migranten

Terwijl de corona-pandemie en de economische gevolgen ervan het publieke debat in Duitsland en Europa domineren, is er achter de schermen in de EU nog steeds een strijd gaande om de Europese asielwet te reorganiseren. Het nog steeds geldige Dublin-systeem, volgens hetwelk de lidstaat verantwoordelijk is voor de uitvoering van de asielprocedure, waarin een vreemdeling die bescherming zoekt voor het eerst het Schengengebied is binnengekomen, is mislukt, dus de unanieme mening in Brussel, omdat grensstaten zoals Italië en Griekenland daarbij zou bijzonder zwaar worden belast. Zelfs als deze bewering niet waar is – verreweg de meeste asielaanvragen in de EU worden al jaren in Duitsland ingediend – moet er een nieuwe verordening komen om de migratielast eerlijker te verdelen.

Omdat de gedwongen toewijzing van asielzoekers aan de afzonderlijke EU-landen, met name door de Oost-Europese lidstaten, door Duitse zijde fel wordt afgewezen, zoeken mensen nu naar nieuwe concepten om het probleem onder controle te krijgen. Enige tijd geleden stelde minister van Binnenlandse Zaken Horst Seehofer voor om, voor zover mogelijk aan de buitengrenzen van de EU, een eerste controle uit te voeren om te bepalen welke migranten daadwerkelijk een reële kans op asiel hebben in de EU.

Alleen deze mensen mogen binnenkomen, alle anderen moeten worden afgewezen . Voorzitter van de Bondsdag Wolfgang Schäuble, die ook lid is van het CDU-partijpresidium, nam enkele dagen geleden ook deel aan het debat. Schäuble wil door de mens ontworpen “reddings- en asielcentra” buiten de EU opzetten, die onder de paraplu van de VN of door de burgerlijke en militaire inzet van de Europese Unie moeten worden beschermd. Volgens Schäuble zou een dergelijke missie “zeker ook betrekking hebben op staten die tot dusver hebben geweigerd migranten te verspreiden”.

De suggestie van Schäuble doet denken aan een soortgelijke stap van de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken, Otto Schily (SPD) in 2004. Hij wilde Europese opvangvoorzieningen voor asielzoekers in Noord-Afrika opzetten, zodat ze niet aan de gevaarlijke reis over de Middellandse Zee naar Europa begonnen.

In deze centra moeten “ambtenaren van de asielautoriteiten van de EU-lidstaten” beslissen over de erkenning van degenen die bescherming zoeken op basis van hun respectieve nationale wetgeving . Schäuble, destijds plaatsvervangend voorzitter van de CDU / CSU-fractie, verwierp dit voorstel nadrukkelijk en beschuldigde Schily ervan “interneringskampen voor asielzoekers aan de rand van de Sahara” te willen creëren, die niet verenigbaar waren met het internationale vluchtelingenrecht .

Schäuble kookt verworpen voorstel

Vandaag, 16 jaar later, voert een volwassen Wolfgang Schäuble campagne voor precies zulke detentiecentra aan de buitengrenzen van Europa, hoewel belangrijke vragen onbeantwoord blijven: waar moeten de vluchtelingencentra precies vandaan komen? Moeten erkende beschermingszoekers gedurende de dreiging in hun huis, die om praktische redenen onpraktisch lijkt, in de opvangvoorziening blijven of worden ze op zijn minst gedeeltelijk naar Europa gebracht, zoals Schily wilde? En wat gebeurt er met afgewezen asielzoekers van wie het land van herkomst weigert hun burgers te herstellen?

Ondanks deze onduidelijkheden is het alternatief voor Duitsland (AfD) enthousiast over de push van Schäuble. Wie al heel lang van ons had “geadopteerd” in termen van asiel, drukte centrale vraag uit, jubelende partijleider Jörg Meuthen op Facebook. Men zou zelfs “bijna kunnen denken dat Wolfgang Schäuble een toevluchtsoord had in ons uitstekende partijprogramma vanwege zijn groene, geannoteerde CDU”, zei prof. Meuthen in een wat onhandig Duits. Dus wat zegt het “uitstekende feestprogramma” van de AfD, dat Meuthen slechts gedeeltelijk reproduceert op Facebook. Het relevante hoofdstuk 9.1 stelt (nadruk door de auteur):

» Beschermings- en asielcentra zijn gevestigd in veilige landen in de regio van herkomst van vluchtelingenbewegingen , zoals Noord-Afrika. Het primaire doel is om dergelijke opvangfaciliteiten te exploiteren onder een VN- of EU-mandaat. Beschermingsaanvragen moeten dan alleen daar worden ingediend en beslist. Aanvragers in Duitsland en Europa zijn verplicht om zonder uitzondering terug te keren naar deze centra. (…) Hiervoor moeten landen worden gevonden die contractueel een opvangcentrum op de ambassadesite exploiterenof een andere eigenschap, omdat het overeenkomt met het ‘Australische model’. In deze regionale opvangcentra zijn de bijkantoren van de BAMF en het bestuursrecht gevestigd, die als enige verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de asiel- en beroepsprocedure voor asielzoekers uit de regio. (…) Na herkenning van een beschermingsgrond kunnen ze veilig naar Duitsland reizen. «

Is het idee om opvangcentra voor migranten buiten de EU op te zetten echt redelijk en een “gezond verstand overweging om asielimmigratie drastisch in te perken”, zoals Meuthen beweert op Facebook? Er zijn grote twijfels!

