Connect with us

Laatste Nieuws

Sigrid Kaag haar ‘vrouwelijk leiderschap’ wordt geroemd in het buitenland

Published

on

kaag

De kritiek op Sigrid Kaag lag al klaar, ver voordat ze begin september werd verkozen tot D66-leider. Ze was elitair, praatte bekakt en behoorde tot de kosmopolitische klasse die losgezongen was van de man in de straat. En wist ze eigenlijk wat een pak melk kost? Vast niet. Dat wordt dus niks, zeiden veel politieke duiders op voorhand.

Daags na de verkiezingen die van D66 de tweede partij van het land maakten moet er opnieuw naar een verklaring worden gezocht, dit keer met een omgekeerde conclusie: wat verklaart het succes van Kaag? Hoe kon een tamelijk vage leuze als ‘nieuw leiderschap’ toch beklijven? En speelde haar vrouw-zijn hierin een rol?

Om met die laatste vraag te beginnen: absoluut. Dat heeft vele redenen, waarvan de simpelste te maken heeft met het selectieprincipe. “Vrouwen op hoge posities zijn vaak extra goed, omdat ze veel meer moeite hebben moeten doen om daar terecht te komen,” zegt Janka Stoker, hoogleraar leiderschap en organisatieverandering aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Voordat Kaag neerstreek op het Binnenhof had ze er dan ook al een indrukwekkende internationale loopbaan op zitten. Dat leek haar aanvankelijk vooral dwars te zitten: haar cv werd door critici eerder met hoon dan bewondering ontvangen. Dat D66 Kaag presenteerde als ‘de eerste vrouwelijke minister-president’ maakte het nog erger: wie dacht deze mevrouw dat ze was?

Dit was meer dan de Nederlandse kop-boven-het-maaiveldmentaliteit, dit is wat iedere ambitieuze vrouw meemaakt, zegt Julia Wouters, oud-politiek assistent van Lodewijk Asscher en schrijfster van het boek De zijkant van de macht, waarom politiek te belangrijk is om aan mannen over te laten. “Van vrouwen wordt verwacht dat ze bescheiden zijn, iets wat voor mannen nooit geldt. Vrouwen moeten warm, empathisch en aardig zijn. En als ze daar allemaal aan hebben voldaan wordt de vraag opgeworpen of ze wel competent genoeg zijn.”

Eeuwig dilemma

Advertisement

Een eeuwig dilemma voor vrouwen in de politiek is het wel of niet spelen van de vrouwenkaart. Zeg je dat het er niet toe doet en probeer je om eigenschappen die als mannelijk worden gepercipieerd (vastberaden, zakelijk, gericht op macht) uit te vergroten om te laten zien dat je ‘je mannetje staat’? Of zet je juist in op wat je bijzonder maakt in een omgeving waarin mannen de boventoon voeren?

Kaag leek er ook wat ambivalent in te staan. Eerst zei ze dat ze ‘niet als vrouw’ verkozen was tot partijleider, maar in haar campagne werd haar vrouw-zijn wel ingezet: posters van #TeamKaag lieten Angela Merkel zien met de tekst ‘nu wij!’.

De slogan ‘tijd voor nieuw leiderschap’ bevatte dan weer een impliciete, bijna subliminale boodschap. Want hoewel het een slogan is waarin iedereen kan lezen wat hij of zij wil, is het in ieder geval een ander soort leiderschap dan dat van Mark Rutte. Weg met het oude, het is tijd voor een frisse wind. Dat die leus een een-op-eenvertaling was van een tweet van Kamala Harris van 20 augustus (‘time for new leadership!’) was vast geen toeval.

Volgens Wouters kreeg de campagne van Kaag pas vleugels toen ze niet meer probeerde om zowel aardig als competent over te komen. “Eindelijk durfde ze te benoemen waar je als vrouwelijke politica voortdurend mee te maken krijgt: seksisme. Dat vrouwen in de ministerraad onderbroken werden door Rutte. Dat ze permanent uitgescholden worden op sociale media. En dat ze dat niet langer pikte.”

Stoker: “Kaag heeft die stereotyperingen benoemd, en mensen er bewust van gemaakt.”

Advertisement

Kaag sluit hiermee aan bij een nieuwe generatie vrouwelijke politici die zich zelfbewust voor laten staan op hun vrouwelijkheid, zoals eerder genoemde Harris, maar ook het Amerikaanse congreslid Alexandria Ocasio-Cortez en de Nieuw-Zeelandse premier Jacinda Ardern.

