stemmen

Uiteraard kon je je stembiljet ongeldig maken, of blanco inleveren als je geen vertrouwen had in de democratie. Maar het idee was dat elke stem telde. Dat daar een streep door werd gezet had een hele reeks verschillende oorzaken. Al die oorzaken zijn te herleiden tot de natte droom van belanghebbende politici die meenden er beter van te worden. De ene partij bedacht dat ze een ‘trouwe aanhang’ had, die wel op zou komen dagen, terwijl de meer gemakzuchtige aanhang van de concurrent het af zou laten weten. De volgende bedacht dat die ‘bejaarden’ die altijd roet in het eten gooiden door trouw naar de stembus te gaan het verder wel voor gezien zouden houden, waardoor ‘eindelijk’ de gemotiveerde ‘progressieve’ kiezer een kans zou krijgen.

Gaandeweg liep over de hele linie de opkomst terug, terwijl er meer te kiezen viel dan ooit, nadat eerst de ‘Europese Verkiezingen’ het levenslicht zagen, en vervolgens ook nog de ‘volksraadpleging’ werd ingevoerd, en politici zich begonnen te bemoeien met elk detail van ons leven. Dat referendum is inmiddels alweer ten grave gedragen, omdat de uitkomsten de ‘elite’ niet bevielen. In het geval van de ‘Europese Verkiezingen’ bestaat dat fenomeen nog, maar heeft het weinig om het lijf, omdat het ‘Europese Parlement’ een geldverslindende coterie is zonder invloed.

Nou erken ik eerlijk dat ik zelf wel altijd ga stemmen, als ik ook maar enigszins kan, maar dat ik mij realiseer dat democratie geen panacee is. Critici wijzen ons onvermoeibaar op het gegeven dat verscheidene behoorlijk onfrisse types, zoals ene Adolf Hitler, via verkiezingen aan de macht kwamen. En daar valt geen speld tussen te krijgen. Maar de nieuwe rage, ontkennen dat een verkiezingsuitslag valide is, omdat de ‘elite’ wéét hoe het volk in enig land denkt, wat het wil, en dat het smeekt om onze steun, is overduidelijk een slag in het gezicht van elke oprechte democraat.

Mede door die niet geheel onterechte kritiek op democratie als een feilbaar systeem, zijn er nog maar bar weinig oprechte democraten over. Maar je hoeft geen visionair te zijn om te weten welke kant dit op gaat. Waar ik recent een link gaf naar een artikel van een blogger die meent dat nu al vaststaat dat de verkiezingen in november in de Verenigde Staten zullen uitmonden in een ‘broederstrijd’, omdat de verliezende partij zich er niet bij neer zal leggen, erken ik eerlijk dat dat ook mijn grote vrees is. Bedenk daarbij echter dat rond de vijftig procent van alle Amerikanen allang is afgehaakt. Wat rest is de meest fanatieke aanhang, die zich in toenemende mate gedraagt als fanatieke voetbalsupporters die opkomen voor ‘hun’ club.

De kiezers die zijn afgehaakt, zijn de kiezers die je nodig hebt om een democratie elan te geven, en de rust in een land te bewaren. Zeker als je bij die groep de ‘klevers’ optelt, die net als ik wanhopig weigeren de moed op te geven, en trouw terugkeren naar de stembus, al wéten ze dat de ‘elite’ er niks mee doet. Die ‘klevers’ verwijten dat de ‘elite’ zelf minder dan de grote groepen die al zijn afgehaakt. Maar door de aanzwellende berichten over systematische fraude bij verkiezingen in het ‘voortraject’, waar besloten wordt welke kandidaten aan zullen treden, begint het ook voor de ‘klevers’ een gewetenskwestie te worden. Moet je geen afstand nemen van een corrupt systeem?

Dat sentiment is bij uitstek een voedingsbodem voor ‘populisten’, die de twijfel, de frustratie en de haat mobiliseren om mensen ‘nog één keer!’ naar de stembus te krijgen, om de ‘elite’ de oren te wassen. Als dynamiek uitvoerig onderzocht, en tot in detail beschreven. Maar als je wéét dat het zo werkt, welke door en door corrupte bestuurlijke besluitvormers laten dat dan gebeuren? Het is als de nicotineverslaafde die zijn of haar omgeving wijsmaakt dat dit toch écht de laatste sigaret is. ‘Nog één haaltje!’ ‘Nog één shot!

