rutte

Wat begin je wanneer je als politicus iets heel stoms hebt gedaan? Er zijn twee opties: je kunt aftreden of je kunt je excuses aanbieden.

Het eerste is wel erg drastisch. Het kan maar één keer. Ook betekent aftreden meestal (hoewel niet altijd) het einde van je politieke carrière. Maar excuses aanbieden kun je zo vaak als je wilt. Als het moet kun je er weken, ja maanden mee doorgaan.

Neem het geval van die marinierskazerne in Doorn. Die zou verhuizen naar Vlissingen. Dat was de Zeeuwen al jaren geleden toegezegd, en die belofte was keer op keer herhaald.

Maar een paar weken terug maakte staatssecretaris Barbara Visser (Defensie) bekend dat de kazerne niet naar Vlissingen gaat, maar naar de buurt van Apeldoorn. Daarover had al maanden achter potdicht gesloten deuren overleg plaatsgevonden. Vlissingen was helaas afgevallen, want bij nader inzien toch minder geschikt.

Woede. Onbegrip. Kamerdebat.

In dat debat vertelde Visser dat het haar speet dat de Zeeuwen bedot waren. Excuses. Heel veel excuses. Nog meer excuses. Zoveel excuses dat Kamervoorzitter Khadija Arib zich er ongemakkelijk bij begon te voelen en vroeg of het niet wat minder kon.

Maar Visser ging door, want de publieke tribune zat vol ziedende Zeeuwen. Bovendien dreigde de oppositie met een motie van afkeuring. Dus: sorry, Zeeuwen. Sorry, Kamer. Sorry, iedereen die het maar horen wil.

De motie werd niet aangenomen. Dat lag misschien minder aan de spijtbetuigingen van de staatssecretaris dan aan de afwezigheid van net iets te veel oppositiekamerleden, maar niettemin: sorry hoor!

Gisteravond ging premier Mark Rutte (een partijgenoot van Visser) naar Zeeland om daar een zaal vol VVD- en andere Zeeuwen toe te spreken. Want de motie mag het dan niet hebben gehaald, over een jaar zijn er verkiezingen. En dan vallen er heel wat Zeeuwse zieltjes te winnen.

Dus wat zei de premier? Juist: hij zei sorry. Sorry Zeeuwen. Wat we gedaan hebben was ontzettend stom. We hadden het jullie véél eerder moeten vertellen. De communicatie deugde niet. Maar we gaan het ruimhartig compenseren, hoor. Dat hebben we al eerder toegezegd en we zullen het ook doen. Wanneer en hoeveel, daar blijven we voorlopig nog even vaag over. Maar die compensatie komt er. We hebben het beloofd. En jullie weten toch wat onze beloftes waard zijn?

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.