Zij lijken zich te hebben bevrijd van het keurslijf waar vrouwelijke politici decennia in zaten, waarin ze vooral mannelijke eigenschappen moesten kopiëren om voor vol aangezien te worden. Zo zei Ardern vorig jaar in The Guardian, gevraagd naar welke eigenschappen belangrijk voor haar waren geweest: ‘vriendelijkheid, niet bang zijn om je te laten leiden door empathie. Een van de droevige aspecten van politiek leiderschap is dat, omdat we altijd zoveel nadruk hebben gelegd op kwaliteiten zoals assertiviteit en kracht, we kennelijk zijn gaan aannemen dat die niet samengaan met vriendelijkheid en empathie.’

Volgens Wouters herkennen veel vrouwen dit, op hun werk of in hun dagelijks leven. “En vrouwen zijn geen ‘minderheid’, ze vormen de helft van het electoraat.”

Wat Kaag liet zien is dat je vriendelijk kunt glimlachen én van je af kunt bijten, zoals ze in het debat met Geert Wilders deed. Dat je prat mag gaan op je prestaties én seksisme aan kunt kaarten. Het maakte van haar weliswaar niet de eerste vrouw in het Torentje, maar dat ze die ambitie uitspreekt wordt niet weggelachen.

Sigrid Kaag Messensteker

Hier scheiden onze wegen, zei D66-leider Sigrid Kaag voor Pasen tegen Mark Rutte en zette haar handtekening onder een motie van afkeuring. Een week later stak ze samen met diezelfde Rutte een dolk in de rug van tot voor kort Kamervoorzitter Khadija Arib (PvdA).

Advertisement

‘Beste Sigrid Kaag, u kunt laten zien dat dat op de tafel springen meer was dan een moment voor de verveelde fotograaf’

Van de inhoud blijft een metafoor over, zelfs dat niet altijd. De Standaard kopte na de verkiezingen in Nederland (er zijn zoveel verkiezingen dat je dat erbij moet zetten): ‘Sigrid Kaag (D66) springt op tafel bij overwinning: van outsider tot winnaar.’ Ja, die tafel. Dat springen. Daar moeten we het niet meer over hebben. Het was mooi. Als sprong en als metafoor. In november 2016 wilde Hillary door een glazen plafond springen. De metafoor die niet doorging. Zoals uit die kop blijkt, hebt u buitengewoon knap de suggestie gewekt dat D66 niet, let wel: niet, in het kabinet Rutte-III zat. (‘Als outsider.’) U was Minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking in dat kabinet, u hebt dat iedereen doen vergeten. Zelfs ik heb daar nauwelijks meer aan gedacht. Een prestatie. U veinsde bij de oppositie te horen. ‘Regeren is halveren,’ luidt het cliché. Niet als er vakkundig geveinsd wordt. Ook daarmee proficiat.

Politiek is niet alleen de kunst van het mogelijke, maar ook de kunst van het hardnekkig veinzen. Beide kunsten beheerst u. Ik voeg daaraan toe, voor de haters van de politiek, dat het huwelijk in feite niets dan politiek is, maar dan zonder verkiezingen en talkshows. Ook daar zijn wij er aardig in geslaagd de machtswisseling (scheiding) te doen verlopen zonder bloedvergieten, maar dat is een onderwerp voor een andere keer.

Uiteraard moeten we het ook over het seksisme hebben dat u ten deel viel. Vreemdelingenhaat, vrouwenhaat, Jodenhaat, moslimhaat, één grote emmer die geregeld, met name via Twitter, over ons wordt uitgestort. We moeten er maar op vertrouwen dat de sociale media niet representatief zijn, maar tegelijkertijd geloof ik niet dat ik wil weten wat er echt in het volk omgaat. Daaraan voeg ik toe: wij zouden niet moeten willen bewijzen wat evident zou moeten zijn. Dat wij tegen vreemdelingenhaat, vrouwenhaat, Jodenhaat, moslimhaat zijn. Als wij daaraan beginnen, verschrompelt de inhoud voor die goed en wel metafoor is kunnen worden.

