rusland

Poolse regeringsleiders hebben zaterdag een welkomstceremonie gehouden voor duizenden Amerikaanse militairen die worden gestationeerd in het oostelijke deel van NAVO-gebied. Mainstream media zeggen dat de plaatsing van een kleine 4.000 Amerikaanse militairen een reactie is op de Russische annexatie van de Krim in 2015.

Nog steeds negeert het Westen dat de burgerbevolking van de Krim zèlf heeft gekozen voor aansluiting van Rusland, net zoals de Oekraïeners zèlf hebben gekozen voor een gewelddadige greep naar de macht in hun land (grapje, het waren natuurlijk de VS, EU en de NAVO die daarvoor kozen).

Wordt Trump op tijd president om te voorkómen dat de boel aan het oostfront finaal uit de hand loopt?

Het is nog niet eens vier jaar geleden dat Amerikaans oorlogsmaterieel Duitsland verliet, maar nu is recentelijk dan weer heel wat van dat spul via Bremershaven het land binnengekomen [1], waarbij de gevestigde media in het land vol lof waren over deze actie van de VS.

Onder het daadkrachtige motto “Atlantic Resolve“ werden een kleine 4.000 manschappen, 2.500 voertuigen en containers met daarin zwaar militair wapentuig, hoofdzakelijk via het spoor naar (in eerste instantie) Polen getransporteerd. Van daaruit gaan de Duitsers doorstoten richting het oostfront van de NAVO, vlakbij de Russische grens, in Roemenië en Bulgarije.

Het is de grootste NAVO-troepenbeweging sinds het einde van de Koude Oorlog!

En waarom?

Omdat de genoemde staten kennelijk flink bedreigd worden door Rusland en de Verenigde Staten zich er natuurlijk mee gaan bemoeien, om hun oosteuropese vrienden bescherming te bieden (en wapentuig, uiteraard. De wapenlobby in de VS draait op volle toeren).

Deze actie van de VS en dus de NAVO vindt zijn oorsprong in 2014, toen president Obama het nodig vond tegenmaatregelen te nemen tegen de “Russische houding” in het conflict in de Oekraïne – een conflict dat de VS zelf heeft veroorzaakt. Een prima aanleiding voor de ijzervreters binnen de NAVO en Washington om hun (dure) spel te gaan spelen.

Het is natuurlijk ook geen toeval dat deze acties plaatsvinden in de laatste dagen van de tweede ambtstermijn van de president van de VS, die bij zijn aantreden de Nobelprijs voor de Vrede kreeg. Daarover straks meer.

De Baltische staten, waar de Russen onder de bevolking een minderheid zijn, zijn bang dat Poetin zomaar op een dag het land kan binnenvallen, om het land weer “in de Russische moederschoot” terug te halen. Oké, de ouderen onder de bevolking zijn de tijd nog niet vergeten dat zij onder het regime van de Sovjet Unie zaten. Dat zit verankerd in het bewustzijn van deze bevolkingsgroep, maar het heeft met de realiteit niets van doen. Waarom zou Poetin, met het gevaar een oorlog met het Westen te riskeren, uitgerekend een paar duizend vierkante kilometer bij zijn enorme rijk willen voegen?

Oorlogen tussen landen worden vandaag de dag niet meer op het slagveld uitgevochten. Tussen haakjes, dat weten de haviken in Washington en de NAVO natuurlijk ook: de actie “Atlantic Resolve” is puur het op de borst trommelen van de NAVO-gorilla die andere landen probeert te intimideren, en hiermee haar eigen organisatie verzekerd ziet van de nodige geldstromen.

Oorlogen tussen landen vinden op een ander strijdtoneel plaats, vooral het economische. Daarom is Obama, en uiteraard de marionetten in West-Europa, dol op het opleggen van sancties tegen Rusland, hoewel het vooral de EU inmiddels al 400.000 banen heeft gekost. De VS zorgen wel dat zij zelf voor het grootste deel buiten schot blijven, letterlijk en figuurlijk.

De grootste schreeuwers van “Help, de Russen komen” zijn de Polen geweest. De getoonde (werkelijke?) wanhoop van de Poolse regering over een bedreigings-scenario door de Russen is helemaal niet terecht. Wat zou er voor Poetin in Polen nu te halen zijn?

