solidariteit

In de jaren zestig en zeventig was solidariteit een wapen in de strijd tegen corrupte, en cynische machtswellustelingen.

Nu is het een wapen van corrupte en cynische machtswellustelingen. Een duidelijk omslagpunt valt niet aan te geven. En solidariteit als wapen van lieden met perverse bedoelingen, of types die zonder gewetensnood hun eigen daderschap trachten te verbloemen, is als zodanig niet nieuw. Gedenk dat Nazi-Duitsland als excuus voor haar expansionistische agenda ook consequent verwees naar hun nobele inborst, en de noodzaak om vertrapte (Duitse) minderheden te ‘ontzetten’.

In de jaren na de Tweede Wereldoorlog waren de mensen enige tijd wakker, en reserveerden hun solidariteit voor mensen, en volkeren, die ondubbelzinnig het slachtoffer waren van geweld, repressie en uitbuiting. Maar die tijd ligt, in de westerse landen, ver achter ons. Solidariteit wordt meer en meer afgedwongen door mensen met een agenda. Het is geen hartverwarmende blijk van compassie, maar een berekenende, voor de camera’s geacteerde poging om bepaalde mensen, groepen of landen in diskrediet te brengen. In sommige gevallen is het (hoogstwaarschijnlijk) privé-initiatief. In andere gevallen zitten er complete PR’-firma’s achter. Of uitgekookte politici. Of naar aandacht snakkende ‘BN’-ers. Maar zonder de ‘Legacy Media’ kunnen ze niet. En die hebben zo hun eigen agenda.

Inmiddels zijn we zo ver, dat je argwaan zou moeten krijgen als in het westen spontaan solidariteit wordt betoond met de slachtoffers van een gruweldaad. Of tenminste acht moet slaan op degenen die het voortouw nemen, en wat hun bedoeling zou kunnen zijn. Want voor je het weet legitimeer je een oorlog waar de mensen waar je solidair mee bent, of zou moeten zijn, het slachtoffer van worden. Meest in het oog springende voorbeeld is uiteraard nog steeds ‘9/11’, en de oorlogen tegen Irak, en andere landen in Afrika, het Midden-Oosten en Azië die er uit voortvloeiden, nadat Bush had geëist dat we solidariteit zouden betonen met de Verenigde Staten als slachtoffer.

Dat de dader in een conflict zich tracht af te schilderen als slachtoffer, om zo vervolging en straf te kunnen ontlopen, of de verzekering een poot uit te kunnen draaien, is als zodanig niet uniek voor deze tijd. En in sommige gevallen verzinnen mensen zelfs gruweldaden terwijl er niks gebeurd is. Terwijl men zich zo inleeft in de rol van slachtoffer, dat het niet zozeer gewetenloos is, maar een blijk van vergaande geestelijke ontsporing. Zoals een zaak die in Frankrijk speelde, waar een Joodse vrouw claimde te zijn mishandeld en verkracht door ‘Arabische’ mannen, terwijl na onderzoek bleek dat ze zelf degene was geweest die de verwondingen had toegebracht, en het hele voorval niet eens had plaatsgevonden. Ze had het verzonnen.

In Joodse media werd daarna de vraag opgeroepen of dat afbreuk had gedaan aan de ‘Joodse Zaak’, omdat al die mensen die woedend hadden gereageerd, en spontaan de straat op waren gegaan uit solidariteit met die Joodse vrouw, verschrikkelijk in hun hemd stonden. En zich begonnen af te vragen of ze niet wat al te snel hadden willen geloven dat ‘Arabische mannen’ zich aan die vrouw hadden vergrepen. Het effect zag je terug toen enige tijd terug vrouwen claimden te zijn lastig gevallen tijdens de viering van ‘Oud-en-Nieuw‘, en menige krant er vraagtekens bij plaatste.

In eigen land was er eerder de kwestie van een ‘goedmoedige Gelderlander’ die in Amsterdam bij een gevecht op straat werd doodgeslagen door ‘Roemenen’. Terwijl later bleek dat die vriendelijke Nederlanders zelf fors geweld hadden gebruikt, en niet helemaal duidelijk was wie er nou was begonnen met vechten.

En nu zitten we met een strijdbaar ‘homostel’ uit Arnhem. Politici en ‘BN’-ers toonden zich spontaan solidair. Bruggen werden in ‘regenboogkleuren’ uitgelicht. Maar volgens de tieners die vastzitten waren het die twee slachtoffers die begonnen te meppen.

Exact omdat leidende politici en de ‘Legacy Media’ zich inmiddels bewust zijn van het risico dat een blijk van solidariteit in zijn tegendeel kan omslaan als het slachtoffer zelf de dader blijkt, wordt het nieuws meer en meer ‘gemanaged’. Nieuws dat afbreuk kan doen aan het gewenste beeld, wordt ons onthouden als dat ook maar enigszins mogelijk is.

