The Moral of Covid-19… Sterke staten en internationalisme

vs

A deli is seen closed, due to the outbreak of the coronavirus disease (COVID-19) in the Brooklyn borough of New York City, U.S., March 26, 2020. REUTERS/Stephen Yang - HP1EG3Q1UN20N

Binnen enkele weken heeft de nieuwe pandemie van het coronavirus het argument aangetoond voor krachtig overheidsingrijpen in de economie om de samenleving in stand te houden, en voor natiestaten om samen te werken in een geest van solidariteit en internationalisme.

In de afgelopen decennia is het onder westerse ideologen in de mode geraakt om de rol van de overheid als een ‘socialistisch’ aanhangsel af te wijzen, wat de efficiëntie van het privékapitaal en de veronderstelde vrije markten belemmert.

Maar met economieën en bedrijven in rep en roer over de wereldwijde verspreiding van Covid-19, zien we met spectaculaire helderheid de essentiële rol van regeringen en overheidsingrijpen voor het handhaven van stabiliteit en het handhaven van de sociale orde.

In de Verenigde Staten ondertekende het congres deze week een reddingsplan van $ 2,2 biljoen voor zijn economie en zogenaamd sociaal welzijn. De financiële mobilisatie wordt beschouwd als de grootste ooit in de geschiedenis van de Verenigde Staten. Er is gegronde bezorgdheid dat het reddingsplan neerkomt op een nieuwe financiële reddingsoperatie, terwijl de gewone burgers en hun behoeften grotendeels worden verwaarloosd. De regering-Trump wijst $ 500 miljard toe voor het ondersteunen van bedrijven. Alleen al voor Boeing is ongeveer $ 50 miljard bestemd. President Trump schept (onrealistisch) op over het feit dat de VS binnenkort ‘open zijn voor zaken’. Als de VS weer aan het werk gaat, zal dat komen doordat de staatskas particulier kapitaal heeft uitgekeerd. En waarom zou het publieke eigendom van banken en bedrijven daarom niet de overhand krijgen in de toekomst?

Het belangrijkste is echter dat de VS, die beweert een kapitalistische staat bij uitstek te zijn, een volmaakte les geeft over hoe particulier kapitaal niet zou overleven zonder de volledige interventie van de staat en de openbare financiën. De coronaviruscrisis bewijst dat principe nog maar eens, net als in veel andere crises uit het verleden, zoals de Grote Depressie van de jaren dertig en de nasleep van de Tweede Wereldoorlog.

De impact van de ziekte laat ook zien hoe staten die de openbare diensten, met name gezondheidsdiensten, niet naar behoren hebben gefinancierd, kwetsbaar zijn voor de ergste gevolgen. Ongetwijfeld had de uitbraak van dit nieuwe coronavirus op wereldschaal veel beter kunnen worden beheerst als staten over robuuste en openbaar beheerde gezondheidszorgstelsels beschikten.

In Italië en Spanje, waar openbare diensten zijn gedecimeerd door jaren van economische bezuiniging, gedicteerd door neoliberaal kapitalisme, is de verspreiding van Covid-19 verwoestend geweest. Het gebrek aan goed uitgeruste ziekenhuizen en medisch personeel door jarenlange chronische onderfinanciering heeft de gevolgen van de ziekte verergerd, waardoor Europa het epicentrum van de pandemie is geworden. China en Rusland hebben lovenswaardig gereageerd om Italië en andere Europese staten medische hulp te bieden, waarmee ze het cruciale belang van internationalistische solidariteit in tijden van crisis aantonen.

De VS zetten zich schrap voor een explosie van infecties en dodelijke slachtoffers, waar de gezondheidszorgstelsels door de kapitalistische economie nog kwetsbaarder zijn dan in Europa.

China, waar Covid-19 in december uitbarstte maar blijkbaar onder controle is gebracht, heeft de efficiëntie en effectiviteit van krachtige staatsinterventie aangetoond. De mobilisatie van de staat werd aanvankelijk door een aantal westerse liberalen als poeh-poëzie bestempeld als Chinees communistisch ‘autoritarisme’. Maar wie kan bezwaar maken tegen de manier waarop president Xi en zijn regering de epidemie efficiënt hebben aangepakt?

Westerse regeringen volgen nu een suite met een soortgelijk draconisch beleid van lockdown en publieke financiering. Het lijkt erop dat westerse zogenaamde kapitalistische staten ‘s nachts socialistische maatregelen nemen om te overleven.

Desalniettemin ontvouwt het verhaal van Covid-19 en zijn wereldwijde gevolgen zich nog steeds. Er zijn gevaren voor staten die de crisis gebruiken als dekmantel voor het inschakelen van kwaadwillende staatscontroles over bevolkingsgroepen. Een tijdig commentaar deze week door Cynthia Chung op deze site waarschuwt voor een sluipend fascisme onder het mom van het aanpakken van een noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid.

Toch zou een veel positievere uitkomst van de huidige uitdaging een gelegenheid kunnen zijn om de democratie op wereldschaal te bevorderen, zoals een andere van onze schrijvers deze week betoogde, Matthew Ehret.

Ehret schrijft : “In de Chinese taal worden ‘crisis’ en ‘kans’ met hetzelfde woord uitgedrukt en deze ironische dubbele betekenis is evenzeer van toepassing op de huidige wereldwijde crisis als op iets anders. De reden is dat er een race wordt gevoerd tussen die krachten die legitieme natiestaten van de wereld vertegenwoordigen ter verdediging van het volk versus die Malthusiaanse technocraten die zich inzetten voor het beheersen van deze crisis ter verdediging van zichzelf. ‘

Een crisis kan ongetwijfeld op verschillende manieren plaatsvinden. In onze huidige context kunnen particulier kapitaal en zijn staatsfunctionarissen de situatie uitbuiten om de macht te concentreren op publieke en democratische behoeften. Die uitkomst spreekt van een fascistische dictatuur. Men kan zich zorgen maken over deze uitkomst voor staten die blijk hebben gegeven van een systematische dienstbaarheid aan particulier kapitaal, zoals in veel westerse landen het geval is geweest. Aan de andere kant kan de moraal van goedaardige staatsinterventie en een goede geest van internationalistische solidariteit de dag winnen.

De visie van sterke staten die in dienst staan ​​van een groter algemeen goed en in onderlinge samenwerking met andere staten werken, was het kenmerk van het multipolaire wereldbeeld van China, Rusland en anderen. De westerse opvatting van ‘kleine regering’, de noodzaak van privékapitaal en unipolarisme, was typerend voor de VS en haar trans-Atlantische Europese partners. We kunnen nu zien welk model de overhand heeft.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.