DELEN
trump

De oorlog van de Amerikaanse regering tegen Julian Assange is nu een oorlog tegen iedereen. Klokkenluiders en journalisten. Achttien absurde beschuldigingen, inclusief spionage, geven elke journalist in het “Vrije Westen” alvast een dringende boodschap – en ook elke uitgever is alvast gewaarschuwd. Het huidige doel is nog Assange. Morgen is het de New York Times, of de Washington Post. Het moderne fascisme laat haar masker vallen…..

Toen Julian Assange vorige maand in het Verenigd Koninkrijk was gearresteerd, merkten we op hoe weinig informatie er werd gegeven over de aanklacht. De hele zaak draaide rond een blijkbaar mislukte poging om Chelsea Manning te helpen een CIA-wachtwoord te kraken.

We hadden toen al grote zorgen over de manier waarop de CAFA werd gebruikt, en het feit dat de beschrijving van de “samenzwering” acties met zich meebrachten die talloze journalisten elke dag doen – maar de oorspronkelijke aanklacht was nogal gematigd van toon: gebruik van de Amerikaanse spionagewet (Espionage Act) tegen de acties van een nieuwsorganisatie.

Destijds wezen enkele deskundige waarnemers erop dat er waarschijnlijk een vervangende aanklacht zou komen, en het zou hen niet verbazen als het een aanklacht wegens de spionagewet zou worden. En ze hadden gelijk.

Gisteren kwam het Amerikaanse ministerie van Justitie met de nieuwe aanklacht tegen Assange en het zou iemand die gelooft in een vrije pers en het 1e Amendement van de Amerikaanse grondwet absoluut angst aan moeten jagen. Er komt een hele reeks zaken bij kijken die journalisten bij belangrijke gevestigde media elke dag doen – bronnen vinden en onderhouden, en het publiceren van informatie als bewijs dat de Espionage Act is overtreden, een wet waarvan we geloven dat die bijna zeker ongrondwettelijk is. 


In het verleden hebben we duidelijk gemaakt hoe het op belachelijke manieren tegen veel klokkenluiders is gebruikt, en het staat zelfs niet toe dat een beklaagde een reden opgeeft waarom ze documenten hebben gelekt (d.w.z. ze kunnen niet zeggen dat ze het hebben gedaan om misdrijven van de overheid te onthullen – het wordt gewoon automatisch behandeld als spionage, wat natuurlijk onzin is).

Maar deze aanklacht gaat echter veel verder. Het gaat niet om iemand die “lekt”, het gaat om een uitgever. WikiLeaks, door Donald Trump vóór zijn inauguratie als president nog geroemd (zie bovenstaande video), maar nu denkt hij er toch wat anders over.
Het is zó slecht dat zelfs ambtenaren uit het Obama-tijdperk (die de Espionage Act vaker tegen lekken gebruikten dan welke andere president in de geschiedenis dan ook – bij elkaar opgeteld) met afschuw vervuld lijken te zijn. Dit is van de voormalige woordvoerder van het ministerie van Justitie van de Obama-administratie:
trump
Veel van de aanklacht richt zich op WikiLeaks/Assange die bronnen onderhoudt en informatie verzamelt – wat veel journalisten dag in dag uit (behoren te) doen. De eerste stelling bevat bijvoorbeeld de volgende acties:

Opzettelijk communiceren van documenten met betrekking tot de nationale defensie – met name de beoordeling van de gevangenenbeoordeling met betrekking tot gedetineerden die werden vastgehouden in Guantanamo Bay, berichten van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, de Rules of Engagement-dossiers van Irak en documenten met de namen van personen in Afghanistan, Irak en elders over de hele wereld, die hun veiligheid en vrijheid riskeerden door informatie te verstrekken aan de Verenigde Staten en onze bondgenoten, die waren geclassificeerd tot op het SECRET-niveau – van personen die legaal in het bezit zijn van of toegang hebben tot dergelijke documenten, tot personen die géén recht hebben om ze te ontvangen.

Maar dat is juist wat veel verslaggevers altijd doen bij het onderhouden van bronnen binnen de overheid. Ht meest bekende voorbeeld: Bob Woodward en Carl Bernstein werden beroemd en gelauwerd door overheidsfunctionarissen ertoe te brengen om geheime informatie te lekken. Inderdaad, het is wat een groep verslaggevers bij de New York Times, de Washington Post, etc. momenteel aan het doen zijn om informatie over dit Witte Huis te vinden.
Overigens hoeft Assange van de twee genoemde kranten geen steun verwachten, omdat die namelijk grotendeels medeplichtig zijn aan de Amerikaanse regering (inderdaad, tijden veranderen), en daarom zullen in de VS weinig mainstream media Assange, Manning of Snowden (ja, die hebben we ook nog) steunen. Deze drie personen zullen vrij snel in de vergetelheid raken en alles wat ze onthulden over overheidsacties en toezicht zal zijn verdoezeld. Mensen zijn wat dat betreft erg makke schapen.

En ja, president Trump noemt hem onwelgevallig nieuws graag “nepnieuws”, maar dat is alles over één kam scheren. Wat er nu in de Verenigde Staten hier gebeurt is een volledige frontale aanval op het Eerste Amendement en basisverslaggeving. Als de justitie in de VS het lukt dit dóór te drukken dan vormt het een precedent om achter eventuele onderzoeksrapporten van de overheid aan te gaan.

Het is ook opmerkelijk – en belachelijk – dat de aanklacht zich concentreert op het vermeende “gevaar” waar Assange/Wikileaks mensen in situaties brengen, door de documenten te publiceren die Chelsea Manning lekte.

