DELEN
Berlusconi
Voormalig premier van Italië, Silvio Berlusconi in de studio's van de Italiaanse politieke tv-show Porta A Porta. 16 november 2017. Hij is 81, maar rekent op een politiek comeback bij de verkiezingen. Reporters / Abaca

Nog nooit heeft een Italiaanse president een beoogd minister om zijn politieke mening afgewezen. In het verleden is dat wel eens drie keer eerder gebeurd, maar steeds ging het over belangenverstrengeling: tweemaal omdat Berlusconi een vriend en zijn advocaat als minister wilde installeren, en eenmaal omdat een beoogd minister als magistraat werkzaam was.

De redenen van president Mattarella lijken weinig steekhoudend, en het lijkt eerder een politiek besluit. Zo functioneert de politiek anno 2018 in Italië: 50 miljoen Italianen hebben gekozen, en aan het eind besluiten de Europese Centrale Bank, Brussel, Parijs en Berlijn wie het land mogen besturen en wie niet.

De Italiaanse president Sergio Mattarella zou wel eens de geschiedenis van Italië in kunnen gaan als de man die de weg bereidde voor het einde van de Republiek. Om een Lega-Vijfsterrenregering te voorkomen weigerde hij het kabinet van premier Conte goed te keuren, om vervolgens binnen een dag een “technocratische regering” te vormen onder leiding van een voormalige hoge vertegenwoordiger van het IMF. Aangezien deze voorgenomen regering geen schijn van kans heeft in het parlement te worden goedgekeurd, zal dit waarschijnlijk resulteren in nieuwe verkiezingen.
Maar wat moeten die straks dan brengen? Het enige “perspectief” lijkt een rechtse regering te zijn die wordt geleid door de Lega op de middellange tot lange termijn. Dan zullen de mainstream media met geveinsde naïviteit opnieuw vragen: hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Het gesprek van de dag in Italië is Paolo Savona. Deze econoom zou de toekomstige minister van Financiën moeten worden op verzoek van Lega en Vijf Sterren. President Mattarella koos precies deze persoonlijkheid uit om de vorming van een regering te torpederen. Waarom? Officieel kondigde Mattarella aan dat hij een kandidaat, die “de mogelijkheid van een euro- exit door Italië in het spel bracht” niet kon accepteren. Dat is natuurlijk onzin.

Meer overtuigend is een tweede verklaring, volgens welke het de “onzekerheid” was van Italiaanse en internationale investeerders dat Mattarella zijn veto had uitgesproken. Daar hebben we het weer – de democratisch ongerechtvaardigde “macht van de markten”, waarmee je simpelweg de resultaten van democratische verkiezingen ondermijnt.

In dit specifieke geval is het extra bezwaarlijk omdat dit zelfs op meer dan twijfelachtige gronden gebeurt. Savona had per slot van rekening nooit geëist dat Italië uit de euro zou stappen. In zijn nieuwste boek beschrijft hij de euro als een “kooi” voor Italië – waarschijnlijk zou een progressieve econoom daar best wel eens mee in kunnen stemmen. Savona schreef ook dat de euro een soortgelijk effect zou hebben op Italië als het Verdrag van Versailles op Duitsland in 1919. En ook dat zou best wel eens kunnen…. maar hij vergeet dat de noordelijke en zuidelijke eurolanden in hetzelfde schuldenschuitje zitten.

Als uitweg stelde hij een “Plan B” voor, een geloofwaardig exit-scenario van de euro, waarmee Italië, samen met de rest van Zuid-Europa, Duitsland en zijn monetaire-beleidspartners “aanzienlijke concessies kunnen doen”. Trouwens, de voormalig Griekse minister van Financiën Varoufakis (die ook door Brussel en Berlijn gedumpt werd) volgde een zeer vergelijkbaar concept.

Is Savona daarom een “euro-tegenstander”, een “Duitse vijand” of zelfs een “Duitsland hater”, zoals mainstream media in de EU speculeren? Nauwelijks. Ongeacht welke posities Paolo Savona ook vertegenwoordigt, de kommentaren die momenteel in de media worden gepubliceerd lijken hem zelfs een gedegen kennis over valuta’s toe te dichten.

