Partido Popular

Spaanse Partido Popular richting Franco

Vertegenwoordiger van Spaanse Partido Popular (een soort VVD) tegen de Premier van Catalonie: als je de onafhankelijkheid afroept maken we je dood.

Ho ho, dat heeft die vertegenwoordiger van Rajoy niet zo gezegd. Hij zei: dat het op dezelfde manier zou kunnen aflopen als met de voormalige eerste minister Lluis Companys. Die riep ook de onafhankelijkheid uit van de regio op 6 oktober 1934. En werd toen na wat omzwervingen door Franco vermoord.

Mag ik het dan vrij vertalen dat dit op het zelfde neerkomt? Zeker nu de geest van Franco weer uit de Spaanse fles is. (In heel Europa trouwens).

Rob Vellekoop van ‘De Lang Mars’ schreef een artikel over de achtergronden
Wat speelt op achtergrond van Catalaanse onafhankelijkheidsverklaring?
Dinsdag 10 oktober kijkt (keek) heel Spanje naar Barcelona waar het Catalaanse parlement bijeenkomt en naar verwachting premier Puidgemont de onafhankelijkheid zal uitspreken. Hij doet het, maakt een spagaat omdat hij de onafhankelijkheid nog even uitstelt. De Spaanse minister-president heeft Catalonië ondertussen 7 dagen bedenktijd gegeven. Een analyse van de pressie achter de schermen en zijn officiële doodsbedreiging.
(opm.) Even voor alle duidelijkheid, Premier Puidgemont heeft dus niet de onafhankelijkheid uitgeroepen

Druk van rechts

Voordat premier Puidgemont zijn verwachte onafhankelijkheidsspeech zou houden in het parlement ontving hij eerst een doodsbedreiging vanuit de partij van de Spaanse minister-president Rajoy (zie verder) Daarnaast moet hij vreselijk in dubio hebben gestaan, bij het uitroepen van onafhankelijkheid zou hij waarschijnlijk direct door de Spaanse politie voor opruiing worden opgepakt en zou het Madrileense gezag direct gaan gelden in Catalonië. De EU had al via Timmermans laten weten dat ‘proportioneel’ geweld toelaatbaar was tijdens zijn speech tot het Europese parlement. De Raad voor Europa met zijn president Donald Tusk had er op aangedrongen niet de onafhankelijkheid uit te roepen, maar een dialoog te beginnen met Madrid.

Doodsbedreiging

Via de woordvoerder van de Volkspartij van zijn partij liet Rajoy op maandag indirect Puidgemont met de dood bedreigen. De woordvoerder zei tijdens een persconferentie dat het met de huidige eerste minister van  Catalonië, op dezelfde manier zou kunnen aflopen als met de voormalige eerste minister Lluis Companys, die ook de onafhankelijkheid uitriep van de regio op 6 oktober 1934.
De woordvoerder liet in het midden of hij refereerde naar gebeurtenissen in de maanden na oktober 1934, toen Companys werd gearresteerd en tot 30 jaar gevangenisstraf voor opstand werd veroordeeld of wat uiteindelijk met de Catalaanse leider gebeurde.
Nadat hij in ballingschap naar Frankrijk was uitgeweken tijdens de Spaanse burgeroorlog werd hij door de nazi’s aan Franco uitgeleverd (Franco en Hitler waren dikke maatjes) en in de buurt van Barcelona geëxecuteerd op 15 oktober 1940.
Catalaanse separatisten en anderen in Spanje hebben hierop onmiddellijk woedend gereageerd en rectificatie geëist. (The Spain Report)

Druk van de Catalanen

Ondertussen hadden meer dan 2 miljoen Catalanen zich uitgesproken voor onafhankelijkheid in het door Madrid verboden en onderdrukte referendum. Het momentum was op die dinsdagavond terwijl de Guardia Civil dreigend door de straten van de Catalaanse hoofdstad Barcelona reed. Meer dan 800 gewonden waren bij de onderdrukking van het referendum gevallen. Een groot deel van de Catalaanse bevolking wachtte in gespannen opwinding op het verlossende woord van Puidgemont. Dat kwam, maar met een termijn voor dialoog. Rajoy wijst dialoog af de onafhankelijkheidsoptie is niet bespreekbaar in Madrid. Hij geeft Catalonië nog een week bedenktijd.
De onafhankelijkheidsverklaring (Declaration of the representatives of Cataloni) komt er in het kort op neer: dat de Catalaanse Republiek wordt uitgeroepen, als een onafhankelijke en soevereine staat die democratisch en sociaal is. De Catalanen willen onderhandelen met de Spaanse Staat. Ook vragen ze aan de internationale gemeenschap en de EU om in te grijpen zodat de sociale en democratische rechten niet meer geschonden worden.
Ik had u graag doorverwezen naar de website van Rob Vellekoop, maar die heeft besloten om er de brui aan te geven om reden dat het tijd en geld (zou) kost(en) en van mening is dat al wat hij schrijft geen resultaat oplevert. Ik vind het een beetje zwak argument, maar het is nu eenmaal Rob’s keuze.
Erger is het dat hij ook zijn hele Blog gesloten heeft, waardoor al die goede artikelen ook niet meer te lezen zijn. En daar heb ik geen enkel begrip voor, tenzij er meer achter zit, iets wat wij niet (mogen) weten.