Kennelijk zien we hier een geval van collectieve paranoia – gevoed door wat er in de Tweede Wereldoorlog gebeurd is.

En dat allemaal terwijl Polen eigenlijk geen lid van de NAVO had mogen worden- objectief bezien mogen we dat niet vergeten – net zo min als de Baltische staten Roemenië en Bulgarije dat mochten. Per slot van rekening was een mogelijke uitbreiding van de NAVO naar het oosten in het kader van de 2+4 onderhandelingen (over een hereniging van de beide Duitslanden) niet toegestaan.

Herhaaldelijk werd dan ook in de periode na de Duitse hereniging door de NAVO herhaald dat dat niet zou gebeuren – terwijl in werkelijkheid het Atlantische bondgenootschap het tegengestelde nastreefde. De NAVO heeft inmiddels dan ook niets meer Atlantisch in zich, behalve in de naam van de huidige oorlogszuchtige troepenbewegingen.

In een lang geheim gehouden maar in 2009 openbaar gemaakte notitie van de toenmalige Duitse minister van buitenlandse zaken Genscher, gedateerd 10 februari 1990, gericht aan de Sovjetminister van buitenlandse zaken Sjevernadze, stond vermeld : “BM (Bundesminister): Wij zijn ons ervan bewust, dat het lidmaatschap van een verenigd Duitsland van de NAVO gecompliceerde vragen oproept. Voor ons staat echter vast: de NAVO zal zich niet verder naar het oosten uitbreiden.“

En de toenmalige minister van buitenlandse zaken van de Verenigde Staten, James Baker, verklaarde op 9 februari 1990 in de Catharinezaal van het Kremlin met betrekking tot Duitsland: “Het bondgenootschap zal haar invloedsfeer ‘niet een inch verder naar het oosten’ uitbreiden” indien de Sovjets instemmen met een lidmaatschap van een verenigd Duitsland bij de NAVO.
Dat met die inch klopt wel, het is alleen “iets” meer geworden. Er zijn geen verdragen waarin de beloften schriftelijk zijn vastgelegd, dus dat een uitbreiding van de NAVO naar het oosten niet zou plaatsvinden. De woordbreuk van het Westen in deze is echter evident en wel degeijk rechtsgeldig.

Wat wel schriftelijk werd vastgelegd is een centrale bestemming van het 2+4 verdrag uit 1990 [2], waarin staat dat het – uit hoofde van de veiligheidsbelangen van de toenmalige Sovjet Unie – verboden is buitenlandse troepen en atoomwapens op het vroegere DDR-territorium te stationeren of daarheen te vervoeren. Zeker is dat in 2006 deze overeenkomst door het Westen met voeten is getreden. Toen is men namelijk begonnen delen van het vliegveld in Leipzig uit te breiden en voor militaire doeleinden te gaan gebruiken. Niet voor de Duitse Bundeswehr, maar voor grote transporten in het kader van de NAVO-oefeningen “NATO Response Force (NRF)” en de “EU-Battle-Groups“, werd hier veel groot westers militair materieel gestationeerd en kunnen tot 21.000 NAVO-soldaten en hun wapens (inklusief ABC-wapens) binnen zes dagen naar oorlogsgebieden elkders in de wereld worden vervoerd..

Met het transport van Amerikaanse troepen en zwaar oorlogsmaterieel door minstens één Duitse bondsstaat (Brandenburg) wordt opnieuw het 2+4 verdrag geschonden. De door hen gedane belofte interesseert de “verdedigers van de democratie en de westelijke waarden” niet zoveel als het regelmatig schenden van verdragen en overeenkomsten onder het motto: “De VS is de grootste macht in de wereld, zij mag doen wat zij wil”.

Welk land kan daar wat tegen doen? Zéker niet Duitsland, dat door Amerika nog steeds als “bezet gebied” wordt beschouwd, en waar een bondskanslier aan de macht is die de oren compleet laat hangen naar de Amerikanen. Jammer voor haar dat Donald Trump de nieuwe president van de Verenigde Staten wordt: zou Merkel in haar hoofd nog wel de Obamaknop kunnen omzetten?

