22 januari 2022

SDB

dagelijks nieuws en blogs

Vertegenwoordigers van politiek, wetenschap en media voeden de coronacrisis en niemand voelt zich verantwoordelijk

media

De huis- en boerderijviroloog Christian Drosten heeft in zijn podcasts en interviews meermaals benadrukt dat hij niet in de schoenen wil staan ​​van politici. Hij is slechts de stem van de wetenschap. Wat de politiek van deze ‘wetenschap’ maakt, is niet haar beslissing, maar een kwestie van politieke verantwoordelijkheid. Tegelijkertijd worden politici er nooit moe van te benadrukken dat ‘wetenschap’ dit of dat dicteert. Er is een wetenschappelijke consensus die de daarop gebaseerde beslissingen legitimeert en als redelijkheid feitelijk handhaaft.

Deze vermeende wetenschappelijke consensus, waar politici graag naar verwijzen, is tegelijkertijd “de wetenschap” die in de media wordt ontvangen. Bij nader inzien zijn het veronderstellingen en dogma’s die verwijzen naar ‘wetenschap’, dat wil zeggen dat ze als wetenschappelijk worden gepresenteerd. Echte wetenschap in de zin van een debat over stellingen, theorieën, getallen, data en feiten is al bijna twee jaar niet meer gehouden.

Alles wat in tegenspraak is met wat ooit tot consensus is verklaard, wordt eenvoudigweg gedegradeerd tot het rijk van spinnen met verwijzing naar de tegengestelde beweringen van “wetenschap”. Het feit dat achter de schermen voortdurend nieuwe bevindingen aan het licht komen, studie na studie van de huidige processen wordt uitgevoerd en gepubliceerd, en dat dit alles de in de media verkondigde “consensus” naar het rijk van religie verplaatst, is niet ontvangen.

Drie-eenheid van onverantwoordelijkheid

We hebben dus te maken met een drietal: politiek, ‘wetenschap’, media. “Wetenschap” moet alleen worden begrepen als een kleine selectie van vermeende wetenschappers, meer bepaald degenen die het dogma verdedigen, gewoon verwijzen naar hun doctoraat en zeggen: “Is zo!”

Deze drie-eenheid van onverantwoordelijkheid is heel praktisch voor alle betrokkenen. Omdat de betrokken wetenschappers hun handen in onschuld kunnen wassen en elke verantwoordelijkheid kunnen afwijzen door te beweren: “We hebben de beslissingen niet genomen.” Tegelijkertijd worden er echter steeds extremere eisen gesteld vanuit juist deze kringen, die toenemen tot opruiing tot haat door bijvoorbeeld de “tirannie van de niet-gevaccineerden” wordt lastig gevallen. Maar uiteindelijk was het niet deze ‘wetenschap’ die de beslissingen nam, maar de politiek.

Ze kan echter ook in onschuld haar handen wassen. De politieke actoren beweren simpelweg: “We hebben alleen geïmplementeerd wat wetenschappelijk noodzakelijk was. We zijn geen experts en moeten daarom op hen vertrouwen.” Tegelijkertijd dekt een beroep op de “wetenschap” elke beslissing met het slappe excuus van “geen alternatief”.

In zo’n technocratische samenleving, waarin we momenteel leven, wordt de politicus, althans oppervlakkig, slechts een slachtoffer van de omstandigheden, die wordt overstemd als een puur reactieve, niet-handelende figuur in de menigte van andere technocratische executives.

Tegelijkertijd presenteert de politiek zich als gedreven door de media, de “stem van het volk”. Hier is geen kritiek op de technocratie, op de heersende dogma’s of een evenwichtig debat mogelijk. Het laatste beetje kritiek dat nog in de media mag, is veeleer in één richting gericht: ‘Too little, too slow’.

Bericht gaat hieronder verder... OPROEP AAN U BESTE BEZOEKER.

Beste bezoeker, om door te kunnen gaan met ongecensureerd onafhankelijk nieuws en blogs hebben we u donatie nodig. Er is voor 31/01/2022 nog 125 euro nodig. Wie help ons? Hartelijk dank!.

Ons IBAN is:

OPEN BANK, S.A.

IBAN:ES0900730100550594088873

BIC: OPENESMMXXX


In plaats van de steeds ingrijpender bezuinigingen en herstructureringsprocessen in de samenleving hard te bekritiseren, in vraag te stellen en aan de kaak te stellen, stuwen de journalisten zichzelf in een steeds harder tempo. Niets kan ernstig genoeg zijn, niets te drastisch, om de onverzadigbare bloeddorst van het mediabeest te bevredigen. Daarbij leidt ze altijd de vermeende wetenschappelijke consensus als een monstrans voor haar neus om elke criticus ermee te raken. Een consensus, let wel, die ze zelf verkondigden en verdedigen tegen elke echte wetenschap.