Bij de verliezers van verkiezingen klinkt altijd weer de roep om het volk af te schaffen, nadat het volk via de stembus zich weer van zijn naargeestige kant heeft laten zien. Hoezeer ik ook tegen afschaffing van het volk ben, het volk kan je net zo wanhopig maken als je eigen kind. Extreemrechts (PVV + FvD + JA21 + BBB) haalde 19,2 procent van de stemmen. Ik meen dat in Zweden het extreemrechtse electoraat tot het grootste in Europa behoort, maar bij de laatste verkiezingen voor de Riksdag kwamen de Sverigedemokraterna tot 17,5 procent. Zweden, het land dat ooit als toonbeeld van de geslaagde verzorgingsstaat gold. Zoals Nederland ooit als toonbeeld van iets gold, vooruitstrevend, tolerant et cetera. Mijn ouders zouden in lachen zijn uitgebarsten. En toen ik Jan Wolkers in 1994 bezocht om over de bevrijding (die van 1945) te praten, duurde het niet lang of hij moest hartelijk lachen omdat, zo zei hij in mijn parafrase, de grauwe deken van het beklemmende vooroorlogse conservatisme snel weer over Nederland kwam te liggen.

Het deel van het volk dat zich in haat en angst wentelt laat niet alleen van zich horen via sociale media. Via e-mail komt er genoeg binnen. Dit schreef ene Rob Kapel mij vandaag: ‘Ik vraag me in alle oprechtheid af, kijken jij en Groenlinks, D66 en PvdA wel eens naar opsporing verzocht? Lezen ze de publicaties wel over het wangedrag van de moslims, negers en kleurlingen? Dat ze zwaar oververtegenwoordigd zijn in de gevangenis?’ Ik zal u de rest besparen.

Advertisement

De haat moet altijd worden gerationaliseerd. Beroepshaters als Joost Eerdmans noemen die rationalisatie ‘problemen benoemen’. Ik moest lachen toen Rutte voorstelde met JA21 een kabinet te vormen, met de salonfähige vreemdelingenhater Joost Eerdmans. Maar aangezien u in het geheim minister was in het vorige kabinet Rutte, wil ik u nog even vertellen hoe dat kabinet met vluchtelingen is omgesprongen: met de hardvochtigheid van de kapo. Misschien bent u dat in de drukte vergeten.

Nu is de vluchteling geen sexy onderwerp. Met vluchtelingen win je geen verkiezingen, vluchtelingen kunnen niet stemmen, vluchtelingen dienen te verdrinken in de Middellandse Zee en als ze niet verdrinken en erin slagen een Nederlands paspoort te bemachtigen, dienen ze tot in de negende generatie dankbaar te zijn. Daar had ik geen zin in. De Nederlander kan zich niet voorstellen zelf ooit vluchteling te zijn. De Nederlander denkt: als je moet vluchten zal je het er wel zelf naar gemaakt hebben.

Vermoedelijk maakt uw partij deel uit van een volgend kabinet. Veel kwesties kunnen niet (meer) op nationaal niveau worden geregeld: klimaat, belastingontwijking, maar het opnemen van vluchtelingen is vooralsnog iets waar Nederland een betrekkelijk soevereine beslissing over kan nemen. U kunt laten zien dat dat op de tafel springen meer was dan een moment voor de verveelde fotograaf, u kunt nu u de seksisten hebt getrotseerd de haters van vluchtelingen en vreemdelingen trotseren. U kunt tegen hen zeggen: een organisme, een land, dat zich afsluit voor alle invloeden van buitenaf, is bezig te sterven. De doodsdrift van extreemrechts kunt u benoemen en daarna kunt u, indien nodig, weer op een tafel springen.

Hallo beste bezoekers van SDB, wij zijn terug na een tijdje weggeweest om eerlijk tegen jullie te zijn wij konden de rekening van de hosting niet direct betalen vanwege minder prive inkomsten. Gelukkig hebben wij toch kunnen regelen dat de site weer online is al weten we niet voor hoe lang. Daarom hebben wij een verzoek om een donatie te doen zodat onze berichten die niet vermeld worden door de Mainstream Media kunnen blijven plaatsen. Wij zullen jullie voor altijd dankbaar zijn en veel leesplezier, denk aan onze sponsors, deel zo veel mogelijk onze berichten en als het mogelijk is steun ons hier onder!.

KLIK HIER VOOR EEN DONATIE

STEUN DE VRIJE MEDIA

Dumanbet yeni giriş - Dinamobet giriş -
Kolaybet giriş
- Sekabet yeni giriş - envidatoken.io -
celtabet
- atlantisbahis.club -

retrobet.live

-

mars bahis güncel adres

- istanbul eskort - izmir eskort - eskort mersin - eskort - eskort antalya - istanbul avukat - web tasarım