28 september 2021

SDB

dagelijks nieuws en blogs

Vrijwilligerswerk uitbannen

slavernij

Vaak wordt gedacht dat in 1863 de slavernij is afgeschaft.

Dit is een denkfout.

De slavernij werd in 1863 pas afgeschaft nadat er een overeenkomst was gesloten tussen staten en slaveneigenaren met betrekking tot de uit te keren “schadevergoeding” van staatswege. Per slot van rekening had men in slaven geïnvesteerd en de eigenaren moesten nu betalen voor hun diensten. Welnu, dat viel allemaal reuze mee. De slaveneigenaren werden ruim gecompenseerd voor de toegepaste “onteigening”. Verder waren de “vrije” slaven verplicht nog een aantal jaren voor een hongerloontje voor de voormalige eigenaar te werken. Pas daarna waren ze vrij om te gaan en te staan waar ze wilden – mits ze de mogelijkheid nog hadden natuurlijk. In de Staten Generaal zijn destijds in de debatten rond de afschaffingswet verhitte discussies gevoerd. Afgevaardigde Heemskerk Azn vond dat er eigenlijk niets werd afgeschaft. Het was  een peperdure operatie, met het effect dat slaven nooit vrijgelaten zouden worden. De onteigende slaven zouden de rest van hun leven onder staatstoezicht blijven staan, mochten het land niet verlaten en waren verplicht een “contract” met hun oude meester aan te gaan. Emancipatie anno 1862. Heemskerk Azn werd collectief door zijn gewaardeerde collega’s in het parlement afgeserveerd. Dus die afschaffing was een lang proces en de belastingbetaler moest in feite het gelag betalen. Er ontstond aldus een nieuw soort slaaf: de belastingbetaler.

Via:https://herstelderepubliek.wordpress.com

Deze nieuwe slaven wordt uiteraard voorgeschoteld dat ze 100% vrijheid genieten, maar wel onder voorwaarden. Want de vrijheid moet wel gewaarborgd worden en dat kost nu eenmaal geld. Er is zoals gezegd dus belastingplicht voor de vrije burger om zijn verworven rechten te financieren. Dit wordt gerealiseerd door op alle deugden een boete te leggen. Arbeid en spaarzin worden afgestraft met soms wel 50% belastingdruk. Maar na die eerste afroming volgen er meer in de vorm van BTW, accijnzen, premies en contributies. De vrije burger mag blij zijn dat er van zijn salaris 15% over blijft, zodat er gespaard kan worden voor het pensioen. Maar dan is de vrije burger er nog niet: over het pensioen wordt ook weer belasting geheven. Is de vrije burger eindelijk echt vrij – met andere woorden: ligt hij onder de groene zoden, dan nóg moet er een gedeelte van het overgebleven restantje worden afgedragen door de nabestaanden.

Er zijn twee types “nieuwe slaven”.

Het is dus zo, dat de vrije burger het zo druk heeft met het betalen van belastingen, dat hij verder nergens tijd meer voor heeft. Hij kan misschien van zijn besparingen een kaartje voor de bioscoop kopen, maar hij heeft er geen tijd voor. Hij moet namelijk eerst het kaartje voor zijn buurman, die geen werk heeft en een zee van tijd, bekostigen. Of nog erger: voor iemand die hij niet eens kent en misschien geen kaartje gunt. De vrije burger kan met geen mogelijkheid bepalen wat er met zijn afgeroomde 85% inkomen gebeurt.

Maar waarom heeft die buurman geen werk? Hij is misschien te oud of gewoon lui en komt er zijn bed niet meer voor uit. Gelukkig zijn er allerlei voorzieningen in het leven geroepen die de werkende mens dwingt om van 85% van zijn inkomen af te zien tot het nut van het algemeen.

Dus een slaaf van vandaag heeft alle kleuren van de regenboog, dus daar herken je hem niet meer aan. Hij is loonslaaf, verbitterd, leeft vaak ongezond, heeft bijna geen privé leven en kan met moeite zijn huwelijk in stand houden.

Om toch de economie aan het draaien te houden is er een nieuw type slaaf bedacht: de vrijwilliger.

Vrijwilligers, zo wordt ons voorgehouden zijn onmisbaar. Bij sportverenigingen, bij zorginstellingen, overal waar je komt zijn vrijwilligers in de weer om het spul aan de gang te houden. Zonder vrijwilligers staat alles stil. Bovendien is het a-sociaal om geen vrijwilligerwerk te doen.

Dit type slaaf functioneert bijna weer zoals het was voor de afschaffing in 1863. Hij is alleen formeel geen eigendom van een investeerder, maar verder goud waard. Als de vrijwilliger zijn werk zou laten betalen, kan dat niet uit. Zegt men.

Het is natuurlijk duidelijk dat iedereen gelooft dat sommige activiteiten niet anders kunnen dan gratis en onbetaald. “Je moet er iets voor over hebben”, heet het dan. Moeten? Wie bepaalt wat ik “moet”? De kern van het probleem is niet dat het “niet uit kan”, de kern van het probleem is, dat er geen middelen voor worden vrijgemaakt. Het leger vrijwilligers die alles voor niet moeten doen, stoot de werkende bevolking het brood uit de mond. Het principe moet toch zijn, dat werk dient te worden betaald, ook vrijwilligerswerk. In het geval dat bij een sportvereniging dan de contributie met een factor 10 omhoog moet wordt als stok achter de deur gehouden: dat zou tot ledenverlies lijden.

Het punt is natuurlijk dat de belastingdruk van de werkende mens een betaalde slaaf heeft gemaakt. Via de belastingdienst wordt een gedeelte van zijn inkomen aan hem onbekende zaken besteed. Als de belastingslaaf zelf kon bepalen waar zijn verdiensten aan zouden worden besteed, dan kan de vrijwilliger in de sportkantine gewoon worden betaald.

Om met de spreker uit 1862 te spreken:

“De belastingbetaler is verplicht om 85% van zijn inkomen af te staan. Hij mag 15% zakgeld besteden. Op deze manier wordt hij gedurende de rest van zijn leven in een staat van minderjarigheid gehouden”.

Het vrijwilligersleger houdt die situatie onbedoeld in stand en daarmee de belastingslaaf in de houdgreep van de staat.

Onbedoeld?

Na lezing van dit artikel is dat toch niet meer zo vrijblijvend, dunkt mij. 

In de Nieuwe Republiek der Nederlanden heerst 0% belastingdruk en wordt alle werkprestatie van een mens gedurende zijn hele leven vergoed tegen een overeengekomen tarief door de twee (2!) betrokken partijen vastgesteld.

In het “koninkrijk” wordt de slavenmassa door de heersende elite publiekelijk uitgelachen. Het beste voorbeeld van die elitaire lol is de sprookjeskoets bij “prinsjesdag”. Het gepeupel zwaait naar allerlei zogenaamd deftige, voorname  lieden, maar heeft absoluut niet in de gaten dat ze in de spiegel staan te kijken als het koetsje voorbij komt. Men zwaait naar hun eigen ongeluk en denkt dat het feest is.

Geraffineerde indoctrinatie anno 2018.

slavernij

SDB is al meer dan 10 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun SDB via PayPal veilig en simpel.