DELEN
armoede

Een baan in de marketing voor 32 uur. Op het eerste gezicht heeft Sharon het goed voor elkaar. Maar de moeder van drie kinderen heeft moeite de eindjes aan elkaar te knopen. “Ik wil mijn kinderen leren hoe ze met geld om moeten gaan, maar hoe doe je dat als er geen geld is?”

Sharon heeft twee tieners en een baby van elf maanden. Zowel de vader van de tieners als die van haar jongste is overleden. Ze staat er daarom helemaal alleen voor. “Ik heb een redelijk goedbetaalde baan, maar de vaste lasten zijn hoog, tieners zijn duur en ik moet nog schulden afbetalen. Dat is gewoon veel.”

Weinig met de auto

Ze gaat zoveel mogelijk naar goedkopere supermarkten, koopt aanbiedingen en neemt zo min mogelijk de auto (die ze wel moet hebben omdat ze anders niet op haar werk kan komen). Toch blijft er, na de zorg voor haar drie kinderen en haarzelf, van haar inkomen van bruto 2100 euro weinig over.

“Ik heb echt pech gehad met het overlijden van de vaders van mijn kinderen”, zegt Sharon. “Maar ik neem ook zelf de verantwoordelijkheid op me. ‘Je bent kapitein van je eigen schip’, zeg ik altijd tegen mijn kinderen. En zo is het ook echt. Mijn schulden zijn deels door mijn eigen toedoen en onwetendheid ontstaan.”

‘Werken haast onmogelijk’

Toen Sharon begin 20 was, gingen zij en de vader van haar oudste kinderen uit elkaar. Ze kon niet bewijzen dat ze niet meer in hetzelfde huis woonden, waardoor ze een jaar lang geen inkomen had. Haar jongste was een half jaar oud, en ze woonde naar eigen zeggen ‘in een boerendorp’ zonder winkels waar ze kon gaan werken, had geen rijbewijs en niet de beschikking over kinderopvang. “Werken leek haast onmogelijk.”

Ze kreeg soms een paar tientjes van haar moeder, die wol verkocht op de markt maar het zelf ook niet breed had. “Dan kon ik eten kopen voor mijn kinderen. Zelf was ik in die tijd broodmager, omdat er niet genoeg geld was voor eten voor mezelf.”

Boete van de gemeente

Na een jaar zag de gemeente dat het zo niet langer kon, en kreeg ze alsnog een uitkering. Ook betaalde haar ex alimentatie. Sharon wist niet dat ze de alimentatie had moeten opgeven bij de gemeente. Daardoor betaalt ze nu nog aan de schuld die ze toen heeft opgebouwd. “Dat is extra zuur omdat hij niet meer leeft en dus ook niet meer meebetaalt aan de kosten van de kinderen.”

Tot haar zoontje vier was, hoefde Sharon van de overheid niet te solliciteren. Daarna ben ik meteen druk op zoek gegaan naar werk. Ik werd aangenomen in de horeca en hoewel ik alleen een mavo-diploma heb, ben ik opgeklommen naar de hbo-functie die ik nu heb.”

‘Ik werk hard’

Dat werk maakt het ook extra pijnlijk voor Sharon dat ze niet goed rond kan komen. “Ik werk heel hard, maar meer kan ik niet doen. En mijn werk gaat ten koste van de tijd die ik met de kinderen heb, waardoor ze veel alleen thuis zijn. Dat is lastig.”

Haar jongste merkt er weinig van dat ze het thuis niet breed hebben. Dat is voor de oudere kinderen helaas anders. “Ze kijken heel erg naar hun omgeving. Dan willen ze op een sport die vriendjes doen, maar moet ik zeggen dat ik dat niet kan betalen. Of ze willen materiële dingen, zoals een bepaald merk schoenen. De oudste is 13, zij zegt dan als het vakantie is ‘die en die gaan naar Italië’. Wij zijn zes jaar geleden voor het laatst op vakantie geweest. Ik moet steeds zeggen: sorry, dat kan niet. Daar baalt ze van, al accepteert ze het wel. Ik heb het gevoel dat ik ze niet kan geven wat ze verdienen.”

Leren sparen

Wat Sharon ook lastig vindt, is om haar kinderen om te leren gaan met geld. “Mijn ouders hebben mij dat nooit geleerd, maar ik wil het mijn kinderen wel zó graag leren. Maar hoe leer je ze om ergens voor te sparen als er geen geld is om te sparen? Ook zou ik ze graag een klusje laten doen voor geld, zodat ze ervoor leren werken, maar dat lukt ook niet.”

“Ik heb ze heel even zakgeld gegeven, maar daar ben ik mee gestopt omdat het te duur was. Dat zou ik wel heel graag doen. We hebben mijn oudste dochter nu ingeschreven voor een krantenwijk, het zou mooi zijn als ze op die manier toch wat geld heeft.”

Uit de schulden

Over drie jaar hoopt Sharon uit de schulden te zijn. “Als er geen andere kosten opduiken, hou ik dan weer wat geld over.”

In nieuwsberichten over armoede, zoals het bericht van vanochtend dat mensen in Nederland langer arm blijven, leest Sharon veel herkenbaars. “Maar ik hoor en zie gezinnen die het zwaarder hebben dan wij. Dan denk ik wel eens: ik ben wel blij met mijn koelkast.”

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.