DELEN
BKR

In de basis verwijst het naar onvoldoende aanbod, afgezet tegen de vraag. De problemen ontstaan waar de prijs buiten beschouwing wordt gelaten. In het vrije economische verkeer maken wij onze eigen afwegingen. Economen van de ‘Oostenrijkse school’ hameren erop dat dit de enige zuivere manier is om vraag en aanbod bij elkaar te brengen. In DIT artikel wordt dat geïllustreerd.

De ‘verborgen kosten’ die hand in hand gaan met enige aanbesteding van de overheid, genereert op dit blog de terugkerende klacht dat vele banen ‘BullShit’-banen zijn. Zuivere verspilling. Toch zit ik niet op dezelfde lijn als de auteur van dat artikel, en ben ik geen typische ‘Vrije Markt’-fanaat in de geest van de ‘Oostenrijkse school’. Sterker nog, ‘Pure Oostenrijkers’ zijn niet te pruimen voorstanders van het meest rabiate roofkapitalisme.

Dat brengt ons bij de vraag hoeveel ‘Overheid’ (‘Overhead’) nuttig en nodig is? In het artikel wordt als voorbeeld gegeven dat de overheid zich niet moet bemoeien met het onderwijs. Volgens de auteur kunnen burgers dat prima zelf, en zijn daar ook volop voorbeelden van te geven. Ja, maar dat zijn dan ‘elite-scholen’, of scholen met een missie, anders dan het bijbrengen van zuivere kennis. En als je wiegje in een huis stond waar de kostwinnaars elke cent om moeten draaien, heb je als kind het nakijken. Verlichte zielen bedachten daarom dat de overheid hier een taak had, en historisch gezien heeft dat de mensheid geen windeieren gelegd. Het is, met andere woorden, een ‘investering’.

Daarom treft u op dit blog ook scherpe kritiek op mevrouw Thunberg, die oproept tot een staking van scholieren ‘voor het klimaat’, en die zelf op een extreem kostbare wereldreis gaat om uiteenlopende conferenties bij te wonen. Wat, inclusief de media-hype, een luxe is die we ons simpelweg niet kunnen veroorloven. Met een netto ‘carbon-footprint’, over het hele circus bezien, die zelfs complete kolder maakt van de formele doelstelling. Of, met andere woorden, zodra iets kán, omdat anderen betalen, verliezen we de kosten uit het oog.

In de tijd vóór we wereldwijd verslaafd raakten aan het ‘fiat’-geld, dus vóór Nixon de Dollar loskoppelde van het goud, met andere munten gekoppeld aan de Dollar, was er bij de overheid altijd iemand die op de rem moest gaan staan, omdat de middelen niet oneindig waren. ‘Goed plan, doen we niet!’ Iedereen zes maanden per jaar vakantie, óf de ‘Deltawerken’? Dat werden de ‘Deltawerken’. En dat is geen toevallig gekozen voorbeeld, want in de beleving van de auteur die dat ‘Oostenrijkse’ visioen in dat aangehaalde artikel aan ons voorzet, kunnen individuele burgers dat ook zelf wel besluiten. Maar kijk naar de elk jaar weer terugkerende catastrofes in de Verenigde Staten als gevolg van zware stormen, of de belabberde staat van de infrastructuur in dat land, en je beseft dat we niet buiten een structuur kunnen die meer toekomstgericht is, en projecten kan organiseren die voor een particulier onhaalbaar zijn.

In Europa waren we redelijk gezond bezig, tot het moment dat ‘Identity Politics’ op de markt verscheen, en we ineens ‘linksom’ of ‘rechtsom’ geld begonnen te besteden aan wereldreizen van tieners, en andere frivoliteiten met een extreem verspillend karakter. En met ‘linksom’ of ‘rechtsom’ bedoel ik dat het niet in alle gevallen zo is dat de overheid dergelijke kermisattracties zelf open en bloot financiert, maar dat het geld ook kan komen van ‘subsidiesluipers’, cynische lobbyisten, en bedrijven en particulieren die dat geld in mindering brengen op hun belastingafdracht, omdat het een ‘goed doel’ zou zijn.

