DELEN
trump

Vanaf het begin van zijn presidentscampagne, toen hij beweerde dat Mexicaanse immigranten moordenaars en verkrachters warenheeft Donald Trump voortdurend kleurlingen vernederd, vrouwen gedenigreerd en beweerd dat vreemdelingen toelaten gelijk staat aan het Paard Van Troje van het terrorisme binnenhalen. Hij beloofde er miljoenen te zullen deporteren.

Hij scoorde en werd president. In de Verenigde Staten lijkt het soms alsof sindsdien racisme, vrouwen- en vreemdelingenhaat kernwaarden zijn geworden voor een bepaald publiekTer vervanging van oubollige’ waarden als internationale mensenrechten, humanitaire principes en solidariteit.

Dit artikel gaat daar slechts zijdelings over. Hier wil ik het hebben over hoe sommigen bij het begin van Trump’s mandaat, laten we ze de optimisten noemen, dachten dat het wel zou loslopen met Trump. Terwijl anderen, laten we die dan maar de pessimisten noemen, diegenen zijn die niet teleurgesteld kunnen zijn. Integendeel, ze lijken meer gekregen te hebben dat wat ze verwachtten.

Enkel Nostradamus en de bijbel voorspelden dat Donald Trump Hillary Clinton zou verslaan bij de presidentsverkiezingen van 2016. De ‘markt’ verwachtte zich aan het tegendeel. Wat nog maar eens bewijst wat je ergens al wel vermoedde, de markt heeft niet altijd gelijk.

Na de initiële schok van de ongelovigen dachten de optimisten dat het wel goed kwam met Trump. Zoals Richard Painter, een republikein en jurist die zich binnen de regering van George W. Bush met ethiek bezighield. Nu ja….

Na de verkiezingsoverwinning van Trump vorig jaar schreef hij een opiniestuk voor The New York Times ‘It Is Possible for Trump To Be a Good President’Het stuk is het herlezen waard omdat het oplijst wat Trump volgens de Heer Painter allemaal niet zou doen. Helaas kunnen we een jaar later alleen maar vaststellen dat hij dat allemaal net wel gedaan heeft. Nochtans haalde Painter twee redenen aan waarom we vertrouwen moesten hebben in Trump:

Ten eerste zou hij niet zo ver zijn gekomen als hij niet over intelligentie beschikte. Ten tweede weet hij zeer waarschijnlijk wat de rest van ons weet: de meeste dingen die hij beloofde te doen om verkozen te worden, hebben geen zin. En om die reden alleen zal hij ze niet doen.

Painter somt dan enkele van die ‘dingen’ op waarover we volledig vertrouwen mogen hebben in de nieuwe president.

Het is hoogst onwaarschijnlijk dat hij zich zal terugtrekken uit bestaande handelsovereenkomsten.”

Nochtans was dat zowat het eerste wat Trump deed toen hij de eed als president had afgelegd. Drie dagen later, op 23 januari 2017, beëindigde hij de deelname van de VS aan het Trans-Pacific Partnership (TPP), een vrijhandelsverdrag tussen de Verenigde Staten en 11 andere landen rond de Stille Oceaan. Ook NAFTA, het vrijhandelsakkoord tussen de VS, Canada en Mexico ligt dank zij Trump terug op de onderhandelinstafel.(1) En als de TTIP, het handelsverdrag waarover de VS met Europa in bespreking was niet dood is dan is het toch in een diepe slaap gevallen. Nu, mij zal je er niet over horen klagen.

Hetzelfde geldt voor immigratie. De heer Trump speelde in op de nationalistische instincten maar hij weet, net zoals de meeste Amerikaanse zakenlui, dat immigratie onze economie voedt.”

Ook al tijdenzijn eerste week in het Witte Huis, ondertekende de kersverse president een eerste “executive order” dat de toegang tot de VS opschortte voor alle vluchtelingen gedurende 120 dagen, voor Syrische vluchtelingen zelfs voor onbeperkte tijd. Daarnaast mochten de burgers van zeven overwegend islamitische landen: Iran, Irak, Libië, Somalië, Soedan, Syrië en Jemen ook al gedurende een periode van 90 dagen het land niet in. Het uitvoeringsbevel dat mensen wilde blokkeren werd, tot groot ongenoegen van Trump, dan weer zelf geblokkeerd door een federale rechtbank. Een tweede aangepast uitvoeringsbeveldat hij daarop uitvaardigde onderging hetzelfde lot. Ondertussen zijn we aan versie 3.0 toe waarover enkele dagen geleden opnieuw een rechtbank concludeerde dat delen van het reisverbod ‘de reikwijdte van de presidentiële autoriteit overschrijdt en in strijd is met de immigratiewetgeving van het Congres’.

