DELEN
kerst

Als de feiten en argumenten je visie op mens en maatschappij ondergraven, rest voor mensen met een ‘agenda‘ nog slechts de ‘sfeertekening‘.

Het wereldnieuws als een ‘roman‘. Of een ‘film’. Het presenteren van ongemakkelijke gebeurtenissen als verschijningsvormen van een ‘episch gevecht tussen goed en kwaad‘, in herkenbare, hapklare brokken. Slechts te begrijpen voor mensen met een adequate kennis, die voor de onmogelijke opgave staan het ‘domme volk‘, de ‘boze mens‘, te leiden.

Overal in de ‘Legacy Media‘, en in de woorden van politici, vinden we terug dat geweld gelegitimeerd, of tenminste ‘verklaard‘ wordt, door ‘verlies‘. Wat op zich een ‘open deur‘ is. Duizenden boeken zijn er over geschreven. Hele oeuvres in de literatuur ontlenen er hun meerwaarde aan. Probleem is echter, dat er in onze hedendaagse wereld steeds meer mensen menen iets kwijt te zijn geraakt wat nooit van hen was. Terwijl in die ‘leidende kringen‘ grote groepen worden ‘onteigend‘ om die mensen te accomoderen, en hun eigen macht en status te vergroten.

Een columnist in NRC schreef ‘relativerende woorden‘ over de slachtoffers van terreur in Europa. Het was natuurlijk vervelend, die doden in Parijs, Nice, Brussel en Berlijn. Maar hoeveel mensenlevens hadden we niet gespaard door al die honderduizenden vluchtelingen op te nemen? Een andere columnist zette de moord op de Russische ambassadeur in Ankara weg als scène uit een film van Tarantino. Oud nieuws. En trouwens, de schutter verwees naar Syrië, en dat krijg je als je ‘verliezers‘ creëert.

Maar die vluchtelingen zijn het gevolg van een expansionistische politiek van de NAVO en de EU, waar de burgers die nu het leven laten als gevolg van die aanslagen nooit om gevraagd hebben. En die jonge Turkse agent was een ‘Gülenist‘, die eerder op non-actief was gezet vanwege zijn banden met die ‘beweging‘, waarvan inmiddels vrij algemeen wordt aangenomen dat die achter de recente coup-poging in Turkije zat. Maar mede door de druk vanuit het westen om er geen ‘heksenjacht‘ van te maken, kreeg hij een tweede kans. Die hij benutte om een moord te plegen. Je kunt zeggen dat hij iets ‘verloren‘ heeft, maar dat was dan nooit van hem, of de beweging waarmee hij zich verbonden voelde. Met Aleppo, of Syrië had hij verder niks, voorzover bekend. Maar dat zijn ongemakkelijke feiten, dus beperk je je maar tot de ‘sfeertekening‘.

Niet alleen columnisten verlaten zich op de ‘sfeertekening‘, maar ook verslaggevers. Een verslag van een vier uur durende ‘marathon‘ waarin journalisten en geïnteresseerden vragen mochten stellen aan Poetin, werd gecondenseerd tot een ‘sfeertekening‘. Poetin die zich zou wentelen in zijn recente successen. Niet geheel toevallig ook het onderwerp van een columnist in die krant een dag eerder. Daar met de ‘wishful-thinking‘ waarschuwing erbij dat de ‘sfeer‘ in Rusland wel eens om kon slaan waar de Russen ontevreden waren over de stand van de economie.

De essentie van de boodschap die Poetin al geruime tijd uitdraagt, staat op gespannen voet met de ‘sfeer‘ die al die scribenten schetsen. Hij, en andere Russische leiders, waarschuwen voor de ‘sfeer‘ die ‘slechte verliezers‘ in het westen bezig zijn te scheppen. En welke gevaren dat in zich bergt voor de wereldvrede, en de wereldhandel. Dus de welvaart van iedereen op aarde. Met inbegrip van Libiërs, Afghanen, Irakezen, Syriërs en inwoners van Oekraïne, die sinds hun ‘bevrijding‘ het niet best hebben.

