timmermans

De president van de Europese Commissie Jean-Claude Juncker heeft deze week verklaard dat, om de EU na de Brexit te redden, de lidstaten meer moeten samenwerken, waarbij de functies van president van de Europese Raad en president van de Europese Commissie moeten worden samegevoegd en door slechts één persoon moeten worden uitgeoefend.

We krijgen een déjà vu van de jaren 1933-1945.

De president van de Europese Commissie Jean-Claude Juncker heeft deze week verklaard dat, om de EU na de Brexit te redden, de lidstaten meer moeten samenwerken, waarbij de functies van president van de Europese Raad en president van de Europese Commissie moeten worden samegevoegd en door slechts één persoon moeten worden uitgeoefend.

Het Europees recht moet voor alle lidstaten gelden, want – hoewel de EU geen staat ist – de EU moet toch wel een rechtsstaat zijn. Verder is het zonder twijfel noodzakelijk dat de euro, de gemeenschappelijke munt, in alle lidstaten tot het enige wettige betaalmiddel wordt uitgeroepen.

Tot nu toe lijkt het erop dat de Europese Raad de Europese Commissie controleert, als een soort raad die als leidinggevend gremium de looprichting aangeeft, terwijl de Europese Commissie als uitvoerend orgaan daartoe de noodzakelijke maatregelen moet treffen.

Tot op heden lijkt er ook nog een kwaliteitsverschil te bestaan tussen de gevestigde rechtssystemen van de lidstaten en de verdragsbepalingen van het Verdrag van Lissabon, dat gebruikt kan worden om de al te trage retoriek van het Europese Hof te negeren.

En tot op heden lijkt het er ook nog op dat de euro een nepmunt is, met voor- of nadelen, wat heeft geleid tot extreme spanningen binnen de eurozone. Daarom hebben de landen die nog niet bij het eurogebied zijn aangesloten, alle reden om het besluit tot aansluiting nog eens en voorgoed grondig af te wegen.

Wat Juncker nu eist is een horrorscenario. Een dictator, gecontroleerd door een hooggerechtshof waarvan de dictatuur in staat is alle getroffen rechten te vernietigen, die dan ook nog wordt gefinancierd door een centrale bank, waarvan het monetaire beleid een fiasco is voor de gewone burger – dat herinnert allemaal aan de jaren 1933-1945, toen een dictator heel Europa aan zijn wil wilde onderwerpen.

Er is een verschil: destijds werd volop ingezet op militaire superioriteit en werd de blitzkrieg uitgevonden. Vandaag de dag is de euro het strategisch wapen.

Wie de officiële verklaringen gelooft dat de Europese Centrale Bank tot doel heeft de inflatie in de eurozone te fixeren op een waarde van iets minder dan 2% moet vast en zeker behoren tot de groep personen die hoogst gewaardeerd wordt door politici en de mainstream media. Zij ondersteunen het criminele beleid van Frankfurt dat bestaat uit goedkoop en bijna onuitputtelijk, nieuw uitgegeven geld, het financieel ondersteunen van lidstaten (hetgeen tegen de “grondwet” is) en het ongebreideld opkopen van obligaties die nergens anders te slijten zijn.

Dat de Europese Centrale Bank (en de daarvoor verantwoordelijke personen) er niets van bakken, dus van dat brengen en handhaven van het inflatiepercentage van plusminus 2%, blijkt wel uit het feit dat dat nog steeds niet gelukt is. Ondertussen heeft de ex-Goldman Sachs-bankier Mario Draghi daar 2 biljoen euro tegenaan gegooid, dus 2.000 miljard euro – als je die euro’s naast elkaar legt kom je op een afstand van 3 miljoen kilometer, zo ongeveer viermaal naar de maan en terug -, maar zelfs die simpele 2% lukt het hen daar bij de ECB niet.

Die starre houding van de Europese bankiers en politici gaat ons nog flink opbreken: wat voor dokter ben je als je ziet dat een bepaald medicijn de zieke niet helpt, maar het gewoon blijft voorschrijven en liefst in een nog grotere dosering, terwijl je alle negatieve bijwerkingen negeert?

Als zelfs de kleinere, regionaal actieve financiële instellingen van de eurolanden in een financiële crisis terechtkomen (als gevolg van het gebrek aan rente-inkomsten, levensverzekeringen en pensioenfondsen, inclusief die die zijn gesloten of vastgesteld in het kader van bedrijfspensioenen), en die nu aan de rand van de afgrond staan, wordt het dan niet eens tijd om over het een en ander na te denken?

