DELEN
Italië
'Wie strijdt voor een ideaal kan verliezen, ik heb verloren', zegt premier Renzi na het referendum AFP

De volksraadplegingen in Oostenrijk en Italië worden, vooral gezien in het kader van de EU-crisis, door Brussel lichthartig opgevat, maar de gevolgen kunnen wel eens desastreus zijn. Wie nu nog niet inziet dat de EU alleen nog te redden is door ingrijpende en snelle hervormingen, heeft het niet begrepen. Dat is in ieder geval zo bij de gevstigde politiek.

Eeristeren vonden er twee belangrijke politieke gebeurtenissen plaats: in Oostenrijk werd een nieuwe president gekozen en in Italië werd middels een referendum het volk geraadpleegd over een door de regering gewenste wetswijziging.

In Oostenrijk heeft een vertegenwoordiger van een partij ruim 48% van de stemmen gekregen, iemand die vindt dat de landen in Zuid-Europa failliet zijn en die niets anders willen dan dat het “goed-draaiende”, productieve Noorden hun zuurverdiende geld naar hen overmaken om dáár de problemen opgelost te krijgen. Veel “goede Europeanen” zijn evenwel blij dat de vertegenwoordiger van een andere partij de resterende 52% van de stemmen heeft gekregen…. stel je voor dat een “populist” president van het land wordt! Dàt mag niet!

In Italië is er een minister-president geweest die het referendum met overmacht heeft verloren, een man die men in dat land zo ongeveer als de laatste Europese Hoop beschouwde. Hoewel óók hij niet door het volk is gekozen gold Matteo Renzi als een soort verlosser, die alles weer goed zou maken. Hij zou de politiek van het Noorden wel òm krijgen, maar we kunnen nu gerust stellen dat dat op een fiasco is uitgelopen. Renzi kan dan wel diverse malen geprobeerd hebben de Duitsers politiek gezien te trotseren, het bleef vaak bij symboolpolitiek. Hij betrad de lange weg van (door Brussel opgelegde) “structurele hervormingen”, waarschijnlijk zonder te begrijpen dat die ingeslagen weg zonder de steun van zijn volk een doodlopende weg zou blijken te zijn.

Brussel gaat er nu (weer) vanuit dat Italië een “technocraten-regering” zal krijgen, die beter weet wat te doen dan de nu gevallen democratisch gekozen regering, in ieder geval een regering die zal verhinderen dat het Europese Huis zal instorten. Men reageert gelaten op de ontwikkelingen in Italië [1]. Een crisis is in Italië niet aan de orde: het land kan wel wat hebben (waarbij waarschijnlijk wordt gezinspeeld op nieuwe geldstromen vanuit Frankfurt naar Rome, om het zombiebankensysteem van Italië te redden). En dat de Vijf Sterren beweging van Beppo Grillo heeft aangegeven een nieuw referendum te willen houden over het Italiaanse lidmaatschap van de Europese Unie, daarover wil men even niet nadenken.

Wat voor kundige mensen Brussel het liefst op die plaats heeft? Politici die “deskundig” zijn bij het uitvoeren van hervormingen, mensen die het land tegen alle macro-economische logica in weer tot groei kunnen brengen? Denken zij daarbij aan mensen als de Italiaanse minister van financiën Pier Carlo Padoan, die eerder gewerkt heeft bij het Internationaal Monatair Fonds en de OECD en “dus” natuurlijk weet wat hij moet doen om zijn land om te vormen? Of moet men kiezen voor een radicale neoliberale agenda zoals François Fillon die vóórstaat, zodat het land eindelijk eens volwaardig kan meedraaien in de eurozone?

Wat politici in zowel Frankrijk als Italië niet snappen is het feit dat vooral “geldschieter” Duitsland met haar poltiek sinds het begin van de eurozone juist díe aanpak wil opleggen aan de andere lidstaten. De enige manier om een land succesvol te hervormen, is de Duitse gedachte, is het verbeteren van de concurrentiepositie. Het erge van alles is dat juist Duitsland zèlf die aanpak inmiddels achter zich heeft gelaten.

In de eerste jaren van de Europese Unie heeft Duitsland een enorme voorsprong op de andere lidstaten weten te bewerkstelligen, zó’n grote voorsprong dat andere landen alleen nog hun concurrentiepositie kunnen verbeteren door flinke kortingen op de lonen, het veroorzaken van een recessie en de daarbij horende hoge werkloosheid. Merkel kan zichzelf dan wel op de borst kloppen…. maar de lonen zijn in Duitsland tijdens haar bewind dramatisch omlaag gebracht, waardoor veel Duitsers vandaag de dag gedwongen zijn twee of meer baantjes te hebben om überhaupt het hoofd boven water te kunnen houden. De manier waarop Merkel de Duitse economie heeft kunnen laten groeien…. daar lusten de honden geen brood van. De migranten zijn wat Merkel dan ook betreft van harte welkom: méér goedkope loonslaven, zo denkt zij. Alleen jammer dat de Duitse autochtone bevolking (excuus: Merkel noemt dat “de mensen die hier al langer wonen”) ziet alles met lede ogen aan: minder banen, méér criminaliteit, méér schulden. Maar: Der Chef hat immer Recht, dus kan Merkel gewoon haar gang blijven gaan.

Duitsland heeft dus een enorme voorsprong kunnen nemen binnen de EU, en er zijn weinig landen die hun concurrentiepositie zó goed hebben kunnen verbeteren…. ja, Ierland, bijvoorbeeld. Maar de weerstand bij veel burgers in de EU wordt zó groot, dat als iemand uit het midden van het politieke spectrum probeert dingen te hervormen, die persoon bij de eerstvolgende verkiezingen meteen door rechts-nationalistische krachten wordt uitgeschakeld. Duitsland blijft binnen de EU vasthouden aan onzinnige regels over het stabiliteitspact en economische groei, die alleen nog om ideologische redenen worden gehanteerd, en het land blokkeert op die manier ook een weg uit de EU-crisis. Van de andere kant staat men toe dat de ECB in Frankfurt zich actief bemoeit met het financieren van regeringen, iets dat volgens alle Europese regels verboden is.

Steeds meer lijkt het er op dat de enige weg uit de Europese crisis die van het nationalisme is, en wat dat betreft is het Duitsland te verwijten dat het nationalisme in de zuidelijke EU-lidstaten aan het toenemen is. Trouwens niet alleen daar, in veel landen kan men die trend waarnemen. Het geeft het falen van de politiek aan. Politici zijn niet meer te vertrouwen, zij zitten er niet voor de kiezers maar voor het eigen gewin…. herkenbare opmerkingen die beslist een kern van waarheid hebben.

We zien nu dus een situatie dat Brussel “blij is” dat in Oostenrijk het rechtspopulisme een halt is toegeroepen (hoewel dat helemaal niet zo is), terwijl over de nederlaag van Renzi in Italië weinig woorden worden vuil gemaakt. Kennelijk denkt men in Brussel óók nu weer dat struisvogelpolitiek dè oplossing is om uit de crisis te komen: problemen vooral niet benoemen, dan bestaan ze niet.

De kleren van de keizer.

Reacties

Reacties

SDB en nieuwsreporter.com brengt u nationaal en internationaal nieuws

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.