In de beleving van de échte ‘junkies’ binnen de ‘elite’ is men oprecht van mening dat er helemaal geen sprake is van een ‘elite’, en dat de democratie juist extreem volwassen is, nu men zoveel parasieten druk in de weer ziet om het kadaver van de ‘oude democratie’, de ‘suffe democratie’, die geen rekening hield met al die ‘minderheden’, kaal te vreten. Het bederf, de rot, de gesubsidieerde aaseters, de systematische corruptie, zijn geen teken aan de wand die het naderende einde van de beschaving en de welvaart aankondigen, maar het bewijs van de volmaakte evolutie van een oorspronkelijk veel te beperkt systeem, dat allerlei mensen met ‘rechten’ buitensloot.

De ‘elite’ een ‘elite’ noemen werkt niet om hen te doen beseffen dat ze het kind met het badwater weggooien. De hele bestuurlijke sub-laag van niet-verkozen bestuurders aanmerken als het ‘moeras’, werkt niet. In artikelen op blogs laten zien hoe afhankelijk burgers zijn geworden van de overheid, die geen ‘inkomsten uit arbeid’ genereert, en moet teren op de productie van anderen, waarbij die overheid slechts een doorgeefluik is, doet dat kwartje niet vallen. Onderstrepen dat het gros van de ‘bedrijven’, die astronomisch veel waard zijn op een volledig door centrale banken gemanipuleerde ‘beurs’, helemaal níets produceren, maar producten uit landen als China, India en elders tegen betaling doorgeven, waarbij de klant betaalt met schuld, haalt niemand meer uit zijn of haar geriefelijke coma.

En over coma gesproken, kan ik in dit verband ook niet om de ‘eeuwige’ Navalny’s van deze wereld heen. De ambitieuze aandachtstrekkers die electoraal geen deuk in een pakje boter slaan, maar via stunts niet uit het nieuws zijn weg te slaan, en in ons deel van de wereld, waar het electoraat immers sluitpost is, omdat daar altijd wel een mouw aan gepast kan worden, een platform krijgen. Hij zou, opnieuw, vergiftigd zijn. Iemand zou iets in zijn thee hebben gedaan. En ik zeg niet dat de man liegt, of toneelspeelt. Maar ‘cui bono’? Denk eens na, beste lezer. Wat zijn dat voor vreemde spelletjes? Waar Navalny in onze media wordt afgeschilderd als een ‘oppositieleider’, moet je je wel realiseren dat de electorale basis die die media hem toedichten bestaat uit onverbeterlijke communisten en notoire, openlijke neonazi’s, naast verveelde ‘reljongeren’ zoals je die overal in de wereld ziet opduiken. De ‘aangewezen verdachte’ vaart niet wel bij het omleggen van zo’n ras-parasiet als Navalny. Wat opvalt bij al die beschuldigingen aan het adres van de in eigen land immens populaire Poetin, is dat die moordaanslagen zo knullig en opzichtig zijn. En als de échte daders worden aangehouden, en het blijken Moslim-extremisten te zijn, krijgt de ‘elite’ bij ons het nóg voor elkaar om een complot-theorie te construeren waarin Moslim-extremisten ineens de vrienden van Poetin zijn, terwijl ze in bed liggen met de NAVO-landen. En als er bij het CDA verdenkingen zijn over ‘Amerikaanse toestanden‘ bij de verkiezing van de lijsttrekker, bestaat een ‘professor‘ het om in NRC te zeggen dat verkiezingen ‘Poetin-proof‘ moeten zijn. Moet die ‘professor‘ zijn schoolgeld niet eens terugvragen? En kunnen we wellicht in zijn plaats een échte wetenschapper terugkrijgen?

De ‘elite’ is geen geheim genootschap dat plannen smeedt om u en mij uit onze verschoning te helpen door verkiezingen te manipuleren. Het zijn ‘junkies’. Verslaafden. Ze kúnnen niet anders, al zouden ze willen. En ook onder ‘junkies’ is er geen onderlinge solidariteit. Ze jatten net zo makkelijk van elkaar, als van u en mij. Het is een kenmerk van degeneratie. Decadentie. Verval. Niet als een onvermijdelijke ontwikkeling, zoals binnen de theorie van het ‘Avondland’. Het is altijd wel ergens ‘Avond’ in een land waar we vanuit oostelijke richting de zon onder zien gaan, terwijl het daar juist nog volop dag is. Dit heeft niets te maken met een cyclus van de zon, of van wat dan ook. Dit heeft ermee te maken dat we ‘Nog één shot!’ willen, voor het licht uitgaat. We wéten dat we volkomen verkeerd bezig zijn, maar het is zo lekker…….

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.