geopolitiek

Schaakmat in het geopolitieke spel

Er is niet veel voor nodig om in te zien hoe de situatie in de wereld dreigt te ontsporen. De Verenigde Staten met haar westerse marionetten-lidstaten gedragen zich als professionele huurmoordenaars en hun oorlogszuchtige optredens zorgen op veel plekken in de wereld voor chaos en ellende.

De bevelen krijgen de regeringen van de financiële elite – de wereld wordt in feite door een kleine van macht bezeten elite overheerst – een samenwerkingsverband dat lange tijd moeiteloos heeft gefunctioneerd.
Tot nu…..

Terwijl de “huurmoordenaars” hun dodelijke werk doen in Afghanistan, Irak en Libië en de elite er goud geld mee verdient, bleken zij in staat hun greep op de wereld vast te houden en te verstevigen. De opbouw van een Nieuwe Wereldorde betekent natuurlijk niets anders dan een werelddictatuur – waar vrijheid en mensenrechten niet meer tellen.

Maar de manier waarop en de meedogenloosheid waarmee het Westen vandaag de dag aan het werk is om hun doel te bereiken, heeft veel mensen in de wereld wakker geschud en aan het denken gezet. De kalmeringsmiddelen, door politici en beleidsmakers in de vorm van propaganda manipulatief over de burgers uitgestrooid, beginnen hun uitwerking te verliezen. En dat is ook de reden waarom alternatieve media zoals bijvoorbeeld Twitter of Facebook door de heersende elite aan banden moet worden gelegd – en niet welgevallige meningen van burgers op grote schaal worden gecensureerd. Men vreest de opstand van de massa tegen de kleine elite – als de mensen de leugens niet meer accepteren en steeds beduchter zijn op wat er nú weer verkondigd wordt.

Die mondige burgers – dat kan het grote plan van een werelddictatuur nog wel eens ten gronde richten.

Maar omdat de financiële elite de wereld in haar greep heeft, en in feite ieder mens min of meer te koop is, wordt het voor de wakker geschudde massa moeilijk die elite op wat voor wijze dan ook omver te werpen. De elite heeft dan ook succesvol uitgekiende mechanismen ontwikkeld om opstanden op tijd de kop in te drukken. Er zijn altijd mensen die voor geld andere mensen kwaad willen doen, of zelfs doden.

Daarom kan een strijd tegen de werelddictatuur alleen lukken als er ook onafhankelijke landen zijn die ervoor passen zich te onderwerpen aan die financiële elite. En die landen zijn er wel degelijk. Het zijn er weliswaar niet veel en worden door de westerse mainstream media en dito politici afgeschilderd als landen die zelf een dictatoriaal bewind hebben.

Landen als Rusland, Iran, Syrië en zelfs Noord-Korea willen internationaal hun eigen koers varen en zich niets laten vóórschrijven door de westerse elite (waarbij men er zeker van is dat in dat geval hun land wordt leeggeplunderd – ten koste van veel mensenlevens).

Het Westen zegt daarom ook dat die landen “gedemocratiseerd” moeten worden.

Dat is die westerse landen dan ook op hardhandige wijze gelukt, en ook Syrië zou als één van de laatste hindernissen voor de Nieuwe Wereldorde uit de weg geruimd moeten worden – omdat het Assad-regime weigerde te buigen voor de westerse financiële belangen (om precies te zijn: de olie- en gastransporten naar het Westen over Syrisch grondgebied werden uiteindelijk door Assad tegengehouden).

In 2013 was het dan bijna zover, toen het Westen door een als false-flag operatie georganiseerde gifgas-aanval bij Damascus bedacht, en zichzelf legitimeerde een gewelddadige aanval uit te zullen voeren op Syrië.

Op dat moment echter kroop Rusland uit haar schulp en begon dit land een strategisch machtsspel. De toenmalige Amerikaanse president Barack Obama (de meest gewelddadige in de geschiedenis van de VS, maar desondanks net na zijn aantreden beloond met de Nobelprijs voor de Vrede) moest toen de hem door de elite ingefluisterde oorlog tegen de enorme concentratie Russische oorlogsschepen vóór de Syrische kust letterlijk en figuurlijk op het laatste moment afblazen.

De Russische president Vladimir Poetin bespaarde zijn Amerikaanse collega Obama gezichtverlies door voor te stellen dat de Syrische gifgassen zouden worden vernietigd.

Het antwoord van het Westen op deze geniale schaaakzet van Poetin liet niet lang op zich wachten. Met veel miljarden dollars lukte het het Westen een paar maanden later het regime in Oekraïne op extreem bloedige wijze omver te werpen, waarbij de democratisch gekozen president Victor Janoekovitsj uiteindelijk de benen nam en bescherming zocht in Rusland. Westerse marionetten als Verhofstad en onze eigen VVD-ophitser van Baalen gingen zelfs naar Kiev om de mensenmassa op te zetten tegen de toenmalige regering – zij hebben mede hierdoor heel wat bloed aan hun handen kleven, maar zitten daar niet mee.

