vs

Trump’s Soft Cop-Hard Cop Routine over Iran

President Trump nam deze week een verrassende wending door nadrukkelijk aan te dringen dat de VS geen oorlog met Iran wilden, en de toenemende wereldwijde vrees dat de twee naties aan de vooravond van een totaal conflict stonden, terugdraaide.

Trump riep in dezelfde geest ook op tot het Iraanse leiderschap om diplomatieke onderhandelingen aan te gaan.

De laatste zet van de Amerikaanse president lijkt een schril verwijt te zijn naar zijn nationale veiligheidsadviseur John Bolton, die vorige week Teheran met “niet aflatende dwang” bedreigde met vage inlichtingen beweert dat Iran op het punt stond de Amerikaanse belangen in het Midden-Oosten aan te vallen. Bolton had de uitzending aangekondigd van een aanvalsgroep voor vliegtuigen en nucleaire B-52-bommenwerpers naar de Perzische Golf in een show van spierverbuiging richting Iran.

Met daaropvolgende incidenten van vermeende sabotage tegen olietankers in de Golf en Saudische claims van Iran om droneaanvallen vanuit Jemen op zijn petroleumfabrieken te richten, leek de situatie op een kruitvat dat klaar was om te ontploffen.

In getrapte Donald Trump, die naar verluidt Bolton en minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo vermaande om het praten over oorlog en regimewisseling in Teheran aan te pakken. Bolton en Pompeo zijn de meest agressieve leden van het kabinet in het Witte Huis, die in het recente verleden luchtaanvallen op Iran hebben aangespannen en de Iraanse leiders hebben beschimpt als een “corrupte dictatuur”.

Een voorbode van Trumps late verzachting van de toon van het Witte Huis werd gezien met Pompeo’s bezoek aan Rusland deze week. Tijdens zijn ontmoetingen met president Vladimir Poetin en minister van Buitenlandse Zaken Sergei Lavrov verzekerde de Amerikaanse diplomaat dat “de VS niet fundamenteel op zoek is naar een oorlog met Iran”.

Die zekerheid is een beetje moeilijk te nemen van Pompeo, gezien de meedogenloze vijandigheid van de Trump-administratie in het afgelopen jaar, vanaf het moment waarop het Witte Huis zijn deelname aan het internationaal overeengekomen nucleaire akkoord 2015 met Iran heeft gesloopt. De regering heeft sindsdien opnieuw harde economische sancties opgelegd aan Teheran met het oorlogszuchtig verklaarde doel om “de Iraanse olie-export naar nul te verminderen”.

Trump zelf heeft het scheldwoord tegenover de Islamitische Republiek persoonlijk opgestapeld op een manier die suggereert dat hij graag zou zien dat de autoriteiten daar omver zouden vallen. Eerder dit jaar, op de 40e verjaardag van de Iraanse revolutie tegen een door de VS gesteund poppenspel, markeerde Trump de gelegenheid met retoriek druipend van minachting. “40 jaar corruptie, repressie en terreur”, zei Trump in een Tweet.

Dus wat er gaande is in de laatste “vredesoverture” van Trump is niet zozeer een wens om principiële conflicten te vermijden, maar meer een cynische onderhandelingstactiek van “soft cop-hard cop” -routine.

De voormalige vastgoedmakelaar gaat immers allemaal over verontrustende tegenhangers met offensieve agressieve biedingen, met het oog op het verkrijgen van een concessie op de uiteindelijke prijs. Trump gebruikte deze truc in de omgang met Noord-Korea. Bedenk hoe hij Pyongyang eens met nucleaire vernietiging bedreigde, en een paar maanden later de hand schudde met de Noord-Koreaanse leider Kim Jung-un en bezwijmde over ‘mooie brieven’ die hij had ontvangen. Toegegeven, dat Trump-gambiet is gevallen, iets nadat de VS weigerden om sancties op te heffen voor Noord-Korea en aandrongen op eenzijdige nucleaire ontwapening.

Niettemin is de Trump-stijl van onderhandelen duidelijk. Agressie gevolgd door verwachte concessie.

Trump is waarschijnlijk stilletjes optimistisch over de waanzinnige oorlogszucht van Bolton richting Iran. Harde politieman Bolton levert de agressie in schoppen af ​​en meer in het bijzonder met zijn psychotische houding en criminele bagage uit de oorlog in de oorlog toen hij eerder adviseur was van president GW Bush.

Te midden van de toegenomen wereldwijde bezorgdheid over een andere door Bolton geïnduceerde oorlog, verschijnt Trump op het toneel als de zachte politieman die de waanzin probeert terug te draaien, door te spreken van “geen oorlog” en “vreedzame diplomatie”.

De weggever is dat Trump zijn ‘no-war’-appeal heeft toegevoegd met oproepen aan de Iraniërs om te onderhandelen. Het riekt naar een smerige quid-pro. De implicatie is dat de president de oorlogshonden afwijst als Teheran zijn aanbod neemt om in gesprek te gaan.

Maar wacht even. Praat over wat? De Iraanse minister van Buitenlandse Zaken, Mohammed Javad Zarif, zei deze week dat Iran nooit opnieuw zal onderhandelen over het nucleaire akkoord, of gezamenlijk algemeen actieplan. Het duurde jaren van intense onderhandelingen tussen de VS onder de regering-Obama en Iran, evenals Rusland, China en de Europese Unie, om dat te produceren. De in juli 2015 ondertekende overeenkomst die later werd bekrachtigd door de VN-Veiligheidsraad, werd algemeen beschouwd als een groot succes van de internationale diplomatie. Iran gaf grote concessies voor het terugdringen van zijn nucleaire verrijkingsprogramma in ruil voor sancties.

Maar het akkoord werd van meet af aan ondermijnd door terugval in de VS en kwade trouw bij het toestaan ​​van sancties, terwijl Iran zijn toezeggingen nauwgezet uitvoerde, zoals geverifieerd door een groot aantal VN-inspecteurs.

Trump bracht de kwade trouw van Washington naar een heel nieuw niveau toen hij in mei vorig jaar het nucleaire akkoord eenzijdig verwoestte en het als de “slechtste deal ooit” beschouwde. Trump’s heeft te zeer vertrouwd op de paranoïde beweringen van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu vanwege zijn irrationele oordeel.

In elk geval zal Iran niet worden geïntimideerd of bedreigd door de wil van Trump aan de onderhandelingstafel. Het zou een belediging zijn te ver weg van Iraanse nationale trots en principes. Het zou ook Amerikaanse kwade trouw en gewetenloze wielhandelaarmentaliteit belonen.

Het is een verachtelijke schande dat de Trump-regering agressie en dreigementen van oorlog lijkt te gebruiken als een onderhandelingstruc. Een dergelijke truc is een misdadige schending van het internationaal recht en het Handvest van de VN. Zelfs als Trump een ‘zachte agent’ lijkt in de routine van het Witte Huis, is het nog steeds een slechte positie om te nemen. Niet alleen is het verwerpelijk, maar, zoals Trump ongetwijfeld ook zal ontdekken, ook hopeloos ineffectief. Niet iedereen kan worden afgekocht door goedkope tactieken en dwangmatige dwang. Vooral niet de Iraanse mensen met hun trotse Perzische afkomst.

Trump moet stoppen met handelen als condo conman en meer als een staatsman. Die verandering is echter mogelijk onmogelijk. Dus, in dat geval, is er behoefte aan iemand die nieuw is in het Witte Huis en die de geschiedenis en de wettelijke en morele principes begrijpt. De grote vraag is dan: is er zo’n politicus in de VS?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.