Respect voor anderen is geen politiek thema, maar een kwestie van fatsoen

trump

Of je wordt geboren als man, of als vrouw, wordt vooralsnog bepaald door natuurlijke selectie.

Juist omdat je daar geen invloed op hebt, is het van het grootste belang solidair te zijn, en op te komen voor mensenrechten. Gelijkheid voor de wet betekent echter nog niet ‘eenvormigheid. De verschillen tussen mensen onderling zijn groot. Voor een zeer belangrijk deel worden die verschillen bepaald door onze ‘aanleg‘. Waaronder begrepen tal van uiterlijke kenmerken en fysieke processen. Met doelgerichte inspanning kunnen we daar slechts in bescheiden mate richting aan geven.

Op het moment dat we enige groep eruit lichten, en hen rechten, of plichten geven waar anderen geen aanspraak op kunnen maken, of die voor hen niet gelden, discrimineren we. ‘Positief‘ of ‘Negatief‘ is daarbij een kwestie van perspectief. De essentie is, dat we een specifieke groep niet langer aanduiden als ‘mens‘, met de bijbehorende rechten en plichten, maar hen lager, of hoger plaatsen dan ‘de rest‘.

Zeker waar die selectie plaatsvindt op basis van uiterlijke kenmerken, of fysieke kwaliteiten, is dat uitgesproken dubieus. Merkwaardig genoeg is de neiging om te discrimineren kennelijk onuitroeibaar. En dan heb ik het nadrukkelijk niet over onze persoonlijke voorkeuren, die ‘tekening‘ geven aan onze persoonlijkheid, en mede bepalend zijn voor het antwoord op de vraag of we ons prettig voelen in onze omgeving, of niet. Maar of we anderen als gelijken beschouwen voor de wet, met gelijke rechten, én plichten, of niet.

Katie Hopkins liep mee in de ‘Pussy-demonstratie‘, en stelde vast dat het bezit van een vagina geen ‘kwalitatief onderscheidende factor‘ was. Ik hoop oprecht dat dit geen verrassing voor u is. Maar toen ik recent aan een vriend van mij vroeg wat de vrouwen waarmee hij zou gaan demonstreren hoopten te veranderen, reageerde hij min of meer verontwaardigd, omdat hij dat geen zaak vond voor ons, mannen. Mijn reactie was, dat ik het wel degelijk iets vond waar ik als mens iets over mocht zeggen. En dat ik geen herkenbaar thema zag bij de deelnemers aan die demonstratie, anders dan dat ze tegen Trump waren. Formeel vanwege de vunzige en onbehoorlijke ‘grab them by the pussy‘ opmerking in een privé-conversatie, waarvoor hij zijn verontschuldigingen heeft aangeboden. Maar eigenlijk omdat hij een man is, terwijl de demonstranten een vrouwelijke president hadden gewild.

Voor mij, als mens, interesseert het mij niet of iemand een man is, of een vrouw. Ik wil de beste mens voor die functie. Dat betekent dus dat je iemand beoordeelt op objectieve gronden, aan de hand van functie-eisen. Welke eisen dat zijn ligt voor het vak van politicus niet vast. Maar één ding overstijgt onze collectie van persoonlijke voorkeuren, en dat is respect voor de ‘Grondwet‘, waar, als het goed is, de gelijkberechtiging van alle burgers is vastgelegd. Man of vrouw, zwart of geel, kreupel of sportvrouw, roker of drinkebroer, dierenliefhebber of macho, homo of hetero, interesseert mij de rozen. Maar op het moment dat hij of zij de ‘eigen‘ groep rechten toe wil kennen om hen te verheffen boven het ‘gepeupel‘, of het ‘gepeupel‘ plichten op wil leggen die voor de ‘eigen‘ groep niet gelden, gaan bij mij alle alarmbellen af.

Dat de president van een land een ‘macho‘ is, interesseert mij niet. Zolang hij de gelijke rechten van vrouwen maar respecteert. Daarom ben ik niet onder de indruk van mensen die te hoop lopen tegen de ‘macho‘ Poetin, die leiding geeft in een land waar vrouwen-emancipatie aanzienlijk veel verder gevorderd is dan in de meeste westerse landen. Althans, bekeken door de ‘klassieke‘ bril van de ‘suffragettes‘. En zonder ‘positieve discriminatie‘ om dat te bewerkstelligen, maar gewoon door te kijken naar de functie-eisen, en dan de beste kandidaat te kiezen. Een erfenis van het communisme. Maar onomstreden in die samenleving. Waarbij ik nog maar een keer opmerk, dat de landen die ‘wij‘ hebben bevrijd nadrukkelijk de tegenovergestelde tendens vertonen. Van Afghanistan, tot in de ‘bevrijde‘ enclaves in Syrië, heb je het als vrouw niet echt getroffen.