En Timmermans, de door Juncker bij herhaling afgelebberde vice-voorzitter van de Europese Commissie, maar beweren dat het allemaal de goede kant op gaat!

Helaas zijn we opgezadeld met een Europese bevolking, die in grote mate de stelling hanteert van “ze zullen wel weten wat ze doen”. De mensen en instellingen die evenwel wijzen op de problemen en de risico’s worden door politici en de mainstream media monddood gemaakt. Het volk wordt – net als in de tijd van de Romeinen – rustig gehouden met brood en spelen.

Maar het is van belang juist goed naar de heersende elite te kijken en erachter te komen wat zij doen (en, minstens zo belangrijk, wat zij juist niet doen) en waarom zij het in godsnaam doen.

Dat de ECB een grote bron van het Kwaad is, blijkt wel uit haar beleid ten aanzien van banken die op een faillissement afstevenen. Die houdt de ECB namelijk in leven door hen nieuw “ECB-geld” te geven en daarvoor slechte assets als betaling te accepteren. Daarnaast heeft de ECB het alle banken mogelijk gemaakt bij haar tegen praktisch nul procent rente ongelimiteerd geld op te nemen. Je snapt nog steeds niet hoe ze dan nòg verliezen boeken.

Maar waar het om draait is het begrip “ECB-geld“.

ECB-geld is een soort hermafrodiet, een tweeslachtig wezen, dat, zolang het alleen maar een statistische functie heeft (als nodig is), betalingsstromen tussen de banken saldeert en boekhoudkundig verwerkt. Die getallen veranderen in geld op de rekeningen bij de centrale bank, als een bank een deel van haar “ECB-geld” in de vorm van bankbiljetten (of deviezen) laat uitbetalen.

Voor het begrip gaan we het gedrag van de ECB (ten aanzien van de zakenbanken) vergelijken met een centraal verwarmingssysteem. De centrale bank vervult daarin de rol van thermostaat en regelt de verwarming. Het heeft dus de kennis van de onderling gemeten temperaturen in de verschillende ruimten, de buitentemperatuur, de temperatuur van het water in de boiler, noem maar op. Met die kennis worden de branders aangestuurd en de pompen in- en uitgeschakeld.

Die pompen en branders doen het uiteindelijke werk: zij circuleren het warme water, en verbruiken het gas (of de stookolie). De radioatoren horen ook bij het “werkvolk”.

In de boeken van de centrale bank wordt dan wel informatie over de verdeing van geld in het systeem vastgelegd, maar in feite bestaat er geen enkele fysieke euro waarmee Mario Draghi in zijn lunchpauze een Italiaanse bol met mozzarella kan kopen.

Zo was zo ongeveer de normale (ideale) praktijk vóór de financiële crisis van 2007/8. Tot die tijd schoof de geldhoeveelheid in het systeem tussen de banken heen en weer. Omdat er natuurlijk onregelmatigheden in het financiële systeem kunnen vóórkomen, kon het gebeuren dat een bank tijdelijk te weinig geld op haar rekening bij de centrale bank had staan. De ECB verstrekte dan kortstondig een krediet met waardepapieren als onderpand. ‘s Nachts, maar uiterlijke een paar dagen later, moest de rekening dan worden vereffend.

Maar na de financiële crisis is dat allemaal veranderd. De meetinstrumenten in Draghi’s centraal verwarmingssysteem lieten extreme warmteverliezen zien. Het eurohuis dreigde kapot te vriezen – en de branders van de installatie werkten alleen nog maar op halve kracht en dreigden het loodje te leggen. Het deflatie- en bankencrashspook dook op. Maar politici hadden gelukkig Super Mario op een stek benoemd, die ongelimiteerde bevoegdheden had gekregen, zonder enige aansprakelijkheid of verantwoordelijkheid.

Zijn oplossing was er één van fantastische eenvoud: als de meetinstrumenten waarden laten zien die zó sterk afwijken van de gewenste waarden, dan moeten die meetinstrumenten opnieuw geijkt worden, tot die waarden wèl overeenkomen met de ideale, gewenste waarden.

Daarmee werd het dan wel niet warmer in het huis, maar men kon iedereen die op het punt stond te bevriezen, laten zien dat het met hun gevoel niet goed zit. De gewenste waarden werden namelijk in stand nagestreeft.

