DELEN
bolton

Gisteren heeft de regering in Teheran aangekondigd niet langer volledig te willen voldoen aan de nucleaire overeenkomst van Wenen. Deze stap is een reactie op de terugtrekking van de VS uit de overeenkomst, een jaar geleden.

Als onderdeel van de JCPOA (“Joint Comprehensive Plan of Action”, ook wel “Iran Nuclear Deal” genoemd) mag Iran uranium wel verrijken, maar niet in grotere hoeveelheden opslaan. Tot nu toe exporteerde Iran verrijkt uranium naar het buitenland als brandstof voor kernreactoren, evenals zwaar water (D2O), dat in sommige reactoren als koelmiddel wordt gebruikt. Door de stap van Iran en vooral de houding van Brussel lijkt een militaire confrontatie onvermijdbaar.

Iran trekt de teugels aan. Een jaar na de terugtrekking van de VS uit de Iraanse nucleaire deal stelt Teheran nu de EU een ultimatum: als Brussel er binnen twee maanden niet in slaagt om de door de VS opgelegde sancties te omzeilen, dan stapt men volledig uit de atoom-overeenkomst.

De EU zit nu klem tussen twee partijen in het Iran-VS-conflict, maar het is zelf de schuldige. Want een dubbele ontkenning van de werkelijkheid heeft de EU-staten in deze situatie geleid.

Een jaar lang heeft de niet-democratisch gekozen elite in Brussel gesimuleerd om de nucleaire overeenkomst met Iran te handhaven tegen het Amerikaanse sanctiebeleid. Dit was de eerste weigering om de politieke realiteit te erkennen. Vervolgens doen de EU-lidstaten alsof ze niet onder de druk van het ultimatum zoals dat is gesteld door Teheran zullen bezwijken – alsof de afwijzing van een ultimatum die uit de wereld zou doen verdwijnen. Dit is de tweede veronachtzaming van de feiten in dit geval.

Beide stellen de EU-staten in staat om verdere naleving van het nucleaire contract als een gewenste optie te beschouwen. Ook hier laat Brussel zien dat zij in het geheel niet in de werkelijkheid staat: haar opstelling heeft niets te maken metde echte ontwikkelingen.

De EU-lidstaten zullen deze zomer door de realiteit worden ingehaald.

Want in 60 dagen zal de regering in Teheran niet alleen meer nucleair materiaal in het land achterlaten, maar ook verrijken (wat door het verdrag niet was toegestaan), als de resterende verdragsluitende staten – Rusland, China, Frankrijk, Groot-Brittannië en Duitsland – niet voldoen aan de contractvoorwaarden, d.w.z. méér economische uitwisseling en handel.
Het betekent dat de EU-staten niet alleen de handen af trekken van het Amerikaanse sanctiebeleid tegen Iran, maar ze actief ondermijnen. Naast het feit dat bedrijven en banken zich na 2015, bij de ondertekening van de atoom-overeenkomst, teruggetrokken hebben uit de handel en investeringen, zal dit de transatlantische betrekkingen verder onder druk zetten. Want hier zijn de EU-landen momenteel nog druk bezig handelsbeperkingen af te wenden.

In dit geval kan het bijzonder nadelig blijken te zijn dat niemand uit de EU speciale toegang heeft tot de Amerikaanse president. Omdat Donald Trump geen coherent beleid of strategie heeft ten opzichte van voor de VS niet welgevallige staten – Noord-Korea, Venezuela en Iran – worden die door zijn regering verschillend behandeld.
De grootste escalatie zal plaatsvinden in de betrekkingen met Teheran. Trump heeft het kernverdrag vanaf het begin aangewezen als het slechtste verdrag in de Amerikaanse geschiedenis. In tegenstelling tot andere conflictsituaties neemt hij echter niet de zwaarste positie in bij de overheid ten opzichte van Iran. De grootste haviken zijn de Amerikaanse oorlogshitser veiligheidsadviseur John Bolton en de volkomen idiote minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo, die allebei hardere waarschuwingen hebben geuit.

Vooral John Bolton roept al vele jaren op om militaire actie tegen Iran te ondernemen. Hij formuleerde zijn visie in een artikel voor de New York Times in 2015 getiteld “To Stop Iran’s Bomb, Bomb Iran”. In tegenstelling tot het Noord-Koreaanse beleid, waar Bolton ook militair wilde ingrijpen, maar ondertussen van gedachten is veranderd (door de betrokkenheid van de atoommachten China en Rusland), denkt hij de escalatie van de betrekkingen met Iran af te kunnen dwingen – hoewel Rusland altijd gezegd heeft Iran bij een militair conflict te zullen steunen. Ondertussen heeft Bolton zijn eis voor een regimeverandering in Teheran herzien, maar dit is niet geloofwaardig gezien zijn andere opmerkingen.