Wat ‘Identity Politics‘ doet, is mensen opvoeden in de gedachte dat ze bepaalde rechten hebben die uitgaan boven de elementaire mensenrechten. Terwijl we slechts onze ogen hoeven te openen om te beseffen dat we die mensen niet allemaal hun zin kunnen geven, zonder een ‘Hel op Aarde‘ te creëren. Een permanente oorlog van iedereen-tegen-iedereen.

Het idiote is natuurlijk, dat de ‘Legacy Wereld‘ die aan de lopende band van alles weggeeft wat niet van hen is, de weerstanden die dat oproept met een maximum aan dédain wegzet als de oprispingen van ‘Boze Mensen‘, die niet ‘redelijk‘ zijn. Van die mensen die een bestaan hebben opgebouwd in een tamelijk veilig en welvarend land, waar ze tal van compromissen hebben gesloten met mensen die andere belangen hadden dan zij, en dan boos worden als hun geliefde op de redactie van Charlie Hebdo, of de vertrekhal van een luchthaven, of met een glas Glühwein bij een kerststal wordt neergemaaid. Of die hun export naar Rusland zien opdrogen, omdat een stel politici met de kolder in hun kop, en van onze belastingcenten, een ‘regime-change‘ in Oekraïne afdwingen, die niet geheel volgens plan verloopt. Of…..

Tegelijk zien ze niet hoe misplaatst hun eigen boosheid is, als een verkiezingsoverwinning die hen niet kón ontgaan, hen door de vingers glipt na een reeks onthullingen die de minder frisse kanten van hun kandidaat aan het licht brachten. En dat een ‘op papier‘ geweldig plan voor een hele reeks ‘regime change‘ operaties in de Arabische wereld gierend uit de klauw loopt, omdat uiteenlopende groepen met hun eigen belangen niet meewerken. Of als een schiereiland vol etnische Russen de banden met het fascistische ‘moederland‘ na een gewelddadige coup doorsnijden, en bij een referendum met overweldigende meerderheid stemmen voor aansluiting bij Rusland, om te ontsnappen aan een genocidale ‘burgeroorlog‘.

Wat je nooit had, kun je ook niet kwijtraken. Maar in een wereld die bol staat van de wanen over ‘rechten‘ die kunnen worden ontleend aan macht in een unipolaire wereld, voelt het blijkbaar als ‘verlies‘ als het in de praktijk ‘luchtfietserij‘ blijkt. De ‘bully‘ op het schoolplein die leert dat niet iedereen gediend is van zijn manier van ‘leiding geven‘, en op zeker moment tegen een ferm ‘nee!‘ aanloopt, is gevaarlijker dan zijn boze slachtoffers die op enig moment samenspannen om hem een toontje lager te laten zingen. Die is zo gewend aan status en macht, dat zijn boosheid makkelijk kan omslaan in volstrekt redeloze razernij. En dan heb je de poppen aan het dansen! Dus goed dat Poetin tenminste nog probeert om via die ‘vragen marathon‘ mensen te bereiken die vatbaar zijn voor een ‘vlam-in-de-pan‘ wraakactie, waarbij alles en iedereen ‘fair game‘ is die zelfs maar bij associaties schuldig is aan het gevoel van verlies van je ‘recht‘ op de status van ‘sneeuwvlokje‘.

Relativeren en incasseren, om via legale weg te trachten onrecht ongedaan te maken, daar is niks mis mee. Maar relativeren om een sfeer te scheppen die er voor moet zorgen dat het incasseringsvermogen van je slachtoffers nog wat verder wordt opgerekt, is ‘koorddansen‘. Je kunt niet iedereen tevreden stellen, maar als je ‘verdeel-en-heers‘ gaat spelen, loop je het risico dat op zeker moment niemand meer tevreden is. En dat de feiten en argumenten je grootste vijanden worden.

Allen een prettige kerstviering gewenst, met vrienden en geliefden, in een sfeer van verzoening, binnen de ‘regels van het spel‘.

Reacties

Reacties

SDB en nieuwsreporter.com brengt u nationaal en internationaal nieuws

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.