Trump en de Taliban ‘Non-Peace Peace’

trump

De geschiedenis is gevuld met voorbeelden van Neville Chamberlain’s dwaasheid: oude dwazen zoals de Britse premier in 1938 die Tsjechoslowakije en de Sovjet-Unie uitverkopen aan de genadeloze bloedlust van Adolf Hitler en “vrede in onze tijd” verkondigden toen er geen vrede was.

De nieuwe deal van de Amerikaanse president Donald Trump met de Taliban in Afghanistan kan een klassiek voorbeeld zijn van het tegenovergestelde fenomeen: een holle non-deal die alleen universeel scepticisme en nul verwachtingen genereert, maar dat zou nog kunnen werken.

De overeenkomst van Trump zit natuurlijk vol gaten: het vereist niet dat de Verenigde Staten daadwerkelijk strijdkrachten uit Afghanistan trekken totdat hij de herverkiezing in november wint. Eenmaal veilig herkozen, kon hij het breken en meer troepen naar binnen haasten.

Dat was tenslotte precies wat Trump’s voorganger Barack Obama deed toen hij zonder enige twijfel zijn belofte verbrak – en die van zijn eigen voorganger George W Bush – om Amerikaanse troepen volledig uit Irak te trekken.

Of de Taliban kunnen het zat worden om te wachten op meer eindeloze Amerikaanse excuses, vertragingen, voorspellingen en het opgeven van formele overeenkomsten en gewoon doorgaan en toch de rest van Afghanistan overnemen. Na alles wat ze daar wonen, doen de Amerikanen dat niet, en zonder enorme voortdurende instroom van Amerikaans geld, wapens en militaire macht zou het Kaboel-regime niet een week duren.

Deze overeenkomst is niet iets dat George W. Bush, Donald Rumsfeld en Dick Cheney eind 2001 of in 2002 niet hadden kunnen bereiken onder veel gunstiger omstandigheden. Zoals wijs oud-voormalige Amerikaanse ambassadeur Chas Freeman heeft opgemerkt, is het duidelijk dat het niet moet worden aangepakt de kwestie van voortdurende Pakistaanse steun voor de Taliban, die waarschijnlijk de komende maanden alleen maar zal toenemen.

Desondanks kan de deal iedereen verrassen door precies de bescheiden, incrementele maar echt consequente manier te werken die het wordt verondersteld.

Zelfs op zijn best zal de deal leiden tot een volledige overname door de Taliban van Afghanistan, herovering van Kabul en een door bloed besmeurde zuivering van Taliban-vijanden en Amerikaanse aanhangers. Degenen onder ons die oud genoeg zijn om de val van Saigon te herinneren, weten wat ze kunnen verwachten.

Maar de overeenkomst kan ook een omslagpunt blijken te zijn om eindelijk te beginnen met de implementatie van het nationale veiligheidsplatform waar Trump in 2016 voor werd gekozen: om de eindeloze cyclus van oorlogen te beëindigen, onwinbare, dure bloedige oorlogen zonder einde gelanceerd door George W. Bush en zijn machtige “Vulcans” (zoals zijn sleazy en echt griezelige menigte bedrijfsmisdadigers en gekke neocons zichzelf graag noemden).

Trump heeft de deal hard nodig: het is in zijn belang.

Deze president, die wild overdrijft over elke niet-relevante factoid, is ook de meest verrassend eerlijke leider in de moderne Amerikaanse geschiedenis geweest in zijn inspanningen om het beleid te implementeren dat hij zei dat hij zou doen.

Hij schrapte NAFTA en het Trans Pacific Partnership. Hij onderhandelde over de handelsvoorwaarden met China en de Europese Unie. Hij heeft zelfs enig succes gehad in het revitaliseren van de lang vervallen Amerikaanse industriële basis. En hij is echt serieus in het proberen op zijn minst een paar kleine bewegingen te krijgen in het beëindigen van de Bush-Obama Juggernaut van Endless Wars.

De CIA en de rest van de vreemdelijk verkeerd benoemde ‘US Intelligence Community’ blijven natuurlijk Trump en zijn pogingen om hun jus-treinen te vertragen haat – de eindeloze oorlogen die onnodige corruptie en triljoenen illegale rijkdom genereren.

Het reguliere Amerikaanse leger, met name het Amerikaanse leger en het Special Operations Command, verwelkomen de verandering echter wel. Ze worstelden met hoge zelfmoordcijfers, vooral in elite gevechtseenheden, eindeloze slijtage aan zowel mannen als machines en de verschrikkelijke implicaties die dit heeft gehad voor het vermogen van de Amerikaanse strijdkrachten om elke echte militaire macht te confronteren als gek, roekeloos bedrijf blijf Congres en topbeleidsmakers drijven.

Aan de kant van de Taliban zijn de kosten van bijna twee decennia strijd en oorlog lang en moeilijk geweest. Ze weten dat ze winnen en ze weten dat alle dynamiek van geschiedenis, politiek en conflict aan hun kant staat. Maar het eindeloze conflict blijft zijn tol eisen en ze zijn ook moe.

Er is daarom een ​​verrassende mate van wederzijdse uitputting en overlapping van zeer verschillende belangen tussen Trump en de Taliban. De overeenkomst is verre van veeleisend. Het is gevuld met gaten. Beide partijen zullen het met een handomdraai breken wanneer het hun interesse daartoe uitkomt. Maar het geeft wel aan dat zelfs in Washington conflictmoeheid door de eindeloze oorlogen die de blijvende erfenis van Bush II waren, kritieke massa kan bereiken.

Omdat niemand verwacht dat Trump’s deal met de Taliban standhoudt, zijn de neocon-hardliners en Deep Staters in Washington misschien minder geobsedeerd om het te saboteren. Ze hebben tenslotte nog tal van andere rottende vis om over de hele wereld te bakken van Venezuela tot Hong Kong.

En als de overeenkomst inderdaad tegen alle verwachtingen ingaat, en als de binnenlandse kritiek ervan minder is dan verwacht, dan zou Trump, of zijn Democratische opvolger volgend jaar het kunnen opvolgen met echte troeponttrekkingen uit Syrië en Irak.

Strategische overbelasting kan niet eeuwig worden volgehouden. Vroeg of laat legt de realiteit intrekkingen op. Dat gold voor de Britse en Franse rijken na de Tweede Wereldoorlog en dat gold ook voor de Sovjetunie in Afghanistan, Angola en Mozambique. Voor de Verenigde Staten is de deal met de Taliban vandaag de dag een goed begin.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.