Draghi heeft dus de banken, die geen geld meer hadden, gewoon geld gegeven, waarmee zij konden doen wat zij wilden, alsof zij nog geld zouden hebben. En om de schijn van onafhankelijkheid op te houden heeft de ECB daarvoor in ruil *proest* waarde *proest* papieren aangenomen. Het komt zo ongeveer overeen met een situatie dat u Monopoly-geld bij de bank inlevert en er echte euro’s voor terugkrijgt. Dikke mik, denkt u dan, tot het bij u doordringt hoeveel Monopoly-spellen er eigenlijk verkocht zijn, en dat niemand de spelfabrikant er van kan weerhouden nieuwe spellen te verkopen.

En of dat nog niet toereikend was heeft Draghi alle banken, ook die die nog genoeg geld hadden, de mogelijkheid gegeven elke gewenste geldhoeveelheid ter beschikking te stellen (zonder daar rente voor te rekenen), zodat het hele systeem – volgens de meetinstrumenten van de ECB – weer voorzien is van heet water, hoewel de branders nog steeds hun werk niet goed doen.

Dat kan ook niet anders. In werkelijkheid zat er ook geen geld in het systeem, maar alleen in de boeken van de ECB – en van daaruit kon het niet weg, alleen kon het heen en weer schuiven tussen de rekeningen van de instellingen.

Vroegah, dus vóór de financiële crisis, voerden de afzonderlijke financiële instellingen nog een concurrentiestrijd om welgestelde cliënten binnen te slepen, die hen hun geld toevertrouwden, wat dan weer in de boeken van de ECB verwerkt kon worden. Maar nu is die noodzaak verdwenen. Wie geld tegen nu procent rente kan lenen, wáákt er wel voor geld te lenen van particulieren tegen 5% of 6% – wat ertoe leidde dat de rentepercentages op spaarrekeningen enz. fors gekelderd zijn.

De gevolgen zijn hetzelfde als in het centraal verwarmingssysteem als – niet opgemerkt door de thermostaat – de pompen uitvallen. Het water in de ketel raakt oververhit en door de te hoge druk verdwijnt er warm water in het overdrukvat.

In werkelijkheid betekent dat, dat spaarders hun eurotegoeden van hun spaarrekeningen afhalen, en daarvan aandelen en andere speculatieve waardepapieren kopen, waarvan de koersen door de hogere vraag omhoog gaan, net als de prijzen van onroerend goed, die door hetzelfde gebrek in het overdrukvat belanden.

We hebben het nu over “echt” geld. Geld dat mensen, die het bezaten en het de banken toevertrouwden, hoe dan ook “verkregen” hebben. Dat geld houdt dan niet op te bestaan, het staat nog steeds grosso modo als “meetwaarde” in de boeken bij de ECB, maar misschien wel bij een andere bank.

Met het “echte” geld kan natuurlijk méér worden gedaan. Wordt het gebruikt om een lening af te lossen, dan verdwijnt het uit beeld. Niemand kan daar nog wat voor kopen, tenzij natuurlijk iemand weer een lening afsluit bij een bank. Maar hoewel het “echte” geld weg is: in de boeken van de ECB verandert er nagenoeg niets, omdat de girale geldhoeveelheid van de banken geen directe invloed uitoefent op de geldhoeveelheid bij de ECB.

Omgekeerd is het niet anders. Een verandering van de geldhoeveelheid bij de ECB heeft geen directe invloed op de girale geldhoeveelheid bij de banken. De instroom van activa bij de banken door de aankoop van obligaties en door onbeperkte kredietverlening heeft geen invloed op inflatie. Daarvoor is een groei-impuls nodig, het moet in de echte economie geïnvesteerd worden, er moet nieuw personeel worden aangenomen en de lonen moeten worden verhoogd. Daardoor, en door in optimisme opgenomen nieuwe leningen kan een koopkracht-overschot tot stand komen, die uiteindelijk in de inflatie zichtbaar wordt.

Maar in werkelijkheid gebeurt het tegengestelde. Besparingen door de overheden van de lidstaten van de EU is binnen die EU heilig verklaard. Er mag geen rem gezet worden op het maken van schulden, waardoor er mogelijk druk zou kunnen worden uitgeoefend op groei-impulsen. Maar politici hebben niet in de gaten dat daardoor de belastinginkomsten minder sterk toenemen, wat voordelig is voor de exporterende sector. Daarnaast vindt men dat dalende loonkosten ook een voordeel is voor de exporterende industrie. Dat hebben in het Verenigd Koninkrijk Thatcher en in Duitsland Schröder afgedwongen, en wil Macron nu in Frankrijk er doorheen drukken (met in het achterhoofd de afstand met Duitsland niet nòg groter te laten worden).

