DELEN
fakenews

Martin Ford is ondernemer, oprichter van een ‘softwarebedrijf‘, en auteur van het boek ‘Rise of the Robots‘, in het Nederlands vertaald als ‘De Opmars van de Robots‘.

Artikelen van zijn hand verschenen in de ‘New York Times‘, ‘Forbes‘, en de ‘Huffington Post‘. De ‘Guardian‘ en de ‘Financial Times‘ adviseerden hun lezers om kennis te nemen van de inhoud van het boek, waarbij de ‘Financial Times‘ het boek ‘Goed onderbouwd en verontrustend overtuigend‘ noemde. Eén van de hoofdstukken, over ‘witteboordenbanen‘ die er binnenkort niet meer zullen zijn, wordt ingeleid met een voorbeeld van een krantenartikel dat werd geschreven door een robot.

Het betreft een verslag van een honkbalwedstrijd, waarin de ‘underdog‘ won. Maar het is niet, zoals u wellicht zou verwachten, een tamelijk saaie opsomming van de droge feiten. Als ‘rode draad‘ loopt door het artikel dat de verrassende winnaar eerder dat jaar een sterspeler verloor, en één van de spelers, die in die finale van het seizoen scoorde, zijn punten opdroeg aan die helaas te jong overleden collega. Dat artikel treft u ook HIER aan als voorbeeld in een artikel van een andere ‘New York Times‘ correspondent. We schrijven 2009, en zijn nu bijna acht jaar verder. En Kristian Hammond, de oprichter van ‘Narrative Science‘ voorspelde in 2011 dat binnen vijftien jaar negentig procent van alle artikelen, op elk gebied, door een computer geschreven zouden worden. Een van zijn eerste klanten was de CIA.

De ophef in de ‘Legacy Media‘ over ‘Fake News‘ is overduidelijk ingegeven door ‘slechte verliezers‘ die op zoek zijn naar een excuus voor hun eigen falen, en dat van hun beoogde kandidate voor het presidentschap. Maar plaats het eens in de context van het bovenstaande?

Dat een goed geschreven computerprogramma een volstrekt geloofwaardig, en in correcte bewoordingen geschreven stuk tekst kan ophoesten, in een fractie van de tijd die een broodschrijver nodig heeft, dat is wel bewezen. Maar zo’n computer is aangewezen op wat hij kan vinden in een ‘database‘. Als daar naast een enorme hoeveelheid feiten, ook ‘onzin-met-een-verlengsnoer‘ staat, kan het spectaculaire blunders opleveren. Zoals ‘Hosanna‘-artikelen over een zekere winst voor een bepaalde kandidaat, die vervolgens bij de verkiezingen roemloos ten onder gaat. En dat is niet goed voor het ‘business-model‘ van een krant of tijdschrift dat heeft ingezet op dat soort technologie.

De strijd tegen ‘Fake News‘ is derhalve niet slechts een politieke kwestie, maar ook een zuiver zakelijke propositie. De eigenaren van kranten en aanverwante mediabedrijven willen af van lastige, dure en trage journalisten en redacteuren, en ‘gestroomlijnd‘ nieuws brengen. Hoeveel van de huidige berichtgeving over actuele, wereldse gebeurtenissen inmiddels meer het product is van wat een computer genereert, dan wat een heuse journalist uit zijn of haar toetsenbord laat vloeien na serieus eigen onderzoek, is erg lastig in te schatten. Maar gelet op de strekking van de artikelen die in de westerse media verschijnen, is het al wel gelukt om daar een gekunstelde ‘harmonie‘ in aan te brengen. En veelal zijn artikelen die onder verschillende namen verschijnen woordelijk hetzelfde, of niet meer dan een vertaling.

Iemand die als journalist, of redacteur, werkzaam is voor een ‘gevestigde naam‘ in de ‘Legacy Media‘ is zich vermoedelijk van geen kwaad bewust. Ze lezen artikelen die eerder verschenen in ‘betrouwbare kranten‘ elders, zoals de ‘New York Times‘, de ‘Washington Post‘, of soortgelijke iconen uit de bloeiperiode van de journalistiek, en gebruiken die als ‘template‘. Zonder te beseffen dat ze klakkeloos overnemen wat een stuk software bij elkaar heeft gefröbeld. Formeel zijn het nog slechts artikelen over sportwedstrijden en financiële jaarverslagen die zuiver elektronisch worden gegenereerd. Maar in de praktijk zijn journalisten en redacteuren die stukjes schrijven al veel langer gehouden aan het gebruik van ‘betrouwbare bronnen‘, die hen worden aangereikt door de directies, overheidsinstellingen en ‘vertrouwde‘ multinationals. En krijgen ze ‘hulp‘ van ‘intelligente‘ programma’s die meer doen dan de spelfouten eruit halen.

