volley

SPIEGEL roept op tegen het Duitse nationale team: “Volleyballers zijn te wit!”

Verrassing! Nogmaals, een lokaal sportteam is niet kleurrijk genoeg voor gewekte Duitse reguliere journalistiek. Dat de Duitse volleyballers overwegend blanke middelbare scholieren zijn, is simpelweg geen optie!

De Duitse volleyballers zijn veel te blank voor Spiegel-auteur Jakob Schönhagen . Maar dat niet alleen: de dames zijn “op vele niveaus” helemaal niet in de smaak van de levendige sportliefhebber van het aanvalsgeweer van sociale rechtvaardigheid. Zo hebben bijna alle spelers een middelbare schooldiploma. Schönhagen vindt dit – zoals hij de lezer laat weten in een artikel achter de Spiegel Plus- betalingsbarrière – ‘elitair’. Dit is misschien wel de laagst mogelijke definitie van de term.

Het collectieve trauma dat de linkse journalistenzeepbel ooit leed aan het te Duitse nationale damesteam lijkt immers vergeten of op zijn minst met succes onderdrukt. Omdat de man in de spiegel schrijft: “Hoewel het nationale voetbalteam ondenkbaar zou zijn zonder immigranten- of arbeiderskinderen, is het anders in het Duitse volleybal. Hij is overwegend blank. Het wordt ook beschouwd als een academische sport. “

De elite is bij het volleybalnet

Waar het precies als zodanig telt, maakt de auteur niet bekend. Slechts weinigen zullen dat tot nu toe geweten hebben. Maar misschien zijn al diegenen die voorheen niet op de hoogte waren van de academische reputatie van deze binnensport gewoon te proletarisch om er überhaupt mee bezig te zijn; laat staan ​​inzicht in de schitterende wereld van backball-games.

In ieder geval laat Schönhagen het klinken alsof de klassieke golfbaan tegen het gemiddelde Duitse volleybalveld net zoiets was als het openbare voetbalveld waar de bullebak van de eengezinswoningen samenkomt om te roken, voetballen en blikjes prosecco te drinken.

Zelfs de weinige volleyballers die op het eerste gezicht diversiteit in het team brengen, maken in werkelijkheid deel uit van de elite. Denise Imoudu bijvoorbeeld: “Als kind van een ingenieurskoppel is de carrière van Imoudu representatief voor de overgrote meerderheid van de carrières van nationale spelers”, weet de Spiegel-journalist, die zeker het liefst zou schrijven voor een echte arbeiderspost. Maar je kunt niet alles in het leven hebben.

De kijker wil zogezegd diversiteit zien

Tenzij je misschien een volleyballer bent. Immers: “Als dochter van een Nigeriaan” geeft Schönhagen Imoudu toe dat hij “een bijzonder kenmerk is in het Duitse nationale team”. “Omdat er maar een paar niet-blanke spelers zijn.” Maar een zwarte vrouw die niet uit het getto komt of op zijn minst een vluchteling is, kan natuurlijk niet eens in de buurt komen van het bevredigen van de verschillende behoeften van de ontwaakte meneer Schönhagen.

Maar hij heeft een bondgenoot. Christian Dünnes, sportdirecteur bij de Duitse volleybalbond (DVV), denkt ook: “Andere landen doen het momenteel beter om mensen uit sociaal zwakkere klassen of mensen met een migratieachtergrond in hun selectieteams te integreren”. En dat is wat je wilt zien als je als Duitse kijker weer naar “Bread and Games” kijkt. Anders blijf je thuis bij je eigen saaie, blanke, bio-Duitse gezin met een hoog inkomen.

Maar ook de ploegleider blijkt uiteindelijk een teleurstelling voor de nobele pen met de heel bijzondere voorkeur voor vrouwen uit de lagere klasse met een migratieachtergrond en het laagst mogelijke opleidingsniveau. Omdat: “Hij houdt geen nauwkeurige statistieken bij over de sociale achtergrond van de leden, noch kan hij informatie geven over de exacte samenstelling van de nationale teams.”

Is Oost-Europa divers genoeg?

Als goede journalist wil de sportverslaggever van Spiegel natuurlijk tot op de bodem uitzoeken. Hij spreekt daarom met Kaweh Niroomand. De geboren Iraanse “is de man achter de Duitse industrieleider BR Volleys uit Berlijn”. Hij zegt: “We hebben tot nu toe niet al te veel aandacht aan dit onderwerp besteed.” Volleybal is eigenlijk een open sport, en er is nauwelijks ervaring. van discriminatie.

Woken-Schönhagen had dat waarschijnlijk helemaal niet willen horen. Niettemin laat hij Niroomand verder praten. Zo leert men dat hij vermoedt: “Dat er in Duitsland zo weinig niet-blanke volleyballers zijn, heeft ook iets te maken met de landen van herkomst.” In het verleden kwamen spelers uit allochtone families vaak uit het voormalige Oostblok. De haren in de nek van de Spiegel-journalist voel je letterlijk rechtop staan. Omdat spelers uit de bijna volledig blanke landen van Europa echt niet zijn wat hij denkt dat diversiteit is.

Functionarissen zijn op zoek naar de magische formule

Gelukkig weet hij: “Dat alleen is niet de reden voor het gebrek aan diversiteit. Sport is ook niet op een duurzame manier opengesteld voor andere groepen. Hij zou het eigenlijk moeten doen om zijn eigen krimpproces een halt toe te roepen: sinds 1998 is het aantal leden van de DVV gedaald van 535.000 naar 405.000. ”Er zou dus ruimte genoeg zijn voor ongeschoolde migranten met de juiste huidskleur!

Hubert Martens, voorzitter van de grootste Duitse staatsvereniging in Noordrijn-Westfalen, klaagt echter: “We hebben nog geen wondermiddel gevonden om kinderen uit immigrantengezinnen op de lange termijn te laten volleyballen.”: “Ons trainingssysteem is ontworpen. voor de kinderen van academici. Waarnemingen vinden pas plaats vanaf het einde van de basisschool, dan vooral op de middelbare school ”.

De vereniging moet zich inspannen

In duidelijke taal: niemand kijkt naar de talloze kinderen uit migrantengezinnen die elke dag volleybal spelen in de achtertuinen van de Republiek en dromen van een geweldige carrière op het lange net. Dan moet je natuurlijk niet verbaasd zijn als alleen blanke vrouwen als Denise Imoudu in de teams spelen. Maar zelfs zij weet: “In tegenstelling tot basketbal en voetbal kun je op straat geen volleybal spelen, als je niet actief wordt gespot of waar ouders zich niet actief inzetten, kun je nauwelijks volleyballen.”

Maar ze zegt ook tegen de Spiegel-journalist: “Ik heb me nooit een persoon gevoeld met een migratieachtergrond, heb me er nooit zorgen over hoeven maken, heb nooit problemen gehad vanwege de kleur van mijn huid”. Maar misschien kan hij haar er nog steeds van overtuigen dat ze op de een of andere manier te maken heeft gehad met racistische discriminatie.

In ieder geval is iedereen het over één ding eens met de man uit de spiegel; al was het maar zodat hij haar eindelijk met rust laat: Het feit dat Imoudu “een uitzondering is” in haar sport laat zien “hoeveel werk de vereniging en de clubs nog moeten doen”.

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief SDB-nieuws klik hier om te registreren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.