Het doel van het Westen was om Moskou haar marinebasis aan de Krim af te pakken – een strategische schakel in de steun van Rusland aan Syrië, omdat het via de Krim en de Zwarte Zee versterkingen kon sturen naar het land van Assad. Daarnaast beschikt Oekraïne, vooral in het oosten van het land, over enorme voorraden grondstoffen, waar de VS haar multinationals van wil laten profiteren. Ook hier heeft Poetin op het laatste, cruciale moment ingegrepen en door het laten houden van een referendum op het schiereiland moedertje Rusland weer verzekerd van dit belangrijke stuk grondgebied. Met grote instemming van het – overwegend Russische – volk van de Krim, dat ervoor paste zich te laten regeren door neonazi’s in Kiev, die de plannen voor het afschaffen van de Russische cultuur en taal in Oekraïne al hadden klaar liggen.

Eind 2015 viel Rusland met een verrassend oorlogsoptreden Syrië binnen, op verzoek van de legitieme regering van Bashar al-Assad. Het begon een offensief tegen o.a. Islamitische Staat en zorgde hierdoor voor paniek bij de heersende westerse elite. Toen ook nog bleek dat de Russische strijdkrachten snel successen boekten bij hun optreden in Syrië zag Barack Obama zich in 2016 gedwongen Rusland openlijk te bedreigen. Hij zei toen dat Rusland een hoge prijs zou betalen. De westerse landen laten zich uiteraard graag voor het Amerikaanse karretje spannen door luidkeels mee te roepen dat Rusland een bedreiging voor de wereld vormt. Zij bedoelen uiteraard de “wereld” van de elite.

Maar nu in 2018 blijkt dat de Verenigde Staten en haar westerse bondgenoten zich hier behoorlijk hebben misrekend en dat zij inzien dat zij op het punt staan het geopolitieke schaakspel met Poetin voorgoed te verliezen – waardoor de droom van de elite – een werelddictatuur – niet gerealiseerd kan worden.

Het is namelijk niet Rusland dat een hoge prijs betaalt voor haar inzet in Syrië, maar de VS zelf. De door de elite gecontroleerde westerse staten, zoals bijvoorbeeld de VS, het VK, Frankrijk, Saudi Arabië, Israël en Turkije, probeerden en proberen nog steeds de terroristische groeperingen in Syrië te steunen en Assad te wippen.

Toen dat eerst niet lukte – omdat Rusland die terroristische groeperingen platbombardeerde, was de heilige alliantie van de steunverleners aan terroristen gebroken. Rusland probeerde na de couppoging Turkije aan haar zijde te krijgen, waarbij ondertussen de Verenigde Staten haar plan B met de Koerden uit de bureaulade haalde.

De prijs die de VS voor dit spel betalen, is echt hoog. Doordat Washington de Koerdische strijd voor afscheiding ondersteunt – waarbij het plan is dat het pijpleidingproject van de as “Rusland-Iran-Syrië” getorpedeerd wordt – hebben de VS gelijktijdig hun belangrijkste bondgenoot in het Midden Oosten tegen de haren in gestreken.

Turkije vervult een belangrijke rol in de plannen van de elite vanwege haar strategische ligging. Als de Verenigde Staten nu de Koerden helpen, en versterken, om Syrië, Iran en Rusland te verzwakken, dan zou dat nadelig kunnen uitpakken voor NAVO-lid Turkije. De Koerden in Turkije willen namelijk ook een onafhankelijke staat, wat zou betekenen dat Turkije een aanmerkelijk stuk grond kwijt zou raken.

Poetin heeft door geniale schaakzetten de prijs, die de VS en haar bondgenoten nu betalen moeten, tot een extreme hoogte opgevoerd. Turkije is al begonnen met de voorbereidingen om de door de VS ondersteunde Syrische Koerden aan te vallen.

Welke scenario’s zijn denkbaar?

Als Turkije de komende dagen daadwerkelijk de door de VS ondersteunde Koerdische YPG en SDF-milities in Noord-Syrië gaat aanvallen, dan zou dat een splitsing binnen de NAVO kunnen betekenen (als dat in het geheim niet allang gebeurd is – denk aan het aanschaffen van Russisch militair materieel, door Turkije, NAVO-lid).

Als de VS Turkije daar niet van weerhoudt en de Koerden deze oorlog verliezen, dan bestaat de kans dat de VS aan het eind alles verloren hebben – Turkije als partner en de Koerden als partner bij plan B tegen Syrië, Iran en Rusland.