Met die kwestie in Arnhem was dat niet mogelijk, omdat verdachten in Nederland (vooralsnog) het recht hebben zich te verdedigen. En advocaten wel raad weten met dit soort controverses. Uiteraard is het zo dat die verdachten ook niet van gisteren zijn, en misschien wel bedacht hebben dat ze beter kunnen zeggen dat die homo’s degenen waren die begonnen te meppen. Maar omdat ze zo nadrukkelijk vragen om openbaarmaking van beelden die er zouden moeten zijn van ’surveillance-camera’s’, komen ze op dit moment niet ongeloofwaardig over. Nou maar hopen dat die beelden daadwerkelijk beschikbaar worden gemaakt. Maar omdat er inmiddels veel is geïnvesteerde in het ‘homohaat‘ verhaal, en het een stevige kater zou zijn voor belanghebbende politici, ‘BN‘-ers en de ‘Legacy Media‘, zou ik niet mijn adem inhouden tot we er kennis van mogen nemen. Als het uitdraait op verdediging van het geweld dat de homo’s zelf initieerden op grond van verbaal geweld van die tieners, wordt het precair.

Een ander recent voorbeeld van ‘management’ om een actieve agenda niet te ondermijnen, betrof de aanhouding van een Joodse tiener die het ‘genie’ bleek te zijn achter een golf van dreigingen met gewelddaden tegen Joodse doelen. Dergelijke bedreigingen halen steevast het nieuws, maar nu de dader van Joodse origine bleek, leek het de meeste ‘Legacy Media’ toch beter om dat maar onder de pet te houden.

En dan is er de solidariteit met slachtoffers van ‘de Russen’. Nog altijd ontbreekt ieder bewijs dat ‘de Russen’ bij de verkiezingen in de Verenigde Staten iets gedaan zouden hebben wat niet door de beugel kan, maar dat verhaal moet, en zal, overeind gehouden worden. Dan helpt het niet als blijkt dat de voormalige ‘Security Adviser’ van Obama, Susan Rice, vermoedelijk achter het lekken van namen en informatie over het team van Trump tijdens de transitie zit. En dat dit al geruime tijd bekend was bij de ‘Legacy Media’ die de hysterie over ‘de Russen’ aanwakkeren, maar besloten dat nieuws niet met ons te delen.

Je kunt er vergif op innemen dat dergelijke ‘miswijzingen’, en het manipuleren van solidariteit met slachtoffers die daders, of cynische misbruikers van hun politieke macht zijn, zich op enig moment gaat wreken. Zoals de ontmaskering van die verkrachte vrouw in Frankrijk ook gevolgen had. En daar kun je nog zeggen dat die vrouw uiteindelijk ook wel slachtoffer was, omdat ze ‘ziek-in-haar-hoofd’ was. Maar wat is het excuus van degenen die nu het nieuws ‘managen’? Ja, ik ga er wel in mee dat die lui ook ‘ziek-in-hun-hoofd’ zijn, en ergens in de toekomst mogelijk alsnog het licht zien, en sterven van de schuldgevoelens. Zoals er ook mensen waren die na de Tweede Wereldoorlog begrepen dat ze onjuiste beslissingen hadden genomen toen ze zich gemakzuchtig mee lieten voeren op de golven van solidariteit met ‘onderdrukte groepen’ in omringende landen die nodig bevrijd moesten worden. Maar toch is dat anders.

Niet alleen het spontane, agenda-gebonden vertoon van solidariteit is kenmerkend voor een zieke geest. Maar ook het onthouden van solidariteit, zoals na de aanslag op de metro in St Petersburg. In Berlijn, waar ze na elke terreurdaad de ‘Brandenburger Tor’ verlichten in de kleuren van het land dat getroffen werd, bleef het na ’St Petersburg’ donker. Zo donker als de ziel van de leidende Duitse politici, zullen we maar zeggen. Engelse, Israëlische en Turkse nationale vlaggen werden in het verleden op dat monument geprojecteerd. De huidige replica van het origineel, dat herinnert aan de glorieuze bezetting van ons land door de Pruisen, wordt daarmee het symbool van een ongezonde vorm van solidariteit. Niet met slachtoffers, maar met opportunistische machtswellustelingen die hopen op die manier de gemoedstoestand van het ‘klootjesvolk’ te kunnen mobiliseren voor hun agenda.

In die geest van solidariteit als politiek drukmiddel, is het ook niet verwonderlijk dat NRC het nieuws over die zelfmoordaanslag in St Petersburg had verbannen naar pagina vier, terwijl men op de voorpagina een ‘onbevestigd bericht‘ bracht over een bombardement van hun gekoesterde ‘gematigde rebellen‘ (Al Qaida) in Idlib met gifgas. De ‘correspondent‘ sluit af met een cynische uitsmijter over Rusland en China die een motie in de VN-Veiligheidsraad over het gebruik van gifgas zouden hebben geblokkeerd. Terwijl dat juist het westen was, dat een voorstel om de inzet van gifgas in Syrië en Irak te onderzoeken, van tafel veegde.

Mij bevalt de solidariteit van weleer beter. Solidariteit met slachtoffers, zonder acht te slaan op hun religie, ras, sekse of politieke overtuiging, en na confirmatie dat de slachtoffers niet de feitelijke daders zijn.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.