Pandemie, migratiecrisis, eurocrisis: de donkere kant van xenofobe globalisering

Pandemie, migratiecrisis, eurocrisis: de donkere kant van xenofobe globalisering

23 juli 2020 0 Door Redactie SDB

De wereld tuimelt sinds de millenniumwisseling van de ene crisis op de andere. Een begrotingscrisis in Griekenland vernietigt de reserves van Duitse spaarders, een burgeroorlog in het Midden-Oosten, gedestabiliseerd door migratiestromen in West-Europa en het uitbreken van een epidemie in China dreigt de banen van miljoenen burgers in Duitsland te vernietigen en hen ook hun vrijheden te ontnemen. Dit zijn allemaal directe gevolgen van globalisering.

 

Postnationalisme is het proces waarbij nationale identiteiten en natiestaten worden vervangen door supranationale organisaties zoals de EU en de VN. Deze postnationale wereld is in ongeveer tien jaar verantwoordelijk geweest voor de eurocrisis, migratiecrisis en pandemie.

De existentiële impact van buitensporige globalisering, veroorzaakt door de elites, zou voor ons allemaal een laatste waarschuwing moeten zijn. De wijdverbreide illusies van het creëren van een harmonieuze wereld zonder grenzen, om democratische natiestaten te liquideren en hun bevoegdheden te delegeren aan transnationale organisaties (EU en VN), barst deze utopie als een zeepbel uit, zelfs in het licht van de Corona-crisis.

De belangrijkste reden voor de massale globalisering komt niet overeen met de gepropageerde doelen zoals democratie en vrijheid, maar dient als een instrument voor brutaal kapitalisme. Het dient de super-rijken van de wereld op te stapelen meer en meer rijkdom.

Tegelijkertijd is de wereld afhankelijk geworden van de grootste en krachtigste dictatuur, het communistische China. In de rode bewakingstoestand heeft het gebruik van big data niet alleen de nachtmerrie van Orwell lang geleden gemaakt, het is ook al overtroffen. In het land volgen ongeveer 600 miljoen intelligente camera’s de burgers en bespioneren ze met automatische gezichtsherkenning bij elke stap.

Daarnaast worden bewegingsprofielen en smartphone-apps gebruikt in de strijd tegen het virus en ook tegen de burger. Na China, zijn deze nu snel in Duitsland worden ingevoerd. Volgens de federale overheid alleen in de strijd tegen het virus .

Deze noodlottige ontwikkelingen kwamen in feite uit slechts één drive: omdat uitbesteding van productie enorme winsten oplevert. Milieu en hygiëne voorschriften in China meestal alleen op papier bestaan. Als een weerspiegeling van cynisme, de vloed van de certificaten dient te worden vermeld, die geacht wordt te doen alsof ze financiële investeerders en consumenten een normale situatie in Chinese bedrijven die niet bestaat in de werkelijkheid.

De certificaten zelf waren meestal gemaakt en geïntroduceerd door deze financiële investeerders om vervolgens te gebruiken als een marketing tool. Naaisters in Ethiopië werken ondertussen voor $ 1,50 per dag en arbeids- en gezondheidsrechten bestaan ​​simpelweg niet in landen als Pakistan, India, Bangladesh en Afrika.

Globalisering is gemuteerd om de productie te verplaatsen naar de minst beschermde landen, waar de uitbuiting van mensen, dieren en natuur kan plaatsvinden zonder officiële vereisten en controles. Om grondstoffen naar deze locaties te vervoeren, pendelen grote containerschepen permanent over de oceanen om uiteindelijk het eindproduct terug te sturen naar de consument. Naast de onbeperkte uitbuiting heeft dit geleid tot een enorme afhankelijkheid van China, zoals pijnlijk duidelijk werd in de Corona-crisis.

Eenvoudige ademhalingsmaskers, een centproduct onder normale omstandigheden, waren in Duitsland niet meer verkrijgbaar. Zelfs ziekenhuispersoneel, verpleeg- en reddingsdiensten klaagden over een gebrek aan uitrusting. Ondanks de twee maanden doorlooptijd naar aanleiding van de Chinese uitbraak en de interne rampenplan met betrekking tot een pandemie die in 2012 uitbrak, had de Duitse regering niet voorzien, en de Chinezen zelf gewoon hielden hun maskers tijdens de crisis.

Hetzelfde is momenteel waar te nemen in de machinebouw, de elektrische industrie en bij fabrikanten van medische apparatuur. De Duitse orderboeken zijn vol, de fabrieken worden niet beïnvloed door het afsluiten, maar het falen van China heeft de just-in-time supply chain gebroken, zodat de banden in Duitsland onder dwang worden stilgelegd. Als Europese autofabrikanten hun fabrieken niet eerder hadden gesloten, zouden ze dat uiterlijk door de onderbroken toeleveringsketen hebben moeten doen.

