griekenland

De veroordeling van de leiders van de Gouden Dageraad – de enige openlijk nazi-partij die sinds de jaren veertig zetels in welk parlement dan ook heeft gewonnen – is een overwinning tegen extreemrechts extremisme in Europa. Maar terwijl de leiders van de partij naar de gevangenis werden gestuurd, waren hun ideeën, manieren en haat tegen de parlementaire democratie in politie-uniform en terroriseerden ze de straten.

15 okt.2020
YANIS VAROUFAKIS

ATHENE – 7 oktober was een goede dag voor democraten. Het Griekse Hof van Beroep bevestigde de veroordelingen van de leiders van Golden Dawn, de enige openlijk nazi-partij die sinds de jaren veertig zetels in welk parlement dan ook heeft gewonnen op beschuldiging van moord, ernstig lichamelijk letsel en het leiden van een criminele organisatie. Een menigte van 20.000 Atheners vierde feest buiten de rechtbank.

Ons feest duurde precies veertig seconden, voordat de politie ons met traangas uiteendreef. Naar adem happend probeerden mijn vrouw en ik me bij honderden anderen te voegen die worstelden om te ontsnappen via een smal straatje dat naar de veiligheid van de nabijgelegen Lycabettusberg leidde. Er was een tiental oproerpolitie die gasflessen op de vluchtende menigte schoot. Ik smeekte hun bevelvoerende officier om te stoppen. ‘Het heeft geen zin mensen te vergassen die naar huis proberen te gaan,’ zei ik kalm. Hij vloekte tegen me. Toen ik mijn parlementaire identiteitskaart tevoorschijn haalde, schrok ik van zijn antwoord: “Nog een reden om je te neuken.”

De veroordeling van de nazi-leiders van Griekenland is een beslissende overwinning tegen de heropleving van extreemrechts extremisme in Europa. Maar terwijl ze naar de gevangenis werden gestuurd, waren hun ideeën, manieren en haat tegen de parlementaire democratie in politie-uniform en terroriseerden ze de straten.

Een week later interviewde een interne politieagent me als onderdeel van een onderzoek dat naar aanleiding van mijn getuigenis was gestart. Ik kon het gezicht van de oproerpolitieagent niet herkennen, omdat ik ten tijde van het incident niet kon ademen of goed kon zien. Maar ik herkende één ding: de blik van kalme walging in zijn ogen – een blik die me aan Kapnias deed denken, ooit een getrainde Gestapo-ondervrager.

Ik ontmoette Kapnias in 1991. Ik ving mijn eerste glimp op van hem terwijl hij naast zijn geiten stond, op de Zuid-Peloponnesische boerderij die hij deelde met zijn vrouw, Yiayia Georgia, die ik bezocht om familiale redenen en wiens levensverhaal de aandacht verdient van een meesterwerk van een getalenteerde toneelschrijver. Hoewel Kapnias ‘reputatie hem was voorgegaan, was ik niet voorbereid op de stille wreedheid van het welkom van die avond.

Nadat ik me had geïnstalleerd in de slaapkamer die Georgia liefdevol had bereid, en er brood mee had gebroken, verontschuldigde ik me en reed naar de nabijgelegen stad om af te spreken met lokale vrienden. Toen ik ver na middernacht terugkeerde naar de boerderij, hoorde ik Kapnias ‘verre snurken en een hele reeks opgewonden katten. Uitgeput liep ik naar bed. Er waren twee boeken op mijn kussen gelegd.

Een daarvan was getiteld Memoires van een premier . De auteur: de laatste premier van de fascistische dictatuur van mijn jeugd, een marionet aangesteld door de brigadegeneraal die de neofascistische junta verder meenam naar het neonazistische grondgebied na het bloedbad van 17 november 1973. Het tweede boek was een klein leren boekje. gebonden uitgave, in een vergevorderd stadium van verval, van Mein Kampf , gepubliceerd in Duitsland in 1934. Bedtijdmateriaal om de bezoekende linkshandige te choqueren, veronderstelde ik, met dank aan een semi-geletterde boer die probeerde iets duidelijk te maken.

Als tiener was Kapnias een “onaantastbare” boerenknecht die gehecht was aan de vader van Georgië, die een soort edelman was in het bergdorp waar ze vandaan kwamen. Tijdens de nazi-bezetting fungeerde de vader van Georgië als een verbinding tussen de Britse inlichtingendienst en de lokale linkse partizanen, waarbij hij de nabijgelegen Wehrmachtbrigade en verschillende pelotons Italiaanse soldaten in koor saboteerde. Georgië, de plaatselijke schoonheid, werd verliefd en trouwde in het geheim met een van de partizanen. Tegen de achtergrond van een harde oorlog werden twee kinderen geboren uit het uitdagend gelukkige paar.

Ondertussen wierp Kapnias, de ondergeschikte tiener, zijn lot in bij de andere partij: hij sloot zich aan bij een paramilitaire eenheid die was samengesteld door de plaatselijke Gestapo en werd naar Kreta gestuurd voor training in de duistere kunsten van ondervraging en contrasubversie. Daar gaf Hans, zijn instructeur, hem het in leer gebonden exemplaar van Mein Kampf .

Terwijl de Duitsers zich terugtrokken, zonk Griekenland in het slijk van een nachtmerrieachtige burgeroorlog. Bondgenoten keerden zich tegen elkaar, broer tegen broer, dochter tegen vader. De partijdige echtgenoot van Georgië merkte dat hij vocht tegen het nationale leger dat de Britten steunden en waarvan haar vader, die zijn loyaliteit aan de Britten had betoond, nu een plaatselijke strijder was. Binnen twee jaar werd de partijdige echtgenoot van Georgië vermoord door de troepen waarmee haar vader samenwerkte. Om de tragedie te voltooien, vermoordden de kameraden van haar man haar vader. Als weduwe van de nationalisten van haar vader en wees geworden door de partizanen van haar man, bleef Georgia achter met twee kleine kinderen.

Het was het signaal van Kapnias. Nadat hij de overgang had gemaakt van de door de Gestapo georganiseerde paramilitairen naar de plaatselijke gendarmerie, was hij nu in staat wraak te nemen op de hogere klasse van zijn kleine, quasi-feodale universum. Hij benaderde Georgië met een voorstel: “Als je met me trouwt, zal ik mijn soortgenoten ervan weerhouden het land van jou en je communistische zaad te bevrijden.” In de overtuiging dat ze geen andere keuze had dan in te stemmen, zou Georgia tot haar dood in 2012 nooit uitstel vinden.

Toen ik hem in 1991 ontmoette, had ik aangenomen dat figuren als Kapnias relikwieën waren die begrafenis voor begrafenis zouden verdwijnen. Ik had het mis. Een gevoel van permanente nederlaag, hopeloosheid en wijdverbreide vernedering creëren een omgeving waarin het slapende DNA van het nazisme opnieuw ontwaakt. Toen de Griekse samenleving eenmaal ondergedompeld was in grote vernedering, na het bankroet van onze staat in 2010, nam een ​​nieuwe generatie nazi’s, met de blik van Kapnias in hun ogen, plaats in het parlement. Nu zitten de meesten van hen in de gevangenis voor gruwelijke misdaden. Maar die blik blijft in de ogen van te velen, niet allemaal in uniform.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.