Bovendien speelt Mattarella vals spel. Als president kan hij sowieso tegen welke regering dan ook een veto uitspreken, wat naar zijn mening tot een “exit van de euro” leidt en hij zou zelfs het parlement kunnen ontbinden en nieuwe verkiezingen uitschrijven.

De weigering om het kabinet Conte te benoemen heeft dus niets te maken met een vermeende “exit van de euro”.

Waar gaat het Mattarella dan om? Dat is de één-miljoen-euro-vraag. Aan de ene kant wordt gespeculeerd dat hij, als een eerbiedwaardige sociaal-democraat, wil voorkómen dat er een regering gevormd wordt met deelname van de nationalistische Lega. Als dit echt zijn doel zou zijn, dan bereikt hij het tegenovergestelde met zijn veto. In de huidige peilingen (en die van de weken voorafgaand aan de vorming van de regering) staat de Lega op 26%, bijna 10 procentpunten beter dan in de verkiezingen, en de open antidemocratische blokkade van de president zou nog meer kiezers naar de partij kunnen brengen. Alles wat de as Parijs-Berlijn nu denkt te hebben bereikt, zal als een boemerang extra hard terugkomen.

Hoewel veel commentatoren het nog steeds niet willen toegeven, zal in Italië een centrumlinkse alliantie onder leiding van de sociaal-democraten, waarvan de populariteit momenteel in vrije val is, in de nabije toekomst niet bestaan. En er zal nooit een centrum-rechtse coalitie zijn onder leiding van Berlusconi – daarvoor is het evenwicht tussen de machtsverhoudingen aan de rechterkant van het politieke spectrum duidelijk verplaatst naar de Lega, en op 81-jarige leeftijd zal Berlusconi niet veel kunnen veranderen.

La Repubblica meldde een paar dagen geleden, zelfs op basis van originele citaten, over een ontmoeting tussen Lega-topman Salvini en Berlusconi, waarbij laatstgenoemde de leiding in de centrum-rechtse alliantie aanbood en al sprak over een “zekere overwinning” bij nieuwe verkiezingen.

Wat zou er gebeuren als president Mattarella zijn “technocratenregering” nu benoemt? Aangezien aangenomen mag worden dat de twee kamers van het parlement deze staatsgreep van bovenaf niet accepteren en de beoogde regering hun toestemming ontzeggen, zou Mattarella nieuwe verkiezingen moeten uitroepen. Het zou op zijn vroegst in september/oktober plaats kunnen vinden en ofwel leiden tot een absolute meerderheid van een voormalige centrumrechtse, nu meer rechts-rechtse alliantie onder leiding van de Lega of een herhaalde patstelling tussen Lega en Vijf Sterren, die vervolgens volgens de “logica” van Mattarella opnieuw tot nieuwe verkiezingen zouden moeten leiden. Dus het komt er dan op neer dat Italië tijdelijk zou worden geregeerd door de “technocraten” totdat de mensen zo boos zijn dat ze ofwel de Vijf Sterren krijgen of, meer waarschijnlijk, de absolute meerderheid van de nationalistische Lega.

En dan? Is dat wat de oude sociaaldemocraat Mattarella echt wil?

Nauwelijks. Mattarella is niet alleen een “tragisch figuur”, maar eerder een door Brussel, Berlijn en de financiële markten markten aangestuurde marionet. Een eerste krachtproef tussen de macht van de financiële wereld tegen de democratie was al behoorlijk in lijn met de markten. Geen “whatever it takes” van de ECB, geen solidariteitsverklaringen uit Brussel of Berlijn.