Maar de VS kan door machtswellust bezeten, besluiten de Turken aan te vallen om de Koerden te beschermen, maar zou Turkije dan nog haar luchtruim openhouden voor de VS en andere NAVO-partners (of bestaat de kans dat de Turken juist dàt proberen te forceren door te provoceren?). Dat zou betekenen dat de VS haar rol in het Midden-Oosten zou kwijtraken – en daarmee haar dominante rol van de Amerikaanse dollar in deze olie- en gasrijke regio. Ook de Koerden zouden – als de Turken besluiten hun luchtruim te sluiten – compleet van de buitenwereld worden afgesloten.

Op het geopolitieke vlak kunnen er altijd spannende wendingen plaatsvinden. Onder andere doordat de door de VS gesteunde Koerden een toezegging hebben gekregen van de Syrische president Bashar al-Assad om strijders over Syrisch grondgebied te kunnen verplaatsen naar Afrin. Bij Afrin wordt de eerste aanvalsgolf van het Turkse leger op Koerdische stellingen verwacht te zullen plaatsvinden.

In het verleden heeft het Westen steeds andere volkeren en landen tegen elkaar opgezet, maar het heeft er alle schijn van dat Poetin dat 180 graden heeft kunnen wentelen, nu er steeds minder eensgezindheid tussen NAVO-lidstaten blijkt te zijn.

Dat kan voor Rusland en Syrië een voordeel zijn – als blijkt dat sponsoren van het terrorisme een tijd met elkaar in de clinch liggen – in ieder geval tot in Rusland de persidentsverkiezing achter de rug is.

Maar ook elders in de wereld loopt niet alles volgens het plan van de heersende elite:

• Zo moeten de strijdkrachten van Jemen nu in staat zijn vijandelijke gevechtsvliegtuigen naar beneden te halen. Jemen heeft een strategische ligging en neemt dus een belangrijke rol in. Verliezen de door de elite gecontroleerde staten als Saudi-Arabië de oorlog in Jemen dan winnen landen als Rusland, Iran en Syrië in deze regio automatisch aan invloed.
• De nucleaire grootmacht Pakistan kunnen we ook wel toevoegen aan de eerder door ons genoemde onafhankelijke staten. De Verenigde Staten zijn van plan hulpbetalingen aan Islamabad om deze reden in te trekken. In het verleden was de elite in staat veel landen voor zzich te winnen, maar dat lukt vandaag de dag niet meer zo goed. Dat vacuum wordt inmiddels in ijltempo opgevuld door China en Rusland.
• Eén van de grootste economieën, Duitsland, is begonnen de chinese yuan in haar eigen reservevaluta-mandje op te nemen. Ook hierdoor ziet de Amerikaanse dollar haar dominante positie afnemen, en de elite haar goudmijn. De Duitsers kiezen eieren voor hun geld, en willen meeprofiteren van een nieuwe wereldorde waarin China en Rusland een leidinggevende rol voor zich opeisen.
• Het lijkt er steeds meer op dat de nieuwe Amerikaanse president, Donald Trump, gebluft heeft en door zijn agressieve toon en dreigementen versus Noord-Korea en Iran de aandacht heeft willen afleiden van de grote (binnenlandse) problemen waar de VS mee geconfronteerd wordt. Het is hem en de adviseurs rondom hem gelukt om in korte tijd een strategie te ontwikkelen om het moeras in Washington en Hollywood droog te leggen. Politici als Bush, Clinton (2x) en Obama worden wellicht geconfronteerd met onderzoeken naar betrokkenheid bij corruptie. De machtsstrijd aan de andere kant van de Atlantische Oceaan is begonnen en niemand weet hoe dit gaat eindigen. Niemand weet ook of Trump deze strijd zal doorzetten of dat hij zich op enig moment ook tot de orde laat roepen door de elite.
Zo niet, dan moet hij vaak achterom kijken en vrezen voor zijn leven.

De wereld lijkt verder weg van het paradijs dan ooit tevoren. Maar als de macht niet bij een kleine elite berust, maar verdeeld wordt, dan kunnen alle mensen daar baat bij hebben. Elk land een eigen volk, dat zelf kan beslissen hoe het leven wil. Mensen behoren alteratieven te hebben en in vrijheid keuzes maken. Daarom mag er geen werelddictatuur bestaan, en zelfs niet op kleinere schaal binnen de Europese Unie, waar een klein clubje niet-democratisch gekozen machtswellustelingen een heel continent in hun greep kan houden – met de bereidwillige hulp van financials, politici en mainstream media.

De wereld is toe aan vrede en eerlijkheid. We moeten de weinige bronnen verstandig benutten en verdelen. Ondanks de vele positievelingen denken wij dat er in de jaren 2018, 2019, 2020 en verder nog lang geen sprake zal zijn van vrede op de wereld. De machtsstrijd is pas goed begonnen en overal kunnen nieuwe militaire conflicten ontstaan, of oude oplaaien.

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief SDB-nieuws klik hier om te registreren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.