Connect with us

Column

Schaam je, Europa

Published

on

wilders

Schrappen wie niet in het rijtje past. Viktor Orban. Marine Le Pen. Geert Wilders. Matteo Salvini. Theo Francken. Wie intellectueel eerlijk is, zegt dat het Francken is die niet in dit clubje thuishoort.

Wie de gave des onderscheids bezit, zal erkennen dat zijn methodes niet die van Orban zijn en zijn gedachtegoed niet dat van Wilders is. Niet zo voor de topman van Human Rights Watch. Die zette Francken gisteren op één lijn met die andere vier. Het is de tweede keer in één week dat een respectabele organisatie zichzelf oneer aandoet met uitspraken die onbegrip en zelfs lachlust opwekken. Eerder verkondigde de topvrouw van de Liga voor de Mensenrechten dat sommige transmigranten niet weten uit welk land ze komen. Waar ze heen willen, dat weten ze dan weer heel precies.

Ook in de Belgische politiek ken ik verstandige mensen die Francken een gevaarlijk man vinden, een fascist zelfs. Maar veel meer ken ik er die het stilzwijgend eens zijn met zijn asiel- en migratiebeleid, een beleid dat amper afwijkt van dat van zijn voorgangster Maggie De Block. Ook op links beseffen velen in Vlaanderen dat de aanpak van Francken – los van wat hij zegt en hoé hij dat soms zegt – de enig mogelijke is. Streng maar rechtvaardig, ook al doet hij vooral op Twitter vaak zijn best om dat tweede element te verdoezelen.

Transmigranten oppakken, opsluiten en terugsturen? Of hen de vrije loop laten omdat je de meesten toch niet uitgewezen krijgt? Bij ons heeft de korpschef van Kruibeke het debat weer op scherp gesteld. Internationaal is er de besluiteloosheid over wat er moet gebeuren met de vluchtelingen aan boord van de Diciotti in Catania, Sicilië. Theo Francken blijft zijn strijdlustige zelf, maar voor het eerst klinkt er machteloosheid door in zijn stem en zelfs een zweem van moedeloosheid.

Het klonk als een bekentenis: dat je transmigratie niet in een handomdraai opgelost krijgt, niet in Zeebrugge, niet in Kruibeke, niet in Brussel en al zeker niet in Italië. Dat nieuwe realisme siert hem, meer dan het hem verzwakt. Francken heeft jarenlang de indruk gewekt dat hij ijzer breekt, met de blote hand desnoods. Maar zonder een eensgezinde, dwingende en solidaire aanpak van Europa vermag ook hij helemaal niets.

Schaam je, Europa. De Europese Unie en de Europese Commissie laten het woord ‘solidariteit’ tolken in 24 talen, maar het ook toepassen? Ho maar. Jaren al laat dat Europa, dat zich een Unie waant, eerst de Grieken en nu ook de Italianen stikken als het om de spreiding van vluchtelingen gaat. Ook nu weer, met de Diciotti. Elk voor zich is het. Overleg in Brussel leverde gisteren niets op.

Advertisement

Ben je dan populistisch als je zoals de Italiaanse vicepremier Di Maio van de Vijfsterrenbeweging dreigt met stopzetting van de bijdragen aan de EU? Italië is een nettobetaler, maar wat krijgt het terug nu het in nood is? En hoe diep ben je als Europese Commissie gezakt als je bij monde van een anonieme woordvoerder zegt dat Italiaanse dreigementen de zaak niet vooruit helpen? Hoe arrogant, hoe wereldvreemd. Zo dramatisch is het dat zelfs Theo Francken, die principieel de Italiaanse regering steunt, het hoofd buigt. Hij zei gisteren dat België niet één vluchteling van de Diciotto wenst op te nemen – kortom, dat ze hun plan trekken, die Italianen. Europa? Dode letter.

istanbul eskort - izmir eskort - eskort mersin - eskort - eskort antalya - istanbul avukat - web tasarım - Roblox Script