Trump

Ongeveer op hetzelfde moment als waarop Donald Trump de directeur van de FBI ontslag aanzegde, ontsloeg de Venezolaanse president Maduro zijn minister van Volksgezondheid Antonieta Caporale.

Zij had durven rapporteren dat de kindersterfte in het land dramatisch was toegenomen en het ook verder met het fysieke welzijn van de bevolking dramatisch was gesteld.

Dat was de president niet welgevallig en zij kon gaan. Bij de hardnekkigheid waarmee Maduro het land naar de afgrond blijft leiden zijn spelbrekers niet gewenst, tenminste als we de westerse media moeten geloven.

Niemand zal zich over het ontslag van Caporale erg hebben verbaasd. Venezuela is zoetjesaan een boevenstaat geworden waarin de president regeert als een war lord wiens wil de wet bepaalt. Anders lag dat bij het vertrek van FBI-directeur James Comey. Zelfs menigeen die tot nu toe Donald Trump het voordeel van de twijfel had gegeven, moest even naar adem happen. Anderen zagen diens spoedige einde erdoor al bezegeld. Deze president haalt 2018 niet, zo luidde het op Twitter.

Verbijstering

Misschien is dat zo, maar Trumps capriolen hebben al vaker voor verbijstering gezorgd. Hoe hij keer op keer ontmaskerd werd als een pathologische leugenaar; hoe hij het Witte Huis omvormde tot een negotie van de familieclan; hoe hij fatsoenlijke regeringsleiders van elders kon schofferen en onfatsoenlijke omarmen; hoe zijn onwetendheid en incompetentie te pijnlijk werden om aan te zien; hoe hij de hinderlijke rol van de pers buitenspel zette en alle kritiek smoorde in een waterval van ongrammaticale Twitter-berichten: de ontsteltenis van omstanders en toekijkers wereldwijd kon nauwelijks gelijke tred houden met de stroom van incidenten, elke keer weer begeleid door de overtuiging dat het écht niet gekker worden kon.

Het ontslag van Comey vormt daarin een voorlopig dieptepunt. Niet omdat Donald Trump daartoe niet het recht zou hebben. Maar omdat de verdenking van vuil spel erdoor alleen maar toeneemt. Een president die iemand uit zijn ambt ontzet omdat hij op het punt staat onaangename waarheden over diezelfde president te onthullen, verklaart zich in de ogen van menigeen alleen al dáárdoor schuldig. Dan is er nog maar weinig voor nodig of zijn positie wordt onhoudbaar.

Daar komen verzwarende omstandigheden bij. Kort na zijn aantreden zou Donald Trump van de directeur van de FBI persoonlijke loyaliteit hebben geëist. Dat is méér dan een blijk van onwetendheid over hoe staatkundig de verhoudingen liggen. Het is een vorm van corruptie die eerder aan de maffia dan aan het bestuur van een fatsoenlijke republiek doet denken. Dat Donald Trump na Comey’s ontslag dreigde met het openbaar maken van onthullende opnamen van hun gesprekken, voegt daar nog eens chantage aan toe.

Impeachment

Gezegd moet worden dat Trump daarmee in stijl blijft. Net als bij Maduro kan ieder die de president niet blindelings dient als spelbreker vertrekken. Volgens juristen heeft Trump er echter een grens mee overschreden die hem wegens obstructie van de rechtsgang rijp maakt voor impeachment. Of dat snel zal gebeuren is twijfelachtig. De Republikeinse Partij zou er eerst van overtuigd moeten zijn dat er werkelijk geen andere weg is, want de afzetting van een ‘eigen’ president is hoe dan ook een blamage.

Vooralsnog zullen de Republikeinen proberen de schade zoveel mogelijk te beperken door Trump in te kapselen in een ceremoniële functie die van haar feitelijke macht is beroofd. De president zou er een soort gevangene in het Witte Huis door worden – afgewisseld met zijn eigen Trump Tower en buitenverblijf Mar-a-Lago. Maar hij zal vooral beroofd moeten worden van de smartphone waarmee hij de buitenwereld blijft bespelen.

Het eerste lijkt me makkelijker dan het tweede. Een hedendaagse variant van de Man met het IJzeren Masker, de onbekende die onder Lodewijk XVI jarenlang in Franse gevangenissen werd vastgehouden, zie ik Trump nog niet worden.

Dus moeten we ons voorbereiden op een lange periode van wanbeleid op de rand van de illegaliteit. Zo gemakkelijk kan een politiek redelijk fatsoenlijk land kennelijk de trekken krijgen van een bananenrepubliek. De VS hebben zichzelf altijd beschouwd als het meest democratische land ter wereld. Daar zat meer dan een beetje grootspraak in – maar dat hoort er in Amerika nu eenmaal bij. Vermoedelijk is het land op nationaal niveau nooit zo op de proef gesteld als nu. Zelfs Nixon, de vorige president die wegens impeachment aftrad, was statelijker dan Trump – al was het op het randje.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.