Respect voor vrouwen is een extreem gevoelig onderwerp, omdat het tot een politiek thema is verheven. Gelijkberechtiging betekent helemaal niet dat je ook respect moet hebben voor de keuzes van anderen. Voor mijzelf geldt, dat als iemand met allerlei idiote eisen komt, omdat hij of zij meent recht te hebben op voorrang, en dat af mag dwingen, het respect bij mij razendsnel door het putje verdwijnt. Die man of vrouw betwist ik zijn of haar gelijke rechten, én plichten niet. Maar de kans is groot dat hij of zij minder kans maakt op een functie ‘bij gelijke geschiktheid‘, omdat die vermeende superioriteit een smet is op de persoonlijkheid. En een lange, donkere schaduw werpt over het aspect ‘omgaan met anderen‘.

Respect voor anderen is geen politiek thema, maar een kwestie van fatsoen. Van opvoeding. En het hangt niet samen met de rol die men in een relatie vervult. Maar van de vraag of de direct betrokkenen zich kunnen vinden in hun rol. Wat tevens betekent dat je als leidinggevende, man of vrouw, moet kunnen ‘schakelen‘. Op de website ‘Return of Kings‘, waar ‘macho’s‘ zich uitleven, zie je hoe divers die ‘testosteron-bommen‘ tegen vrouwen aankijken. Van ronduit schunnige, zwaar seksistische nachtmerries van ‘hoerenlopers‘ die er geen geheim van maken vrouwen louter te zien als ‘vlees‘, tot pogingen om de ‘conservatieve man‘ uit zijn ‘beta-roes‘ te halen, door hem te wijzen op de manier waarop de media hem bespelen met ‘hitsige presentatrices‘.

Mocht u willen weten waar ik persoonlijk sta, bij de keuze tussen die twee beschouwingen binnen die ‘macho‘-wereld, dan moet ik beginnen met de constatering dat die revanchistische kijk op vrouwen mij niet echt bevalt. Maar als u mij dwingt te kiezen, ik voor de auteur ga die mannen waarschuwt voor die ‘verleiding‘, omdat ik ‘Madonna-als-Rolmodel‘ niet echt iets vind om mijn dochters, als ik die had, voor te zetten. Maar: Vrijheid, blijheid!

Zoals Katie Hopkins constateerde bij de ‘Pussy-demonstratie‘, is onderscheid maken op fysieke verschillen, seksuele geaardheid, ras en andere in het oog springende verschillen, een ‘non-starter‘ voor wie de samenleving wil verbeteren. Een afleidingsmanoeuvre. ‘Brood en Spelen‘. En een slag in het gezicht van iedereen die emancipatie van de mens serieus neemt. En wil je exclusief demonstreren voor de rechten van vrouwen? Kies dan de ambassades van onze ‘bondgenoten‘ Saoedi Arabië of Qatar uit. Waar mensen vrijwillig afstand doen van hun rechten, doorgaans in ‘orthodoxe‘ gemeenschappen, of privé-relaties, is het niet aan ons om daar een oordeel over te vellen. Maar landen die mensen op basis van hun geslacht, ras, geaardheid of overtuiging hun mensenrechten afnemen, daar moeten we als mens tegen in opstand komen! Zij het dat er in alle landen altijd bepaalde fatsoensregels zullen zijn die, naast de Grondwettelijke vrijheden, beperkingen opleggen voor de wijze waarop wij ons in de ‘publieke ruimte‘ horen te gedragen. Dat vergt vooral een zorgvuldige, en continue dialoog.

Cruciaal is, dat als iemand ‘nee‘ zegt, het dan ook ‘nee‘ is. En dat we kinderen al jong leren ‘nee‘ te zeggen tegen een abjecte bejegening. En respect te hebben voor het ‘nee‘ van anderen. Maar veel succes als je dat wilt vangen in uniforme wet en regelgeving! Eén blik op de deelnemers aan de ‘Pussy-demonstratie‘, waar orthodoxe Moslima’s naast ‘kruisgraaiende‘, en ondanks de kou schaars geklede dames te koop liepen met hun ‘vlees‘ als onderscheidend kenmerk, en je beseft dat dat onbegonnen werk is.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.