spanje

Spanje geeft startschot voor een EU dictatuur (2)

Eerder schreven we dat Spanje door het hanteren van artikel 155 van de Spaanse grondwet laat zien, dat het land met volledige steun van de Europese Unie (EU) steeds sneller afstevent op een militair regime. Nadat Rajoy met steun van de opperste rechter van het land, Carmen Lamela, acht ministers van de regionale regering van Catalonië de bak in heeft gegooid, dreigde gisteren de opperbevelhebber van het Spaanse leger, generaal Fernando Alejandre, met een interventie in Catalonië.

In de rechtse krant ABC bevestigt Alejandre dat zijn plan voor een militair ingrijpen vergelijkbaar is met plannen van de andere NAVO-landen voor heel Europa en Noord-Amerika! Dat is nogal wat. Hij verklaarde dat Spanje net als haar bondgenoten plannen ontwikkelt om onder andere belangrijke infrastructuur te verdedigen, in te kunnen grijpen bij rampen en crisissituaties, te reageren op bedreigingen van “buitenaf”, het terrorisme te bestrijden of deel te nemen aan de collectieve verdediging in het kader van het transatlantisch bondgenootschap (NAVO).

De uitlatingen van dit heerschap zijn alvast een waarschuwing, dat Spanje en de hele Europese Unie op dictatoriale leest geschoeid gaat worden. Daarom werken onze regeringsleiders ook toe naar een Europees leger, dat bij opstandige bevolkingsgroepen gemakkelijk kan worden ingezet om de “orde te bewaren”. Over de te houden verkiezing in december hoeven we niet te optimistisch te zijn: door het onthoofden van de deelregering en het in de kiem smoren van massaprotesten (die ongetwijfeld zullen komen) probeert Madrid in Barcelona niet door het Catalaanse volk gekozen volksvertegenwoordigers als marionetten een regering te laten vormen.

De dreiging van militaire interventies in Spanje, de nieuwe wetgeving in Spanje en de verdergaande pogingen van Brussel om in de EU de burgerrechten te beperken, censuur te vergroten en het internet te reguleren, zijn het resultaat van een dodelijke crisis van het kapitalisme, Sinds het uiteenvallen van de Sovjet Unie in 1991 heeft het militarisme zich steeds verder uitgebreid, en zijn hervormingen (lees: bezuinigingen en het onder controle brengen van burgers) sinds de crash van Wall Street in 2008 jaar op jaar toegenomen. Neem deze feiten, en combineren wij het met nog steeds massale werkloosheid in de EU, terwijl de levensstandaard al jaren achtereen aan het afnemen is, dan krijgen we het resultaat van een Europese Unie waar haatgevoelens toenemen en de heersende elite bevreesd is voor méér sociale onrusten.

De regering van Mariano Rajoy en zijn volkspartij PP vallt de nationalisten in Catalonië genadeloos aan om duidelijk te maken dat oppositie niet getolereerd wordt. Dat het anders kan laten de referenda in Quebec in Canada en Schottland in het Verenigd Koninkrijk zien. Toch heeft Madrid bewust aangestuurd op een gewelddadige confrontatie met Catalonië, terwijl het tijdens het referendum op 1 october vreedzame kiezers heeft gemolesteerd en de oproep van premier Carles Puigdemont tot een verdere dialoog heeft afgewezen.

De mainstream media scharen zich grotendeels achter Madrid. We hadden niet anders verwacht. Van kritische journalistiek is vandaag de dag weinig meer te merken. Zo had men zich de vraag kunnen stellen: is het feitelijke probleem politiek van aard, of juridisch. Ons inziens is het een puur politieke zaak: een deel van het land wil onafhankelijkheid. De vraag is: kun je een deel van een land afsplitsen, ook al is dat volgens de grondwet van dat land niet mogelijk?

Het antwoord is – tot veler verrassing – volmondig ja. Separatisme is volgens het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) een toegelaten politieke mening. We lezen de arresten die hierover gaan in het boek “Sleutels tot ontgrendeling” van de Belgische kamerleden Hendrik Vuye en Veerle Wouters (pagina 169 ev.). Het hof oordeelt (in het Arrest Refah Partisi) dat staatskundige verandering nastreven als politiek project toegelaten is. Er zijn twee voorwaarden: ten eerste moet men democratische middelen gebruiken, dus geen geweld, ten tweede moet het maatschappijmodel dat men nastreeft democratisch zijn.

Aan beide voorwaarden is door Catalonië voldaan.

Maar Vuye en Wouters bespreken ook nog interessante arresten. Het EHRM sprak zich verschillende keren uit over een afscheidingsbeweging in Bulgarije, de Partij United Macedonian Organisation Ilinden-Pirin. In die arresten zegt het Hof onomwonden: het streven naar autonomie of onafhankelijkheid is op zich niet in strijd met de democratische beginselen.

Het EHRM gaat zelfs nog verder: “als een groep autonomie of onafhankelijkheid vraagt of zelfs de afscheiding van een deel van het grondgebied- en daardoor veranderingen in de grondwet en het grondgebied eist- kan dat geen rechtvaardiging zijn om hun samenkomsten te verbieden. Veranderingen eisen van het grondgebied in uitspraken en manifestaties, wil niet automatisch zeggen dat er een bedreiging is voor de integriteit van het grondgebied en de nationale veiligheid van het land.”

In een democratische samenleving kunnen politieke ideeën die de bestaande orde omver willen werpen, niet zomaar verboden worden – maar dat is exact wat er vandaag de dag in Spanje gebeurt.

Critici zullen de bevoegdheden en de draagwijdte van de uitspraken van het EHRM in twijfel trekken. Maar het gaat hier om een wezenlijk punt in onze democratische rechtstaat. De bestaande politieke en rechterlijke machten mogen uw politieke rechten, uw recht van vrije meningsuiting niet beknotten alleen omdat u de bestaande orde verwerpt en wilt veranderen, voorop gezet dat u dat met democratische middelen doet. Wetten die “rebellie” en “opruiing” strafbaar stellen, hebben juist die bedoeling en zijn in die zin ondemocratisch.

Het is onvoortelbaar dat politici dit laten gebeuren, hier onder onze neus in Europa! De reden dat onze machthebbers de andere kant uit kijken terwijl de democratische rechten in de EU, waar ze zo de mond van vol hebben, door brute macht, in naam van de “democratische rechtsstaat” lijkt ons duidelijk. Hoort de politiek er niet voor te zorgen dat minderheden juist worden beschermd? Wordt dat principe zó gemakkelijk overboord gegooid omdat het separatisten zijn, mensen met een tegendraadse mening, die wellicht een andere politiek voorstaan? Het optreden van Madrid wat betreft de gevangen gezette Catalaanse ministers is niet te rechtvaardigen.

De reden dat de EU bereid is om onze politiek rechten en ons recht op vrijheid van meningsuiting te beknotten is vooral bedoeld op de status quo, de bestaande orde in de EU te handhaven. Wat nu gebeurt in Catalonië kan straks gebeuren in Baskenland, in Italië, in Frankrijk, in Duitsland…. overal in de EU. Elke beweging die zich niet neerlegt bij de politieke status quo in de EU kan het volgende slachtoffer zijn.

En dan moeten we ook nog vertrouwen hebben in politici, in hun toekomstbeeld?

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief SDB-nieuws klik hier om te registreren