zo. nov 27th, 2022
oekraine

Voormalig CIA-baas Petraeus eist dat Amerikaanse troepen de strijd aangaan in Oekraïne. We komen nu gevaarlijk dicht bij de rand van een nucleaire afgrond.

Oekraïne Als dit hoofdartikel van de Amerikaanse gepensioneerde kolonel Douglas Macgregor u niet de stuipen op het lijf jaagt, dan weten we het niet meer. Macgregor citeert een interview met voormalig generaal David Petraeus door het Franse weekblad L’Express. Tijdens het interview zei Petraeus, de voormalige directeur van de CIA, dat het tijd is voor de Amerikaanse regering om Rusland in Oekraïne te confronteren met de Amerikaanse strijdkrachten, om de val van Zelensky en zijn regering te voorkómen.

MacGregor schrijft:
Toegegeven, de hele zaak lijkt raar, maar de suggestie van Petraeus moet niet worden afgewezen. Niet omdat de militaire expertise van Petraeus in overweging moet worden genomen – dat zeker niet. Het verdient veeleer aandacht, omdat Petraeus nooit zo’n aanbeveling zou doen, tenzij hij daartoe werd aangespoord door machtige figuren in Washington en op Wall Street. En zoals Jeffrey Sachs de Amerikanen vertelt, willen globalistische en neocon-elites duidelijk een directe gewapende confrontatie met Rusland.”

Petraeus, volgens Macgregor, “klom door de gelederen door met iedereen in een positie van gezag boven hem te raadplegen voordat hij iets deed”, ervoor zorgend dat hij zijn superieuren niet beledigde of uitdaagde, en zich zo een weg naar een nieuwe promotie baande.

Dat David Petraeus iemand is die niet te vertrouwen is, blijkt uit de verhalen die rond hem circuleren – meestal uit betrouwbare bronnen. Eigenlijk begon zijn verraad jegens Amerika vele jaren voordat de generaal Paula Broadwell, een 20 jaar jongere officier van lagere rang, verleidde, nadat ze hem had ontmoet tijdens een campusbezoek aan Harvard.

Meer dan enige andere leidende militaire figuur was de hele filosofie van Petraeus gebaseerd op het verbergen van de waarheid, op bedrog, op het opbouwen van een vals beeld. “Perceptie” is de sleutel, schreef hij in zijn proefschrift in Princeton uit 1987: “Wat beleidsmakers denken dat er in een bepaald geval heeft plaatsgevonden, is wat er toe doet – meer dan wat er feitelijk is gebeurd.”  Inderdaad, het is niet wat er werkelijk gebeurt dat ertoe doet – het is wat je het publiek ervan kunt overtuigen dat het denkt dat er is gebeurd.

De mainstream media willen ons doen geloven dat hij een man van grote integriteit en eer is. De meeste verhalen die over hem werden en worden geschreven bouwen allemaal profielen op, geënsceneerd en gecontroleerd door het pr-apparaat van het Pentagon, dat miljoenen dollars kostte, resulterend in een onrealistische en bovenmenselijke mythe rond de generaal.

Ironisch genoeg miste de door velen gewaardeerde en door seks geobsedeerde gevestigde pers op de een of andere manier de echte pijpbeurt met bovengenoemde Broadwell. In het verlengde van deze affaire werd Petraeus wegens het doorspelen van vertrouwelijke informatie in april 2015 veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 2 jaar en een boete van $100.000,–.

Voordat we wat meer vertellen over Petraeus – gebeurtenissen die opzettelijk door de meeste Pentagon-pers en verslaggevers is genegeerd willen we eerst dit zeggen over de man die ooit bekend stond als koning David, generaal Betray-Us , of P4, respectievelijk door zijn bewonderaars, zijn vijanden en zijn collega-dienstleden. Een indrukwekkende kerel, een zeer gemotiveerd persoon, een bullshit-artiest van wereldklasse, een fitnessverslaafde en een man die de afgelopen 20 jaar meer tijd op waardeloze plaatsen heeft doorgebracht dan bijna elke andere Amerikaan die zijn of haar land dient.

De waarschuwingssignalen over de belangrijkste oneerlijkheid van Petraeus zijn er al jaren. Hier is een korte samenvatting: we kunnen beginnen met de hardnekkige vragen die critici hebben gesteld over zijn Bronze Star for Valor. Of dat Petraeus in 2004, midden in de presidentsverkiezingen, een opiniestuk in The Washington Post schreef waarin hij president Bush steunde en zei dat het Irak-beleid werkte. Het beleid werkte niet, maar Bush betaalde de politieke belangen van de generaal terug door hem drie jaar later de topbaan in de oorlog te geven.