AfD helaas zonder sluitend concept

Allereerst laat de AfD ook open waar de zogenaamde ‘beschermings- en asielcentra’ moeten komen. Schily wilde opvangkampen in Noord-Afrika, Schäuble staat dit niet toe, en het programma van de AfD spreekt vaag van een niet nader omschreven “oorsprongsgebied van vluchtelingenbewegingen”. Het moet correct “regio’s van herkomst” worden genoemd.

Maar waar je deze centra ook opricht, ze zouden immigranten als magneten aantrekken die daar asiel wilden aanvragen , in de hoop op een veilige manier naar Europa te komen. Dit geldt des te meer als deze centra ook daadwerkelijk bestaan ​​in de “regio’s van herkomst” van de vluchtelingen, bijvoorbeeld op grond van diplomatieke missies van de EU in derde landen, zoals de AfD kennelijk wil (ambassade asiel).

Het gevolg is een explosie van het aantal asielzoekers. Volgens de UNHCR waren eind 2019 bijna 80 miljoen mensen wereldwijd ontheemd. Er wonen momenteel naar schatting 2,5 tot 3 miljoen vluchtelingen in de EU, wat slechts een fractie van hen is. Het feit dat niet veel meer ontheemden uit ontwikkelings- en opkomende landen naar Europa komen, is te wijten aan de geografische afstand, die meestal duizenden kilometers is.

Dit maakt een reis moeilijk en gevaarlijk, vooral voor zwakkere mensen zoals vrouwen, kinderen en ouderen. Daarnaast zijn er de hoge kosten, die met name voor mensenhandelaars moeten worden betaald en die niet door de meeste immigranten kunnen worden gedragen. Opvangcentra in de buurt van de conflictregio’s zouden deze hindernissen aanzienlijk verminderen en daardoor veel meer mensen in staat stellen asiel aan te vragen in Europa.

Miljoenen extra vluchtelingen lopen gevaar

Ervan uitgaande dat slechts een vijfde van de vluchtelingen in de wereld van oorlog en vervolging de nieuwe “beschermings- en asielcentra” van de EU zou bezoeken en recht zou hebben op ongeveer 40 procent van de bescherming krachtens het Vluchtelingenverdrag van Genève (deze waarde komt overeen met beide schattingen van de UNHCR over de migranten die via de Middellandse Zee naar Italië kwamen en het huidige erkenningspercentage van de BAMF), dan zouden de Europese Unie en respectievelijk Duitsland te maken krijgen met meer dan zes miljoen extra vluchtelingen, die volgens het AfD-programma veilig naar Europa moeten kunnen reizen!

Maar zelfs als de nieuwe opvangcentra van de EU alleen in geselecteerde regio’s van de wereld zouden worden gevonden, zoals Noord-Afrika, zou een aanzienlijke vluchtelingenstroom worden verwacht, waarvan er nogal wat economische en armoedemigranten zouden zijn. Denk maar aan de Maghreb-landen en het Midden-Oosten met hun dynamisch groeiende bevolking, die steeds meer jonge mannen zonder toekomstperspectief voortbrengt, die hopen op een beter leven in Europa.

Ze zouden letterlijk de EU-contactpunten voor asiel voor hun deur overspoelen. De vraag rijst hoe het personeel van de voorzieningen moet omgaan met de verwachte stroom aan aanvragen. En wat gebeurt er eigenlijk met afgewezen asielzoekers die weigeren terug te keren naar hun thuisland en daar niet kunnen worden uitgezet? Deze mensen zouden vroeg of laat naar Europa moeten worden gebracht, omdat het vanwege ruimtegebrek nauwelijks mogelijk is om een ​​groot aantal mensen te interneren die verplicht zijn de centra permanent te verlaten.

Dit geldt des te meer als de ontvangstvoorzieningen zich op het terrein van ambassades of consulaten bevinden. Alleen op voorwaarde dat de EU ook de verantwoordelijkheid op zich neemt voor afgewezen asielzoekers, zouden staten ermee instemmen EU-vluchtelingenkampen op hun grondgebied te tolereren.

EU-asielcentra zorgen voor zuigkracht

Het komt erop neer dat er EU-centra voor externe bescherming worden opgericht, wat zou leiden tot een aanzienlijke toename van het aantal asielaanvragen en dus ook van de immigratie naar Europa. Het is nu duidelijk waarom Wolfgang Schäuble, een lange tijd vertrouweling van bondskanselier Angela Merkel, dit concept, dat hij eerder verwierp, weer in de discussie heeft gebracht.

De Merkel CDU wil dat massa-immigratie naar Duitsland de daling van de lokale bevolking als gevolg van een mislukt gezinsbeleid compenseert. Nadat de ongecontroleerde toestroom van honderdduizenden “vluchtelingen” over de open grenzen van Duitsland in 2015 en 2016 tot aanzienlijke wrok leidde, zoeken mensen naar elegantere manieren om immigranten het land binnen te halen.

Europese opvangcentra voor asielzoekers over de hele wereld zijn zo’n pad. De AfD-functionarissen lijken daarentegen niet te hebben nagedacht over de gevolgen van deze vereiste van hun “uitstekende programma”. De voorgestelde bescherming- en asielcentra zijn in ieder geval geen verstandig alternatief voor het fatale migratiebeleid van de oude partijen!

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.