“Europa” lijkt alleen iets te kunnen doen met de stem van de kiezers als zij de “juiste” persoon kiezen en de dominantie en ideologische bekrompenheid van geldschieter Duitsland niet serieus ter discussie stelt. Men hoopt op uitstel tot september/oktober, en als het goed gaat vanuit het perspectief van de “financiële markten”, zelfs tot in 2019 of misschien zelfs later, er wordt geprobeerd het volgende hoofdstuk van de “eurocrisis” voor zich uit te schuiven, waardoor de wil van de Deutsche Bank en het Duitse ministerie van Financiën door loyale technocraten in Italië kunnen worden uitgevoerd.

Vijf Sterren-leider Luigi Di Maio zei gisteravond, onder verwijzing naar artikel 90 van de grondwet, dat hij het parlement zal oproepen tot het afzetten van president Mattarella door datzelfde parlement. Het constitutionele artikel staat de aanklacht van een president in het parlement toe wegens verraad of schending van de grondwet. Daarna zullen er nieuwe verkiezingen gehouden kunnen worden, zei Di Maio.

Of het nu gaat om dit spectaculaire proces of niet, het is niet cruciaal. Maar het feit dat dit publiekelijk wordt betwist illustreert de aard van de beginnende verkiezingscampagne, waarin het er niet om gaat, zoals de as Parijs-Berlijn hoopt, dat de oude partijen tegen “linkse en rechtse populisten” zullen ingaan, maar in feite de verdeling van krachten tussen Vijf Sterren, Lega en Forza Italia, d.w.z. de machtsverdeling tussen de verschillende tegenstanders van de euro en de EU in Italië.

In Italië wordt de president gekozen door het parlement, Matarella werd in 2015 gekozen door de “centrumlinkse” coalitie, die in maart de grootste verliezers waren. Nu gebruikt hij bij decreet een hoofd van een regeringspartij en een partijcollega die zelfs niet in de buurt komen van een meerderheid in het parlement en de senaat en negeert in het geheel het electoraat. Overigens was Mattarella geen echte sociaal-democraat, maar behoorde hij tot de DC, de christen-democraten, een beweging die later ontbonden werd vanwege de totale corruptie en contacten met de maffia. Hij houdt deze smet nog steeds op zijn blazoen. Door de huidige truc heeft hij hoogstens wat tijd gewonnen.

Lega en Vijf Sterren zullen deze actie op een zeer “populistische” manier exploiteren, de volgende Italiaanse president zal zeker uit dit kamp komen. De trend dat Forza Italia en PD nog steeds aan het verliezen zijn, zet zich volgens recente enquêtes door. We zouden er niet van staan te kijken als de twee partijen bij nieuwe verkiezingen een 2/3 meerderheid zouden krijgen.

Wel willen nog wel even een kanttekening maken bij de “Duitse kooi”. Italië heeft de grootste portefeuille van slechte leningen ter wereld in haar bezit. Italië heeft als geen ander land een schuld tegenover Duitsland in het Target II-systeem. Je zou kunnen zeggen dat elke door Mario Draghi gedrukte euro een Italiaanse is. Verder zijn er onevenredig veel Italiaanse obligaties opgekocht door Draghi – iets wat bij EU-wet verboden is.

Het hele nulrentebeleid van de EU werd ooit ingevoerd vanwege vooral Italië, zodat dit land nog steeds haar schulden kan betalen. In werkelijkheid is ook Italië volledig bankroet, en heeft het land een jeugdwerkloosheid van bijna 32%.

Niet alleen Italië, maar ook Spanje, Frankrijk en Griekenland zouden zonder Draghi failliet verklaard zijn – voor zover dat bij landen mogelijk is, natuurlijk.

Wat politici niet zeggen, maar wel staat te gebeuren is dat de noordelijke lidstaten, vooral Duitsland maar ook ons eigen kikkerlandje, straks veel zullen moeten afschrijven op de vorderingen op de knoflooklanden. Misschien dat de Italiaanse crisis de ogen van de burgers in de EU opent, en dat zij zien dat de euro en de EU niets, maar dan ook helemaal niets met democratie te maken hebben, en dat ons binnen die EU een financiële ramp van ongekende omvang te wachten staat.

Daarom is het voor ons (land) belangrijk zo snel mogelijk het europroject vaarwel te zeggen.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.