Zo’n ‘interface‘ van vlees en bloed, met een salaris en status, is voor bepaalde doeleinden nog wel nuttig, mits ze keurig in de pas lopen. Het werken met ‘Freelance‘ schrijvers van tekst, en producenten van beeldmateriaal, biedt als voordeel dat het vrij eenvoudig is hen in het gelid te tremmen, door hun materiaal gewoon niet te plaatsen als het niet past in het ‘betrouwbare‘ stramien. Voorzover journalisten en redacteuren van ‘vlees en bloed‘ zich in hun krant, en op de buis, opwinden over de verstorende invloed van ‘Fake News‘, zijn ze druk in de weer met het graven van hun eigen ondiepe graf.

Visionairen in de mediawereld zagen deze ontwikkeling al ver van tevoren aankomen, bundelden de verschillende kranten en zenders door ze onder te brengen in multinationals, waarbij ongeruste journalisten en redacteuren in slaap werden gesust met ronkende ‘redactiestatuten‘ die hun formele ‘onafhankelijkheid‘ garandeerden, zolang ze zich maar beperkten tot ‘betrouwbare bronnen‘ (‘databases‘ en gelijkgeschakelde kranten elders). ‘Dumb, Fat and Happy‘ bouwen ze daar nu ijverig aan hun eigen mortuarium, en gooien ze alle kritiek van zich af met verwijzing naar hun ‘onafhankelijkheid‘, conform het ‘redactiestatuut‘. Slaap, kindje, slaap………..

Tal van ‘Grote Namen‘ in de journalistiek stapten eruit, en begonnen voor zichzelf. Ze zijn nu de ‘backbone‘ van wat in de ‘Legacy Media‘ wordt bevochten als ‘Alternatieve Media‘, die ‘Fact Free‘ zouden rapporteren, omdat de feiten in hun journalistieke bijdragen niet terug te vinden zijn in de goedgekeurde ‘database‘ waar ze bij de ‘Legacy Media‘ mee moeten werken.

Tegen die achtergrond bezien valt die journalisten en redacteuren bij die ‘Legacy Media‘ niet altijd wat te verwijten. Ze zijn ontzettend trots te mogen werken voor zo’n ‘Instituut‘, dat ooit de vooruitgeschoven post was van het ‘Vrije Woord‘. Het ‘redactiestatuut‘ is de echo van die tijd. Ze zijn alleen niet zo slim als de collega’s die vertrokken, en de veel te grote schoenen waarin ze trots door de burelen paraderen maken het een beetje zielig, eigenlijk. Er zitten uiteraard ook volstrekt cynische types tussen, die zonder probleem hun moeder op marktplaats zetten voor een plekje ‘aan tafel‘. En hier en daar worstelen ‘oudgedienden‘, die hun pensioen niet willen verspelen, met hun geweten. Maar een ‘revolutie-van-binnenuit‘, zoals in de hoogtijdagen van de journalistiek, toen ‘rebellen‘ hun redacteuren onder druk zetten om schandalen te onthullen, en de ‘database‘ te omzeilen, zit er niet in.

Conan O’Brien, die in 2009 kortstondig de ‘Tonight Show‘ mocht presenteren, nagelde zijn apathische collega’s, die consequent het identieke script gebruikten, waarmee hij hun slaafse mentaliteit en gebrek aan journalistieke integriteit blootlegde, aan de schandpaal. Zie HIER, en HIER. Hilarisch, en dodelijk voor zijn loopbaan.

Derhalve doe je jezelf, als iemand die wil weten wat er écht gebeurt in de wereld, ernstig tekort als je jezelf beperkt tot de ‘Legacy‘ bronnen. En is het ook nog eens weggegooid geld, en/of zonde van je tijd, om meerdere kranten binnen de ‘Legacy‘-familie te lezen. De ‘Alternatieve Media‘, en kranten met een andere ‘database‘, zijn onontbeerlijk voor wie niet achter de feiten aan wil lopen, of erdoor overvallen wil worden.

Reacties

Reacties

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.