Om in het Midden-Oosten en een groot deel van Azië uit de problemen te blijven, zal hij ook veel meer tegemoetkomend en respectvol moeten zijn tegenover de moslimwereld dan tijdens zijn campagne.”

Als het ‘respect’ voor de moslimwereld al niet uitstraalde in zijn uitvoeringsbevelen over toegang krijgentot de VS dan heeft Trump begin december met zijn besluit over Jeruzalem waarschijnlijk wel de hoofdvogel afgeschoten.

Het laatste goede nieuws van Trump als president is dat het de teloorgang van ‘religieus conservatisme’ in de Amerikaanse politiek markeert (…) (Hij volgt) zeker niet, de agenda van religieuze conservatieven.

Trump had nochtans met Mike Pence als zijn keuze voor vicepresident de bakens al uitgezet. Mike Pence, een voormalig senator en gouverneur van Indiana, is een evangelische christen. Een fundamentalist. Die alliantie heeft Trump verzekerd van de steun van de blanke evangelische kiezers. Volgens bepaalde peilingen (hoewel peilingen geloven altijd gevaarlijk is) zou 61% van hen voor Trump gekozen hebben. En dus is het nu ‘payback time’.

Een van de eerste acties van Trump als president was het herstel van de zogenaamde ‘Mexico City Policy’, dat buitenlandse hulp blokkeert voor internationale organisaties die abortus ‘promoten‘ of daarvoor begeleiding aanbieden. Verder ontwikkelde het Witte Huis initiatieven ter ondersteuning van de wettelijke bescherming van gelovigen, voor het terugdraaien van de verplichting van werkgevers om geboortebeperking aan te bieden en van een beleid dat LGBT-werknemers beschermt onder de Amerikaanse antidiscriminatiewetgeving.

Hij hoeft alleen maar te vergeten wat hij gezegd heeft en te doen waarvan hij weet dat het de juiste dingen zijn om te doen.”

Painter is duidelijk geen ‘ziener’ die meespeelt in de categorie van Nostradamus of de bijbel. Misschien was Painter ervan overtuigd dat politici toch nooit hun beloften houden. Hij en anderen vergaten echter dat Trump niet zomaar een politicus is.

De pessimisten van hun kant werden overtroffen in hun verwachtingen. In de buitenlandse politiek was de kers op hun taart van 2017 zijn beslissing om Jeruzalem te erkennen als hoofdstad van Israël. De uitslag van de stemming in zowel de Veiligheidsraad (waar de VS hun veto moesten gebruiken) als in de Algemene Vergadering van de VN waar Washington slechts op 8 medestanders kon rekenen (daarover later iets meer) zetten Trump in zijn hemd. Praktisch gezien sloot hij zich daarmee af van de wereld en kon hij bij wijze van spreken naast ‘Rocket Man’ Kim Jong-Un gaan staan..

Het Jeruzalem-besluit stimuleert het vredesproces tussen Israëli’s en Palestijnen niet maar brengt het ook niet in gevaar. Eenvoudigweg omdat er gewoon geen vredesproces is. Het laatste initiatief onder leiding van John Kerry, de minister van Buitenlandse Zaken onder Obama was immers op niets uitgedraaid en stopgezet. De oorzaak van het falen zijn dan ook niet de geïmproviseerde beslissingen van Trump.

De Israëlische regering wordt gedomineerd door een nationaal-religieuze extremist als Naftali Bennett die geen Palestijnse staat wil (“I will do everything in my power to make sure they never get a state.). Bennett wil graag die andere die-hard Beyamin Netanyahu als premier vervangen. Die zit in slechte papieren vanwege diverse corruptieonderzoeken en kan volgens Israëlische media nu ‘elk moment’ in beschuldiging worden gesteldNetanyahu en Bennett willen alleen onderhandelen onder voorwaarden die voor de Palestijnen onaanvaardbaar zijn: o.a. annexatie van area C, dat 67% van de Westelijke Jordaanoever behelst, geen terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen, een gedemilitariseerde Palestijnse staat onder Israëlische voogdij. En Oost-Jeruzalem mogen de Palestijnen ook op hun buik schrijven.

De beslissing over Jeruzalem heeft de Israëlisch-Palestijnse strijd terug gekatapulteerd naar de top van de chaoshitparade in het Midden-Oosten. ISIS is zogezegd ‘verslagen’ en daar duikt Palestina weer op.