Maar goed, het gaat niet om Rob, maar over Catalonië.

spanje

Opdat we niet vergeten

Op I oktober 2017 konden de Catalanen stemmen of ze onafhankelijk wilden zijn van Spanje, of een onderdeel van Spanje wilde blijven.
De Spaanse regering haastte zich om het referendum illegaal te verklaren. Om zelf buiten schot te blijven lieten ze hun stro-poppetjes van het Constitutionele Hof het referendum in strijd met de Grondwet, en dus illegaal verklaren.
Wie de Nederlandse rechtsgang een beetje kent, weet dat onze hoogste instantie, de Hoge Raad, zo corrupt is als de P.
Sterker nog, (Wikipedia): Nederland beschikt niet over een constitutioneel hof, en het artikel 120 van de Nederlandse Grondwet verbiedt bovendien aan de rechter om de wet te toetsen aan de Grondwet. Wat dus een bewuste, corrupte, en illegale willekeur betekent.
 
De hele Westerse media en ook enkele mensen waar je het niet van verwacht, zoals Willy van Damme, stortten zich op het Catalaanse volk en vonden de vraag ‘ja of nee zelfstandig’ maar een schande.
Daarbij gingen ze zich eveneens beroepen op de Grondwet. Want wat daarin staat is blijkbaar heilig, een soort Koran, waar niet aan getwijfeld mag worden en waaraan geen letter mag worden veranderd.

Maar is dat wel zo? Laten we de grondwet eens nader bekijken.

 

Direct na het fascistische Franco tijdperk werd het voorstel om deze grondwet aan te nemen voorgelegd aan de bevolking. Een overgrote meerderheid stemde voor de grondwet, waarna deze werd ingesteld.  Maar, wie zou er na de Francoterreur nu tegen een democratische grondwet stemmen. Alleen de fascisten, toch?
Maar zouden de Spanjaarden, waaronder ook de Catalanen, die gezamenlijk tegen de Franco dictatuur hadden gestreden, er nu weet van hebben gehad wat er allemaal in de grondwet geregeld werd, of beter nog, hoe alles geïnterpreteerd was en dus ook voor andere opvattingen bruikbaar?
Ik hoef alleen maar aan u te vragen of u weet wat er in de grondwet staat. Ik weet het antwoord al, het is een duidelijk NEE.

 

De Nederlandse grondwet is trouwens op een zelfde manier tot stand gekomen in 1848 toen Nederland bevrijd was van de Franse overheersing en De Nederlanden onafhankelijk werd.
(op 1 mei 1798 was door de Nationale Vergadering van de Bataafse Republiek al een beperkte grondwet ingevoerd, die in 1848 als basis diende).
En op de vraag of we de grondwet als een soort Bijbel moeten beschouwen geeft de geschiedenis zelf antwoord op, want de Grondwet werd in hetzelfde jaar (1948) alweer gewijzigd. En toen weer een keer in 1887, en in 1917, 1922, 1938, 1946, 1948, 1953, 1956, 1963, 1972 en tenslotte in 1983.
Ik noem hier bewust het hele rijtje van grondwetswijzigingen op om aan te tonen dat het zich beroepen op de Grondwet, zonder het op de achtergronden en de redelijkheid te toetsen, een oneigenlijk argument is.
Op Op 1 oktober 2017 werd het referendum, dus ondanks het Spaanse verbod, toch gehouden. Spanje voerde een ware terreur uit om de stemming te verhinderen.
Vele duizenden mensen werd het door de Spaanse terreur onmogelijk gemaakt om hun stem uit te brengen. Tientallen volle stembussen werden vernietigt.
Ondanks dat wisten toch nog bijna 43% hun stem uit te brengen. Omdat 43% al dicht bij de helft (50%) zit en daarbij een groot, maar onbekend aantal stemmen bij opgeteld dient te worden, hoort het voor iedereen duidelijk te zijn dat de opkomst ruim boven de 50% was.
En daarvan stemde 90% voor onafhankelijkheid.
Toch waren er mensen die de uitslag maar moeilijk konden verkroppen, omdat ze zelf vinden dat Catalonië bij Spanje moet blijven (wie zijn zij dan wel om het voor de Catalanen te bepalen?)
Heel kinderachtig bleven ze schermen met de totaal onbewezen en zelfs onzinnige bewering dat de voor-stemmers thuis waren gebleven en dat daarom eigenlijk de meerderheid van de Catalanen tegen onafhankelijkheid was. Hoe stug in je eigen vooroordeel moet je hiervoor toch wel zijn.
Ook werd er geschermd met opiniepeilingen die er gehouden (zouden) zijn. Al deze opiniepeilingen hadden uitgewezen dat de meerderheid tegen onafhankelijkheid zou zijn. De werkelijkheid, de uitslag van het referendum bleek de leugen van de opiniepeilers aan te tonen.
Maar waarom zou de Spaanse regering nou zo fel tegen het referendum zijn geweest. De opiniepeilingen hadden toch uitgewezen dat het volk een duidelijk NEE zou zeggen? Dus hoefden ze toch helemaal niet bang te zijn voor de uitslag?

