PETJE AF: Kamervoorzitter Arib maakt de “integratie” volledig af

Kamervoorzitter Arib maakt de “integratie” volledig af: ‘Marokkanen en Nederlanders leven in parallelle werelden!’

Dit is dus een Kamervoorzitter zoals een Kamervoorzitter hoort te zijn: op het scherpst van de snede, en de democratie niet alleen in de warme Tweede Kamer verdedigen, maar op podia en in zaaltjes waar dan ook in het land. Gisteravond deed Khadija Arib dat in de Rode Hoed, waar ze bij de zogeheten Abel Herzberglezing uitlegde hoe de integratie van groepen buitenlanders zo ernstig gefaald heeft in Nederland.

Het is echt lang geleden dat ik het zo roerend eens geweest ben met een PvdA’er, als met Khadija Arib in een lezing die ze gisteravond hield. In die lezing – de zogenaamde Abel Herzberglezing, vernoemd naar een Joodse advocaat en auteur – maakte de sociaal-democratische Kamervoorzitter namelijk de kachel aan met wat wij de afgelopen dertig jaar hebben verstaan onder “integratie.” Over het algemeen is men het er nu wel over eens dat dit volledig mislukt is. En dat is niet de schuld van Geert Wilders: nee, vanaf het begin af aan had het integratieproces al geen enkele kans van slagen. Dit is wat Arib erover zei:

“Wat ik mij persoonlijk nog goed herinner [van mijn jeugd als Marokkaans meisje in Nederland], is het volstrekte gebrek aan contact met de buitenwereld. Dat was geen probleem. Juist omdat er geen contact was, had niemand er last van. Het waren parallelle werelden, die elkaar eigenlijk nergens raakten.

De strikte scheiding tussen de Nederlandse en Marokkaanse gemeenschap bleef lange tijd bestaan. Dat was het beleid vanuit de Nederlandse overheid in die tijd. De fabrieksdeuren gingen wijd open, maar de deur naar de samenleving bleef dicht. De gastarbeiders hoefden de Nederlandse taal niet te leren. Zelf hadden ze daar ook geen behoefte aan. Er werd niet van ze verlangd dat ze de geschiedenis en democratische waarden van de Nederlandse samenleving kenden.

Die wederzijds afzijdigheid, de bijna gecultiveerde afstand, daar ben ik mij over blijven verbazen. Zeker toen duidelijk werd dat de problemen voor de Marokkaanse Nederlanders steeds nijpender werden.”

Er werd een miserabele bevolkingsgroep gekweekt, door falend overheidsbeleid én door eigen gebrek aan initiatief. En die was vervolgens vatbaar voor radicalisering:

“Met de komst van salafistische imams, ook naar landen als Nederland, werd de moskee niet alleen meer een vruchtbare plek voor gebed maar ook een ingang voor groeperingen die niet in de waarden van een democratische rechtstaat geloven – waarden zoals gelijkheid, vrijheid van meningsuiting en respect voor andersdenkenden.

In Amsterdam is de helft van de moskeeën inmiddels salafistisch. In de Schilderswijk kreeg de as-Soennah moskee veel ruimte om jongeren te hersenspoelen. Er werden shariahuwelijken ingevoerd en jongeren geronseld. Ouders kregen opeens te maken met kinderen die vonden dat je geen televisie meer mocht kijken. Imams met radicale denkbeelden drongen de gemeenschap binnen, met alle gevolgen van dien. Als Kamerlid ben ik door veel moeders benaderd, met de vraag of ik alsjeblieft wat kon doen aan de invloed van de moskee in de Schilderswijk.”

En dat heeft uiteindelijk geleid naar een gigantisch wantrouwen waarin Nederland een broeinest van etnische spanningen is geworden:

“Ik vrees dat Nederland na 11 september 2001 hetzelfde proces heeft doorgemaakt als de mensen die ik in de jaren ’80 en ’90 zag veranderen van een naïef in een cynisch persoon. Het vertrouwen dat mensen aanvankelijk in migranten hadden, sloeg om in wantrouwen. Dit hebben veel migranten gevoeld. Ook ik heb dat gevoeld.

En dat is waar we nu staan. Groepen staan tegenover elkaar.”

Graag zou ik echt de hele lezing van Arib hier ad verbum willen plaatsen, maar de auteursrechtwetgeving verhindert mij dat te doen. Maar wat we wel mogen (aldus de zelfverklaarde hyperobjectieve NOS, dus dan zal het wel kloppen toch?) is een filmpje embedden waarin Arib dit verhaal zelf vertelt. Zie bovenaan dus.

Laten we hopen dat Arib nu ze al die problemen geconstateerd heeft – en laten we wel wezen, dat is echt heel wat voor iemand die én lid is van de PvdA, en zelf van Marokkaanse afkomst is – als actieve politica nu ook die problemen kan gaan oplossen. Want één ding is duidelijk: dankzij falend immigratiebeleid en een naar binnen gekeerde Marokkaanse gemeenschap is in Nederland de verzuiling terug van weggeweest. Dat mag de PvdA van Arib zichzelf zwaar aanrekenen. Maar het is nog niet te laat: de partij heeft de kans deel uit te gaan maken van de oplossing. De hamvraag is natuurlijk: gaan ze dat ook doen, of worden de kritische Arib-achtigen straks toch weer intern overschaduwd door de theedrinkende en wegkijkende Job Cohen-types?

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.