Als het de ECB er dus ècht aan gelegen is de inflatie binnen de gestelde perken te houden, dan moet worden geconstateerd dat die ECB door de Europese Commissie en door zichzelf (!) wordt tegengewerkt. Dat een ex-Goldman-Sachs-bankier zoveel macht is toevertrouwd, en dat dan ook nú nog politici zich daarover niet verwonderen, laat tegelijkertijd ook het failliet van de EU zien.

Het is nu zelfs zó erg dat alleen met het nul-rente beleid het kaartenhuis nog overeind blijft staan. Er zijn verschillende redenen aan te voeren waardoor men vast blijft houden aan dat beleid.

Een voorname reden is: de toestemming voor “die mensen die gekozen werden maar niets te vertellen hebben” kan het best bij het volk verkregen worden als een “spaarzaam huishouden” hun beloning is, dus een lage rente (waardoor lenen goedkoop is en bijvoorbeeld een hypotheek tegen extreem lage rente afgesloten kan worden). Ministers van financiën zullen zich tijdens verkiezingstijd zelf best wel op de schouder kloppen om hun herverkiezing veilig te stellen. Dat diezelfde mensen flink in de problemen zullen komen op het moment dat de rente wèl gaat stijgen (en dat gebeurt), daarover wordt het liefst gezwegen. Ook over het feit dat de hele westerse wereld in dat geval een zeer zware pijp gaat roken, trouwens.

Maar de mensen kijken alleen naar de korte termijn: wat heb ik uit te geven en hoe snel kan ik dat uitgeven? Dat er ook over de lange termijn moet worden nagedacht, interesseert niemand. Wat we dus in werkelijkheid meemaken is dat de rentefunctie door het willen uitvoeren van wereldwijde, egoïstische doelstellingen, is uitgeschakeld. De nulrente wordt gehandhaafd om concurrentie uit te schakelen, om de oudedags-voorzieningen af te breken (om maar wat zaken te noemen), kortom: om de schuldenzeepbel die almaar groter wordt, niet uiteen te laten spatten.

De ECB is een instelling van de EU. De Europese Raad en de Europese Commissie gaan accoord met het beleid van de ECB, en maken zich daarmee mede-aansprakelijk, zoniet medeverantwoordelijk voor de gevolgen van het wanbeleid van Draghi c.s.

Het Europees Hof is een nep-gerechtshof, dat het handelen van de Raad, de Commissie en de ECB goedpraat, en de nationale wetgevingen kan ombuigen ten faveure van Brussel. Het is een rechtbank zonder recht, dat ook tot stand is gekomen door het negeren van nationale soevereiniteiten, en waar met toestemming van nationale leden van de Europese Raad, in het kader van vrijhandelsverdragen, afzonderlijke rechtbanken worden erkend voor geselecteerde instellingen en bedrijven – die zich daardoor aan de “normale” rechtspraak kunnen onttrekken.

En het ergste van dit alles is dat niets, maar dan ook niets door het volk van de EU – op een democratische wijze – gelegitimeerd is. De burgers is niets gevraagd, en waar dat wel is gebeurd is hun mening terzijde geschoven. Geregeerd worden door een elitair groepje zuipschuiten en opvreters: ook hier is sinds de Romeinse tijd niets in veranderd.

Reacties

Reacties

2 thoughts on “Testament van een dronkelap”
  1. En wat doen we eraan?
    Nu is het zover dat terreur de EU bijeen moet houden.

    opmerkelijk knullig bommetje London Underground, en wat doet ‘Brexit=Brexit’ May?
    In een even opvallende reflex (feitenvrij) rent die in de armen van wie? …-> n.b. Macron, de zonnekoning van de EU-dictatuur, de ‘Ever Closer Union’, een vangnet dat dichtgetrokken wordt.
    Zonder terreur te zaaien, is ‘het Europese Project’, van de geallieerden gedoemd te mislukken.

    Premier Valls (Fr.) “we moeten ermee leven” (bedoelde: terreur). Dus dat zullen we krijgen. Ze wijten het dan wel aan moslims, islam, oid.; maar ook dat is bedoeld om de politiestaat op onze eigenkosten om ons heen te laten optrekken. Daar is heel goed over nagedacht. Een geraffineerde strategie. Op zoveel goedgelovigheid zal op het Politbureau nog menig borrel worden genuttigd, en onbedaarlijk gelachen. We vragen erom.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.