbij en het is tijd om verder te gaan met wat de toekomst in petto heeft – een nieuw tijdperk van multipolariteit waar Amerika maar een van de vele is.

We kunnen natuurlijk besluiten om ons tegen deze overgang te verzetten. Inderdaad, de 2022 NSS van Biden is letterlijk een routekaart van zo’n weerstand. We kunnen, zoals de dichter Dylan Thomas schreef, ervoor kiezen om niet ‘zachtjes in die goede nacht te gaan’, maar eerder ‘Rage, rage Against the Dying of the Light’.

Maar tegen welke prijs? Het einde van de Amerikaanse singulariteit hoeft niet het einde van Amerika te betekenen. De Amerikaanse droom, eenmaal verwijderd van de noodzaak om de wereld te domineren om deze in stand te houden, kan een haalbare mogelijkheid zijn.

Het alternatief is grimmig. Als de VS ervoor kiezen om de getijden van de geschiedenis te weerstaan, zal de verleiding groot zijn om het laatste wapen van existentiële overleving te gebruiken – het nucleaire arsenaal van Amerika -.

En niemand zal het overleven.

Uiteindelijk is de beslissing om “het dorp in brand te steken om het te redden” aan het Amerikaanse volk.

We kunnen ons aansluiten bij het gebrekkige zelfmoordpact ‘democratie versus autocratie’ dat inherent is aan de NSS van 2022, of we kunnen erop aandringen dat onze leiders de overblijfselen van Amerikaans leiderschap en gezag gebruiken om de planeet naar een nieuwe fase van multilateralisme te leiden waarin onze natie bestaat als één onder gelijken.

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.