Kijken we ook nog even naar zuidoost-Europa, waar ook gelegerde Amerikaanse troepen uitgebreid worden. In Bulgarije hebben de VS al sinds 2007 meerdere militaire “steunpunten” en in ieder geval ééntje voor de Amerikaanse luchtmacht, waar tot 2.500 soldaten gelegerd (kunnen) worden. Hetzelfde geldt voor Roemenië. Hier werd in mei 2016 het Amerikaanse landgestuurde raketsysteem “Aegis” geactiveerd – met veel trots in het bijzijn van de mainstream media door NAVO-ijzervreter Jens Stoltenberg, de topman van deze organisatie die zijn stoel te danken heeft aan smeergelden die door zijn regering gedaan zijn (zie voetnoot).

De New York Times meldde in een artikel over deze actie dat de rakettenbatterij “tegen een verdrag uit 1987 in ging – een verdrag dat gesloten was om te voorkómen dat de supermachten het door hen uiterst gevaarlijke oorlogstuig – middellange afstandsaketten met een bereik van 480 tot 5440 kilometer – zouden kunnen inzetten”.

Maar de NAVO mag dat kennelijk, althans ze dóet het gewoon. Tenslotte zijn zij de “goeden”, en om deze reden dus ook het morele geweten van de hele wereld, wat hen dan weer het “recht” geeft te doen en laten wat het wil – in de hele wereld. Zo is het van een defensief bondgenootschap verworden tot een agressieve tak van Washington.

Toen de plannen van “Atlantic Resolve“ bekendgemaakt werden heeft Rusland (terecht) geprotesteerd en duidelijk gemaakt dat het Westen tegen de door de NAVO en Rusland ondertekende grondacte in handelde. Daarin heeft de militaire alliantie zich namelijk uitgesproken tégen een duurzame stationering van additionele, substantiële gevechtstroepen in het oosten van Europa.

De bezwaren werden en worden door de NAVO gewoon weggewuifd. De troepen zijn er niet gestationeerd, zij rouleren. Na negen maanden worden zij vervangen. Terwijl de ene brigade weggaat, komt de andere – het aantal soldaten blijft dus gelijk, er zitten alleen andere poppetjes in (soms andere) uniformen. En wat gebeurt er met het zware materieel dat er is gestationeerd? Bij nieuwe troepenverplaatsingen wordt ook nieuw wapentuig en zwaar materieel meegebracht (naar het oosten van Europa), waardoor de voorraad oorlogstuig in die regio steeds groter wordt. En dat wordt door de NAVO dan ook nog allemaal gebracht als zijnde een “daad voor het veiligstellen van de vrede”.

Dat de Russen dit allemaal niet lijdzaam toezien is voor de hand liggennd. Al vóór de NAVO-top in Warschau had Moskou aangekondigd niet afwachtend toe te kijken hoe het Westen drie extra divisies (30.000 soldaten) in het westen en zuidwesten zou plaatsen.

Goed gedaan, Stoltenberg! Als het aan jou ligt komt die Derde Wereldoorlog er nog wel.

Wat dit ales betreft is het een zegen voor het Westen – en de wereld – dat er in de Verenigde Staten een president komt die aan de noodrem trekt en van plan is veel van zijn eigen manschappen en materieel weer naar huis te halen. Hij heeft althans in de verkiezingsstrijd gezegd dat zijn land niet meer als politieagent in de wereld moet optreden, terwijl hij ook gezegd heeft te streven naar een betere, constructieve verhouding met Rusland – eentje waar de wereldvrede mee gediend is.

Ook de uitlatingen die Trump vandaag gedaan heeft – over Poetin, de NAVO en Merkel – zijn wat dat betreft hoopvol. Dat politici en beleidsmakers in het Westen – en de VS! – daar niet over te spreken zijn, is begrijpelijk (eigenlijk niet), maar tegelijk een teken aan de wand!

Trump heeft een zware strijd te voeren – vooral tegen hen – en het is nog maar de vraag of hij in staat zal zijn zijn aangekondigde beleid op dit punt uit te voeren. Niet omdat hij dat niet zou kunnen, maar omdat de elite die nu nog de macht in handen heeft alles zal doen om dat te voorkómen. Dat de Amerikaanse CIA daarbij een faciliterende rol kan spelen heeft het verleden wel bewezen.