Met zijn Jeruzalem-besluit heeft Trump op diplomatiek en geopolitiek vlak de grote Amerikaanse concurrenten in het Midden-Oosten een cadeau gegeven. Net zoals in 2003 toen de VS Irak binnenvielen. Het verschil is echter dat Amerika toen in een toestand van unieke en ongeëvenaarde macht verkeerde. Vandaag, slechts 14 jaar later, hebben ze met concurrentie af te rekenen: Rusland, China en Iran.

De Iraniërs breiden hun invloedssfeer in de regio uit, de Russen lijken de geloofwaardige arbiters van elke oorlog en elke onderhandeling in het Midden-OostenZe kunnen tenminste met iedereen praten. Net zoals de Chinezen trouwens. Dibouwen gestaag verder aan hun grote OBOR-project (2) dat hun globaliseringsonderneming van de 21e eeuw moet worden. Amerika sluit zich ondertussen af in een soort Trumpiaans autisme en lijkt links en rechts een bedreiging te (kunnen) worden.

De VN-stemming was alleszins een catastrofe voor Trump. 128 landen stemden voor de resolutie tegen de beslissing van de VS, 35 onthielden zich en 21 landen daagden niet eens op omdat ze nee moesten stemmen maar eigenlijk ook voor de resolutie wilden stemmen. Je zou het als een referendum kunnen beschouwen. De VS en Israël zijn over de hele lijn gebuisd. Slechts 7 andere landen, waaronder het invloedrijke Micronesië en Palau steunden hen. Nikki Haley, de Amerikaanse ambassadeur bij de VN, kon haar weerzin voor de 128 ‘verraders’ niet onderdrukken en bedreigde hen op een nogal onaangename manier.

In een tweet schreef de voormalige CIA-chef John Brennan “Trump verwacht van iedereen een blinde loyaliteit en onderwerping: kwaliteiten die we gewoonlijk aantreffen bij narcistische en wraakzuchtige autocraten“.

De laatste regeringsbijeenkomst vóór de kerstvakantie was dan ook autocratendag in het Witte Huis. Dminister van Buitenlandse Zaken Rex W. Tillerson, minister van Defensie James Mattis, minister van Landbouw Wilbur L. Ross Jr., minister van Justitie Jeff Sessions en de andere kabinetsleden bejubelden er de successen die Trump in zijn eerste ambtsjaar had behaald. Net zoals dat gebeurt in elk zich respecterendpolitbureau of presidium, heeft niemand bezwaren geopperd en braaf zijn opstel voorgelezen.

Dochter Ivanka blijkt papa’s meest invloedrijke politiek adviseur, haar man Jared Kushner moddert wat aan in de buitenlandse politiek en zoon Donald Junior heeft een beschuldiging van verraad van het vaderland’ wegens vermeende banden van zijn vader met de Russen aan zijn been. Het Amerikaans of the people, by the people’ politiek systeem wordt nu blijkbaar beheerd door een familie.

Of zoals John Feffer enkele maanden geleden in Foreign Politics on Focus schreef:

“When Hurricane Donald gets through with the United States, we’ll be left with a Dear Leader, a bunch of nukes, and a garrison state, with no one but China to keep us afloat. Welcome to Pyongyang on the Potomac.”

(1) Het ene lijkt niets te maken te hebben met het andere maar “toevallig” hebben Canada en Mexico zich onthouden bij de stemming over het statuut van Jeruzalem verleden week tijdens de Algemene Vergadering van de VN.

(2) OBOR (One Belt One Road) is een ontwikkelingsstrategie die in 2013 door president Xia Jinping van de VR China gelanceerd werd. Het concentreert zich op connectiviteit en samenwerking tussen Euraziatische landen met de Volksrepubliek China. China streeft ernaar om een grotere rol te spelen in mondiale aangelegenheden met een op China gericht handelsnetwerk. Ondertussen is de officiële Engelse naam gewijzigd in Belt and Road Initiative (BRI). De afgelopen jaren lag de nadruk vooral op investeringen in infrastructuurwerken: spoorwegen, snelwegen, havens, elektriciteitsnetwerken… Een goed voorbeeld van het netwerk is de ‘Silk Road Railway’ waar sinds 2013 aan gebouwd wordt en dat vanuit de Chinese Autonome Regio Xinjiang via Kazachstan, Rusland, Wit-Rusland, Polen en Duitsland een landverbinding maakt tussen Azië en Europa. Het is via die route dat eind juni een eerste trein met in China gebouwde Volvo’s in Zeebrugge aankwamen.

Bron; http://www.uitpers.be

Reacties

Reacties

Geef een reactie