Michael Ziesemer van de Central Association of the Electrical and Electronics Industries (ZVEI) uit zijn grote bezorgdheid:

»Als onze fabrieken en fabrieken zijn stilgelegd, kan dit een impact hebben op de productie van voedsel en dranken, medicijnen en gasmaskers, maar ook op energiecentrales, water leveranciers en gas providers …«

De donkere kant van de globalisering – Duitsland in de corona crisis

De Duitse arbeidsmarkt, met uitbesteed (away-gerationaliseerd) banen, is tot nu toe het enige slachtoffer van de globalisering in het land, maar de corona crisis geeft nu elke burger de donkere kant. Terwijl het virus zich snel verspreidde door de onderling verbonden wereld, ontbraken ademhalingsmaskers in Duitsland en stonden fabrieken stil. Maar het is niet alleen in termen van ademmaskers dat Duitsland gevaarlijk afhankelijk is geworden van China. Er komen ook tal van andere beschermende materialen uit China, net als veel grondstoffen voor medicijnen.

Bovendien, ernstige beschuldigingen tegen het communistische China luider als het de wereld onduidelijk is over de omvang van de epidemie al weken heeft verlaten. China wilde zijn economie en de invoer te beschermen om te voorkomen dat de stroom van miljarden van vreemde valuta-inkomsten te laten stoppen en niet om de doelstelling van reisbeperkingen worden. Meer dan onverantwoord gedrag van de zijde van de grote mogendheid, die echter vanwege haar economische afhankelijkheid waarschijnlijk geen gevolgen zal hebben. Ook Duitse mainstream media trekken hier de aandacht met ongepaste jubelende bijdragen, waarin de acties van de Chinese heersers (dictatuur) worden geprezen.

De afschaffing van natiestaten en de gedwongen ondergeschiktheid van nationale wetten, rechtbanken en parlementen, die zijn vervangen door Europese en mondiale voorschriften (EU, HvJ-EU, VN-migratiepact), zijn niet veiliger geworden, maar hebben integendeel veel staten in Europa leidde. De resultaten van deze nieuwe wereldorde via een wereldwijde elite zijn: ongecontroleerde financiële stromen, ongecontroleerde migratiegolven en de ongecontroleerde verspreiding van epidemieën.

Voor de elites lijkt dit berekende nevenschade te zijn. De ineenstorting van economieën met het daarmee gepaard gaande verlies van grote delen van privévermogen, de overbelasting van sociale systemen en het verlies van interne en externe veiligheid, dit alles leidt niet tot enig inzicht bij de mondiale elite, maar tot de vraag naar nog meer mondiale regulering. In de spiegel wordt onder het voorwendsel van de Corona-crisis openlijk een wereldregering geëist.

Beatrix von Storch schrijft over dit complex:

»Als reactie op de crises die door hun beleid worden veroorzaakt, roepen de gevestigde elites op tot” Europese “, zo niet wereldwijde oplossingen. Deze zijn echter nog steeds een luchtspiegeling gebleken. De problemen die open en ongecontroleerde grenzen creëren en de de-nationalisatie van besluitvormingsbevoegdheden zijn reëel. De aangekondigde Europese en mondiale oplossingen om de vernietigende gevolgen van ‘postnationale’ politiek aan te pakken, zijn daarentegen pure fictie. Noch aan het Verdrag van Maastricht, noch aan het begrotingspact is voldaan, de buitengrenzen van de EU zijn nog steeds niet beschermd en het ‘distributiemechanisme’ van migranten in de EU is politiek net zo dood als de overeenkomst tussen de EU en Turkije. De EU heeft tot dusverre geen constructieve bijdrage geleverd aan de huidige pandemie. De economie,

Deze crisisscenario’s zullen zich de komende jaren waarschijnlijk herhalen en niemand zal kunnen uitsluiten dat een nieuwe pandemie nog ernstiger gevolgen zal hebben. Wat zal de politieke situatie zijn als niet een paar duizend mensen sterven van een Chinese virus als Covid-19 in Duitsland, maar honderdduizenden? 1000000? 2 miljoen? En 100 miljoen of meer wereldwijd? Vóór het crisisjaar 2020 zou deze vraag alleen al als alarm zijn gestigmatiseerd, maar nu in het voorjaar van 2020 is de wereld rijker met een bittere ervaring. Tot op de dag, is de globalisering afgeschilderd als het hebben van geen alternatief, als een natuurlijke gebeurtenis en een lot te worden aanvaard.

Als de pandemie van het coronavirus niet het einde betekent van de globalisering in zijn huidige vorm en Duitsland zijn afhankelijkheid niet significant vermindert, dan lopen we uiterlijk in de volgende pandemie of wereldcrisis het risico onze fundamenten te vernietigen.

Reacties

Reacties