Gezien de meningen van zijn eigen electoraat is het onwaarschijnlijk dat Trump vrijwillig een militair conflict met Iran zal willen aangaan – maar hij is zoals we inmiddels weten gemakkelijk te beïnvloeden.
Er zijn nog steeds twee gevaren. Ten eerste zou het kunnen dat in Iran politieke krachten de overhand krijgen, die in het licht van de verslechterende economische situatie de voorkeur geven aan een militaire actie tegen Amerikaanse doelen. Dat ligt niet voor de hand, omdat in dat geval de VS, die de troepen naar de regio heeft verplaatst, zou reageren.
Ten tweede – en een stuk waarschijnlijker – zouden militaire adviseur van de Amerikaanse president hem in een positie kunnen manoevreren van waaruit hij denkt daar anders niet uit te komen zonder dat het zwak lijkt.
Tot dusverre heeft Trump ook abrupte beleidswijzigingen doorgevoerd in beladen situaties, als hem die te heet onder de voeten werden. In dat geval zou het nuttig zijn als hij een vertrouweling binnen de EU had waarnaar hij wil luisteren, en die de EU-belangen zou kunnen behartigen. Maar Trump vertrouwt – terecht – Emmanuel Macron en Theresa May niet, terwijl hij Duitsland nog steeds beschouwt als een door de VS “bezet grondgebied”.

Het stoppen met het uitvoeren van afzonderlijke delen van de overeenkomst door Iran kan een situatie zijn waarop de Amerikanen hebben gewacht – en naartoe gewerkt. Dat lijkt ons inziens het plan van Bolton en Pompeo te zijn geweest. Iran provoceren en misleiden en, als ze verontwaardigd zijn, dat als een op handen zijnde aanval interpreteren. Dat lijkt de “dringende zaak” te zijn geweest die de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Pompeo ertoe bracht zijn reis naar Duitsland zo spontaan af te breken.

Maar het is niet alleen een militaire confrontatie dat de Europese Unie zorgen zou moeten baren….. we hebben ook nog zoiets als een migrantencrisis.
Krijgen we binnenkort een herhaling van de migrantentsunami van het najaar van 2015, toen de Duitse bondskanselier Merkel al rijp was voor het gesticht en de halve wereld uitnodigde toch vooral naar Europa te komen? En misschien in nog sterkere mate?
De Iraanse president heeft nu zo’n scenario gepresenteerd om de europeanen aan te sporen méér concessies te doen aan de handel met Iran.

iran

Iran heeft nu dus aangekondigd dat het de verkoop van verrijkt uranium en zwaar water voor twee maanden zal opschorten. Het land schendt dus – net als de VS – het atoom-verdrag van Wenen, maar in een nog relatief milde vorm.
Deze stap is zeker ook gericht tegen de VS. De Verenigde Staten hebben namelijk van Iran geëist om uraniumverrijking volledig te stoppen, zelfs als het land het grootste deel van het materiaal dat het produceert exporteert.
Vanuit europees oogpunt is echter een andere passage uit de verklaring van Rohani veel belangrijker. Daarin zegt hij: “We doen een grote inspanning tegen drugssmokkel en hebben de stroom vluchtelingen naar Europa gestopt. Dat heeft ons miljarden dollars gekost, en we kunnen het niet langer betalen, gezien de omstandigheden die de VS heeft gecreëerd.”

In Teheran is men in toenemende mate ontevreden over de economische compensatie die de EU het land feitelijk had beloofd als compensatie voor het afsluiten van de overeenkomst door de VS. Het special purpose vehicle Instex, dat begin dit jaar werd opgericht als een clearingplatform voor Europees-Iraanse handelstransacties, is tot nu toe nauwelijks gebruikt.
Veel beloven, weinig geven: zo kennen we Brussel weer.

De drie miljoen Afghaanse vluchtelingen die momenteel in Iran verblijven zijn, in het perspectief van Teheran, zeker de ultieme hefboom om druk op europese regeringen te kunnen uitoefenen om meer economische concessies te doen, vooral omdat de route door Iran nu al de belangrijkste route is voor het smokkelen van heroïne naar Europa.

Brussel kan dan wel een (te) grote broek aantrekken en het ultimatum van Teheran verwerpen – wat inmiddels in de vorm van een gezamenlijke verklaring van de ministers van Buitenlandse Zaken van Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië en de EU-commissaris voor extern beleid is gebeurd -, dergelijke oproepen hebben weinig nut als de escalatie tussen de VS en Israël enerzijds en Iran anderzijds zo snel toeneemt als in de laatste paar dagen.

Onlnags heeft de VS het vliegdekschip USS Abraham Lincoln en een bommenwerperssquadron verplaatst naar het Midden-Oosten. Het oorlogsgevaar in de regio is hierdoor aanzienlijk toegenomen. Een jaar geleden raakte Donald Trump zelf in een serieus dilemma met de unilaterale beëindiging van de nucleaire overeenkomst door de VS, omdat alle economische sancties nu bijna volledig zijn uitgeput, nadat de VS de Iraanse metaalexport nu tot stilstand willen brengen.
Op het volgende niveau van de escalatieladder blijven dus alleen nog militaire stappen over, tenzij er via onderhandelingen nog naar een  oplossing van het conflict wordt gewerkt.



Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.