 

spanje

Stemmers bij het referendum in 2014

Dat kwam omdat er in 2014 ook al een referendum werd gehouden, waar ongeveer dezelfde vraag werd gesteld. En hier (in dit niet bindend referendum), had ook al 80% voor onafhankelijkheid gestemd.
De Spaanse regering wist dus bij voorbaat wat de uitslag zou zijn, en die voorspelling werd ook bewaarheid.
Ook bij het referendum van 2014 werd het argument van lage opkomst, de meerderheid bleef thuis, dus de meerderheid is tegen onafhankelijkheid, aangehaald.
Lees de argumentatie van Willy van Damme:
Volgens een eerste prognose over de opkomst en gegeven door de Generalitat was die opkomst 41,6%.Omgerekend (HUH???) betekende dat volgens het cijfer van el Pais en The Economist Ongeveer 30% der stemgerechtigden voor onafhankelijkheid koos. In geval van het voorlopige cijfer van de Generalat was dat 32%. Met andere woorden, een stevige minderheid van 30% tot 32% koos toen voor de onafhankelijkheid.
Zielige argumenten eigenlijk, oftewel, hoe kan je feiten verdraaien..
We kunnen nog verder in de geschiedenis van Catalonië terugkijken. Want daaruit blijkt dat Catalonië al een paar honderd jaar voor onafhankelijkheid vecht.

De eerste (ons) bekende onafhankelijkheidsstrijd was al in 1640 Een onafhankelijkheidsstrijd die door Spanje werd neergeslagen. Ook in 1714 werd een opstand neergeslagen en werd Catalonië weer bij Spanje ingelijfd. Ook in 1909, tijdens de zogenoemde Tragische Week en  in 1934, tijdens de oktoberopstand riep Catalonië de onafhankelijkheid uit. Ook deze opstanden werden neergeslagen.

In 1936 versloeg het het volk tijdens de Spaanse Burgeroorlog het Spaanse leger.
In 1939 kwam de fascist Franco aan de macht en deze nachtmerrie duurde tot 1975, tot aan de dood van Franco
Dus mensen die beweren dat de Catalanen liever bij Spanje blijft horen moeten zich maar eens gaan verdiepen in de geschiedenis.
En tot slot laten we Ranjana Zwijnenberg van de website rannymedia.blogspot.co.uk aan het woord:

Spaanse oproerpolitie tegen onschuldige burgers

‘Spanje dreigt Catalaanse leider impliciet met executie, stuurt duizenden troepen’
 
Mogelijk 30.000 troepen naar Catalonië’
Eergisteren meldde de World Socialist Web Site zelfs dat er tal van onbevestigde berichten zijn over troepenverplaatsingen richting Catalonië. In Madrid wordt openlijk gesproken over het in werking laten treden van artikel 116 van de Spaanse grondwet, waarmee de staat-van-beleg in Catalonië kan worden uitgeroepen.
Volgens sommige militaire bronnen zou de regering Rajoy maar liefst 30.000 man willen inzetten om Catalonië in bedwang te houden. Daaronder zouden zich ook duizenden soldaten, mariniers en luchtlandingstroepen vinden (3)(5). Andere bronnen hebben het over 12.000 tot 16.000 man (6).
Reactie Spaanse regering blauwdruk voor heel Europa’
‘Wat er in Spanje gaande is, is de blauwdruk voor wat andere regeringen zullen doen,’ schrijft de bekende onafhankelijke Amerikaanse econoom Martin Armstrong. ‘Waar het echt om gaat is dat mensen zich verenigen, een samenleving en een beschaving creëren, en dat de overheid vervolgens zijn macht misbruikt, waarna het proces van verval begint.’
De regering Rajoy laat duidelijk zien niet van plan te zijn om macht af te staan. ‘Je kunt altijd een wet maken en beweren dat het ongrondwettelijk is om je af te scheiden. Dat maakt het echter nog niet legaal, moreel of ethisch… Vergis u niet, dit is een politiek probleem, en wat er nu gebeurt in Europa zal zich net als in 1931 gaan verspreiden.’
Hij zegt dat veel mensen dezelfde fout maken als de regering Rajoy door aan te nemen dat deze Spanje vertegenwoordigt. ‘Nee, het is het volk dat het soevereine Spanje vormt – niet Rajoy en ook niet zijn Constitutionele Hof. Als u niet inziet dat de regering ‘gekozen’ dient te worden door het volk… heeft u niets begrepen van de geschiedenis.’
‘We hebben een keuze,’ vervolgt Armstrong. ‘Of we begrijpen dat een onbelemmerde regering te ver zal gaan, en we geven ons als schapen aan hen over, of we staan op en proberen een betere en welvarende toekomst te creëren…. Spanje is slechts de blauwdruk. Let goed op, want alle regeringen zullen hetzelfde doen.’
Geplaatst door Ranjana Zwijnenberg 

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief SDB-nieuws klik hier om te registreren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.