Het wemelt in onze huidige wereld van de ‘goede doelen’ die uitgesproken schadelijk zijn voor het bereiken van het formele doel. Als we al het geld dat in Europa ‘linksom’ of ‘rechtsom’ is uitgegeven aan gelul over milieu en klimaat bij elkaar optellen, dan hadden we nu al een ‘Hogesnelheidslijn’ die elke belangrijke Europese stad verbond met Shanghai. Ik noem maar wat waar we écht wat aan hebben.

Je kunt het mevrouw Thunberg niet kwalijk nemen. Noch mensen die de hoogste prioriteit geven aan hun ‘sex-change’-operatie, of de ontwikkeling van pillen om hun libido op te krikken, en camera’s op elke straathoek, en oorlog in elk land met een regeringsleider waarvan ons de kop niet aanstaat, plus bijbehorende routes voor mensensmokkel, en het redden van de mestkever. Maar door toedoen van Trump gaat u binnenkort merken wat schaarste ook alweer was. En uw kinderen en kleinkinderen zullen vragen hebben. Hoe kwam het dat jullie geld uitgaven dat er niet was, om dingen te kopen die je niet nodig had?

Dat doen we allemaal, op zijn tijd. En zolang het ons eigen geld is, dat we zelf hebben verdiend, met werk in de échte economie, gaat het niemand wat aan. Maar waar het collectieve fondsen betreft, is het een andere kwestie. Democratie was het systeem dat ons voor ogen stond om ervoor te zorgen dat we onze prioriteiten correct hadden opgelijnd. Gekoppeld aan ‘fiat’-geld is het zonder betekenis, omdat we (tijdelijk) iedereen konden geven wat zijn of haar hartje begeerde. Als gevolg daarvan konden politici alles beloven, en verloren burgers de interesse in de politiek, die steeds banaler werd.

Gisteren schreef ik dat de ‘G-7’ in Biarritz vermoedelijk de belangrijkste bijeenkomst van die ‘Groep’ was uit haar geschiedenis. Voor de redactie van het NOS-journaal, dat ik op maandagochtend zag, was het een ‘nagekomen bericht’ aan het eind van de uitzending, na een ‘activiste’ die tijdens een ‘springconcours’ het evenement had verstoord, het ‘puntenverlies’ van FC-Utrecht op zondag, en de ‘hockeydames’. Dan nog lag de focus op het onverwachte bezoek van de Iraanse minister van buitenlandse zaken, op uitnodiging van Macron, waarmee hij Trump schoffeerde, en zijn Europese collega’s voor het blok zette, maar zonder dat dat duidelijk werd. Veel belangrijker, voor de NOS, was de beslissing om geld te geven aan Bolsanaro, die dat geld een belediging vindt, in de strijd tegen de branden in de Amazone. Met als gevolg een uitslaande brand in de relatie tussen Macron en Bolsanaro. Terwijl die branden in dat gebied ook zijn ontdekt door ‘Regime-Change’ activisten die Bolivia willen ontdoen van hun ‘linkse’ president, zo viel mij op.

Schaarste begint met een ‘infantiele’ blikvernauwing, die leidt tot stampvoeten als je je zin niet krijgt, waarbij je uit over-het-paard-getilde ijdelheid geen enkele reden hebt om degenen te wantrouwen die je de Hemel in prijzen. Hele generaties werden groot met het idee dat ze ‘exceptioneel’ zijn, en de ‘overheid’ (of de ‘FED‘) er is om je alles te geven wat je hartje begeert. En dat gaat pijn doen als er geen schaarste is aan bestedingsdoelen, maar wel aan geld. Of, alternatief, als zekere groepen, zoals gepensioneerden en andere spaarders, moeten worden uitgekleed om de illusie in stand te houden dat de bomen tot in de Hemel groeien.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.