De belangrijke activiteitenverslagen van de Afghanistan- en Irakoorlogen die Assange publiceerde, bevatten namen van lokale Afghanen en Irakezen die informatie hadden verstrekt aan de strijdkrachten van de Verenigde Staten en de coalitie. De bekabelingberichten van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken die WikiLeaks publiceerde, omvatte namen van personen over de hele wereld die informatie aan de Amerikaanse regering verstrekten, in omstandigheden waarin redelijkerwijs verwacht kon worden dat hun identiteit vertrouwelijk zou worden behandeld. Deze bronnen omvatten journalisten, religieuze leiders, mensenrechtenverdedigers en politieke dissidenten die in repressieve regimes leefden en rapporteerden aan de Verenigde Staten over het misbruik van hun eigen regering en de politieke omstandigheden in hun landen, met een groot risico voor hun eigen veiligheid. Door deze documenten te publiceren zonder de namen van de menselijke bronnen of andere identificerende informatie te redigeren, creëerde Assange een ernstig en imminent risico dat de onschuldige mensen die hij noemde ernstig lichamelijk letsel en/of willekeurige detentie zouden kunnen krijgen.


Uitgevers van nieuws moeten vaak moeilijke beslissingen nemen over het publiceren van bepaalde informatie die schadelijk kan zijn, maar het is niet in strijd met de spionagewet om dit te doen ten behoeve van het informeren van het publiek. Erger nog, zoals al vele jaren gedetailleerd is, gaf de Amerikaanse regering in 2013 toe dat niet één enkele dood werd veroorzaakt door de lekken van Manning, en de voormalige minister van Defensie, Robert Gates, noemde zelfs claims van schade “overspannen” en zei toen:

Is dit beschamend? Ja. Is het ongemakkelijk? Ja. Gevolgen voor het Amerikaanse buitenlandse beleid? Ik denk, weinig.


In feite meldde Reuters (via zijn eigen onderhouden bronnen en lekken) dat de “schade”-claims opzettelijk overdreven waren door ambtenaren van de Obama-administratie in de hoop dat het genoeg zou zijn om deze valse beschuldigingen tegen Assange in te brengen:

Een officiële ambtenaar van het Congres, die was geïnformeerd over de beoordelingen, zei dat de overheid zich genoodzaakt voelde publiekelijk te zeggen dat de onthullingen de Amerikaanse belangen ernstig hadden geschaad, en hadden geleid tot de juridische inspanningen om de WikiLeaks-website te sluiten en aanklachten tegen de “lekkers” naar voren te brengen.
“Ik denk dat ze gewoon het zwaarste geschut willen inzetten dat ze kunnen vinden,” zei de ambtenaar.
Maar functionarissen van het ministerie van Buitenlandse Zaken hebben het Congres persoonlijk gezegd dat ze verwachten dat de algehele schade aan het Amerikaanse buitenlandse beleid beperkt is, zei de ambtenaar, één van de twee assistenten van het Congres die bekend was met de briefings en die met Reuters had gesproken op voorwaarde van anonimiteit.

Het enige “bewijs” van schade, getoond in de aanklacht, is alleen dat Osama bin Laden een aantal exemplaren van de Wikileaks-bestanden had toen de VS hem (volgens de officiële lezing) had gedood:

Een officiële ambtenaar van het Congres, die was geïnformeerd over de beoordelingen, zei dat de overheid zich genoodzaakt voelde publiekelijk te zeggen dat de onthullingen de Amerikaanse belangen ernstig hadden geschaad, en hadden geleid tot de juridische inspanningen om de WikiLeaks-website te sluiten en aanklachten tegen de “lekkers” naar voren te brengen.
“Ik denk dat ze gewoon het zwaarste geschut willen inzetten dat ze kunnen vinden,” zei de ambtenaar.
Maar functionarissen van het ministerie van Buitenlandse Zaken hebben het Congres persoonlijk gezegd dat ze verwachten dat de algehele schade aan het Amerikaanse buitenlandse beleid beperkt is, zei de ambtenaar, één van de twee assistenten van het Congres die bekend was met de briefings en die met Reuters had gesproken op voorwaarde van anonimiteit.


Op 2 mei 2011 overvielen de strijdkrachten van de Verenigde Staten de compound van Osama bin Laden in Abbottabad, Pakistan. Tijdens de overval verzamelden ze een aantal items van digitale media, waaronder het volgende: (1) een brief van Bin Laden aan een ander lid van de terroristische organisatie al-Qaeda waarin Bin Laden het lid vroeg om het materiaal van het Amerikaanse ministerie van Defensie te verzamelen voor WikiLeaks, (2) een brief van datzelfde lid van al-Qaeda aan Bin Laden met informatie uit de oorlogsdocumenten van Afghanistan, verstrekt door Manning aan WikiLeaks en vrijgegeven door WikiLeaks, en (3) informatie van het Ministerie van Buitenlandse Zaken verstrekt door Manning aan WikiLeaks en eveneens uitgegeven door WikiLeaks.

Er zijn enkele andere claims van mensen die “kwetsbaar” waren door Wikileaks, die de Manning-documenten publiceerde, maar er is geen bewijs van daadwerkelijk aangerichte schade.

Laten we hier dus duidelijk over zijn: de Amerikaanse regering heeft toegegeven dat ze onzin-claims heeft gemaakt over niet-bestaande “schade” die Wikileaks zou hebben aangericht, en nu gebruikt ze dat om een nieuwsuitgever met spionage in verband te brengen voor hetzelfde soort werk dat talloze verslaggevers vandaag de dag – en elke dag – nog steeds doen.
Het is een ongelooflijke aanval op het Eerste Amendement van de Amerikaanse regering en één die hopelijk door de rechtbanken zal worden afgewend.

[klik op link voor document in PDF]

Assange-IndictmentAssange-Indictment

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.