Voetnoot:
Noorwegen deed jarenlang strategische betalingen aan de Clinton Foundation. Volgens Norad betaalde het land gedurende de periode 2007 – 2015 een slordige $ 584 miljoen aan de Clinton Foundation [3]. Ook beloofde Noorwegen gedurende drie jaren alsnog 92 miljoen over te zullen maken. Deze donaties van Noorwegen hebben Stoltenberg hoofd van de NAVO gemaakt per 1 oktober 2014. In 2009 werd geregeld dat de nu nog huidige president Obama de Nobelprijs voor de Vrede ontving – op 9 oktober van dat jaar. het rapport van het Nobelcomité noemde als reden Obama’s activiteiten om de nucleaire non-proliferatie door te voeren en vanwege een “nieuw klimaat”

in de internationale betrekkingen, vooral richting de moslimgemeenschappen. Er waren inderdaad in 2010 4.950 atoomkoppen operationeel, en het New Start Treaty was ondertekend om dat aantal te verlagen tot 4.700 in 2015. Waar niet over gesproken wordt (en werd) is dat wapensystemen constant gemoderniseerd worden, en de effectiviteit steeds groter wordt ondanks de lagere aantallen. Dat laatste argument slaat dus nergens op [4]. Ondertussen heeft Obama de Koude Oorlog met Rusland weer ingevoerd en aangewakkerd en heeft hij geen vrede kunnen brengen in het Midden-Oosten (om het zachtjes uit te drukken).

De bevestiging dat deze twee feiten – dus de benoeming van Stoltenberg en de Vredesprijs voor Obama – tot stand kwamen door de grote sommen geld die Noorwegen aan de Clinton Foundation betaalde, is terug te vinden in de door Hillary Clinton vernietigde documenten. Jammer voor haar dat ook anderen ze hadden, en deze criminele activiteiten van Hillary Clinton waren voor Barack Obama dan ook de reden om een nep-naam, een alias, te gebruiken om met haar (via haar private mailserver) te communiceren. Door een alias te gebruiken bevestigt Obama dat hij wist wat Hillary Clinton deed, en deze affaire zou wel eens een “smoking gun” kunnen zijn dat hij óók deel uitmaakte van de hele “pay-to-play”-zaak van de Clintons.

Mensen die in de regering zitten hoeven zich nooit iets aan te trekken van dezelfde wetten die ze gebruiken om het publiek aan te binden. Daarom zal de FBI (zolang Obama president is) Obama nooit aanklagen, maar beetje bij beetje wordt steeds duidelijker wat er allemaal gebeurd is tijdens de twee termijnen van de vertrekkende president. Als de FBI Hillary Clinton had aangeklaagd, dan hadden ze óók Obama als mede-samenzweerder in hun aanklacht moeten meenemen.

Maar misschien dat het onder Donald Trump heel anders aangepakt gaat worden. We wachten overigens nog steeds op het verlenen van (toekomstige) gratie aan Hillary Clinton door Barack Obama, nu in de laatste week van zijn termijn.

rusland

Maar inmiddels vallen dus wel alle puzzelstukjes op hun plek. De huidige regering weigert de emails die Obama naar Hillary’s private mailserver heeft gestuurd, openbaar te maken. Zou het kunnen zijn dat Obama probeert te verbergen dat hij geld heeft aangenomen van de Clinton Foundation en transacties daaromtrent het kenmerk van “gehouden toespraken” heeft gegeven?

Op 24 augustus 2012 heeft Obama een besluit getekend, gericht aan de hoofden van de belangrijkste ministeries (zie afdruk hierboven), waar onder ook Hillary viel (Directive to Hillary 2012 m-12-18 [6]). Hillary was Secretary of State tussen 2009 en 2013. Om genoemde redenen wist Obama dat zij een private emailserver had en stuurde hij haar dit besluit, dat zij negeerde.
De bewering van Obama dat hij vóór 2 maart 2015, toen de New York Times [7] met een artikel kwam dat het Benghazi comité had ontdekt dat Clinton alléén haar eigen private emailserver had gebruikt in plaats van een door de regering verstrekt (beveiligd) exemplaar, daar geen idee van had, is een leugen.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.