Georganiseerde onverantwoordelijkheid

Zo ontstaat er een taakverdeling waarin de politiek een beroep doet op de wetenschap en de media laat aandringen op steeds hardere maatregelen. Alle betrokkenen kunnen naar elkaar verwijzen en excuses aanbieden: “Maar de wetenschap zei…” of: “Maar we hebben niets besloten.” Het is een systeem van georganiseerde onverantwoordelijkheid.

Dit is ook te vinden binnen staatsinstellingen. De verklaringen, gegevens en eisen van de RKI gelden voor rechters als een wet, als het ware op grond van de Wet bescherming besmettingen. Wat de RKI zegt, daar moeten rechtbanken op vertrouwen, dus ze moeten hun beslissingen rechtvaardigen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat rechters het verhaal van een pandemie niet ter discussie stellen in hun beslissingen, zelfs geen andere wetenschappelijke bevindingen toelaten en dus altijd beslissingen nemen in lijn met de heersende politiek. Een aan de staat ondergeschikte wetenschappelijke autoriteit heeft dus een soort wetgevende functie.

Ook wordt op de verschillende niveaus voortdurend verantwoordelijkheid naar beneden verlegd. De federale overheid beslist in de regel over veel actiemogelijkheden, maar legt de handhaving grotendeels neer op de deelstaten. Deze verschuiven op hun beurt vaak de verantwoordelijkheid naar de districten of gemeenten. In de universiteiten verschuift de verantwoordelijkheid van de deelstaten naar het universiteitsbestuur, van deze naar de docenten, en van deze vaak naar de studenten. Als je het hier zou kunnen vieren en zeggen: “Eindelijk, echte volksdemocratie!”, dan moet je dat niet te snel doen.

Want de “keuze” die de studenten hebben is tussen 3G face-to-face onderwijs of onderwijs op afstand, waarbij de bok natuurlijk voor de vaccinvrije studenten is. Hetzelfde geldt voor de striktheid van de “beschermende maatregelen” die in acht moeten worden genomen in het klassikaal onderwijs. Wanneer alle aanwezigen zijn ingeënt, kan het masker worden verwijderd. Als ook maar één van de aanwezigen niet is ingeënt, moeten ze allemaal het masker dragen. Men kan zich voorstellen wat de gevaccineerden ervan vinden. Wetenschappelijke onderbouwing? Niet beschikbaar. En dat in instellingen die zich fulltime met ‘wetenschap’ bezighouden.

Er is dus een systeem van georganiseerde onverantwoordelijkheid ontstaan ​​waarin niemand echt meer aan het roer staat.

De schuld wordt in alle richtingen gelegd, de verantwoordelijkheid wordt heen en weer verschoven. Iedereen doet alsof hij wordt gedreven door een vermeende pandemie waarvoor geen bewijs is te vinden. Uiteindelijk wordt het schuldgevoel dan toegeschreven aan “het virus”, alsof het een bewust handelend, bovennatuurlijk wezen is. Evenzo kan men de zondebok in de “niet-gevaccineerde” zien en zijn haat tegen hen kanaliseren. Het feit dat noch het virus, noch de vaccinvrije mensen hebben besloten tot maatregelen of beperkingen hebben opgelegd, en dat het de meeste vaccinvrije mensen waarschijnlijk helemaal niets kan schelen of je je aan ineffectieve maatregelen houdt, de injectie krijgt of niet, dan niet langer zaken.

Het belangrijkste is dat je een zondebok hebt gevonden en jezelf hebt afgeleid van de echte boosdoeners. Het moet nog eens benadrukt worden dat dit zijn: de politici die de maatregelen hebben goedgekeurd en voortdurend aanscherpen; de mediawerkers, wier “kritiek” zich beperkt tot het stellen van steeds extremere eisen; en het deel van de ‘wetenschappers’ dat als basis kan worden gebruikt om beide te legitimeren.

Men moet hun namen onthouden. Want op een dag zal het hele ding worden opgewerkt. Wanneer de nieuwe “processen van Neurenberg” plaatsvinden, kan geen van deze mensen zich eruit praten. Niemand zou dan mogen beweren: “Ik deed alleen maar mijn werk”, niemand zou de verantwoordelijkheid op anderen kunnen afschuiven. Omdat men kan eindigen met een aangepast citaat, waarvan het origineel de ene of de andere christen misschien bekend voorkomt: vergeef het ze niet, want ze weten wat ze doen.

SDB is al meer dan 10 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun SDB via PayPal veilig en simpel.


SDB Dumanbet yeni giriş - Dinamobet giriş -
Kolaybet giriş
- Sekabet yeni giriş - envidatoken.io -
celtabet
- atlantisbahis.club -

retrobet.live

-

mars bahis güncel adres