Er is zijn oorlogsverleden in Irak, te beginnen toen hij in 2004 leiding gaf aan het trainingsprogramma van de Iraakse veiligheidstroepen wat later bekend werd als ‘Iraakse doodseskaders’. Tijdens zijn laatste Irak-tournee, tijdens de zogenaamde ‘surge‘, zorgde hij voor wat misschien wel de meest indrukwekkende oplichterij in de recente Amerikaanse geschiedenis is. Hij overtuigde het hele establishment in Washington ervan dat de VS de oorlog hadden gewonnen.

Hij deed het door vast te leggen wat de Golf eigenlijk was: de VS kozen de kant van de sjiieten in een burgeroorlog, bewapenden ze tot de tanden toe en lieten de soennieten denken dat ze hen ook zouden helpen. Het was een meedogenloze onderneming – meer dan 800 Amerikanen stierven tijdens de oorlog, terwijl honderdduizenden Irakezen het leven lieten tijdens een sectarisch conflict dat door het beleid van Petraeus werd aangewakkerd. Toen legde hij een rookgordijn aan en liet de leden van de Sunni Awakening aan hun lot over.

Petraeus was zo overtuigend over Bagdad dat hij president Obama manipuleerde om hetzelfde te proberen in Kabul. In Afghanistan duwde hij in september 2009 voor het eerst het Witte Huis slinks in een positie om de oorlog te laten escaleren (door columnisten op te roepen om de president ite steunen) en voerde hij een volledige lekcampagne om het beleidsproces van het Witte Huis te ondermijnen. Petraeus waarschuwde zijn staf op beroemde wijze dat het Witte Huis “fucked” met de verkeerde man.

De Afghaanse oorlog pakte voor de VS dramatisch uit. Petraeus sloot vreselijke deals met jongens als Abdul Razzik en andere Afghaanse gangsters en doodde een stel mensen die niet gedood hoefde te worden. En het deed er allemaal niet toe – het sloeg nog geen deuk in zijn reputatie. Dit was de tour waarbij Broadwell zich bij hem voegde op het hoofdkantoor, en het is niet zo schokkend dat hij ergens troost moet vinden om die dagelijkse horrorshow uit zijn hoofd te zetten.

Tot zover even over Afghanistan en Irak en Petraeus’ ‘coalitie van bereidwilligen’ die met weinig moeite over de door sancties vernietigde naties stoomde. Dit is de mentaliteit waarin Petraeus gevangen zit. “Oekraïne is geen Irak, noch is het Russische leger een Iraakse strijdmacht”, waarschuwt Macgregor.

Nu de winter begint, wordt het pijnlijk duidelijk dat een kapot en afvallig Oekraïens leger niet in staat zal zijn om de Russen af ​​te weren. “De reeks Oekraïense tegenaanvallen van de afgelopen 60 tot 90 dagen heeft Oekraïne tienduizenden levens gekost, menselijk kapitaal in uniform dat Kiev niet kan vervangen”, schrijft Macgregor.

Volgens Macgregor is het vijf voor twaalf in Oekraïne. “De Russische voorhamer die gepland staat om in november of december op het Zelensky-regime neer te dalen, of wanneer de grond bevriest, zal alle overblijfselen van Oekraïense troepen verpletteren.”

Het is nu november en de velden van Oekraïne, die notoir modderig zijn tijdens de herfstregen, zullen spoedig bevriezen en de Russen zullen actie ondernemen om een ​​einde te maken aan het Zelensky-regime en zijn ultranationalistische, neonazistische regimenten, nu ingebed in de reguliere Oekraïense krijgsmacht.

Petraeus beschouwt het tijdschema als cruciaal. Het is nu of nooit om Zelensky en zijn regime te redden, zijn betoog is doorspekt met “patriotten” die hulde brengen aan de genocidale massamoordenaar, Stepan Bandera (die tijdens de Tweede Wereldoorlog met echte nazi’s samenwerkte en honderdduizenden Joden, Polen, Roma en andere “Untermenschen” afslachtte”).

De gebruikelijke oorlogshaviken in het Witte Huis, het Pentagon, de CIA en op Capitol Hill gaan er waarschijnlijk van uit dat een rustig Amerikaans electoraat het argument zal geloven dat de inzet van Amerikaanse troepen in Oekraïne zonder een oorlogsverklaring een gezichtsbesparende deal zou kunnen vergemakkelijken met Moskou.

Macgregor gelooft dat het “gevaarlijk en dom is om dat te denken, en Amerikanen zouden dit idee moeten verwerpen, maar het is niet onredelijk om aan te nemen dat dit misleide denken wijdverbreid is in Washington.”

Het Amerikaanse publiek wordt momenteel afgeleid door een aantal zaken, waarvan de meeste te maken hebben met inflatie en een verslechterende economie, en hoewel ze sympathie kunnen voelen voor de Oekraïners zijn ze grotendeels onwetend van hun geschiedenis en de bedreiging die de neonazi’s vormen voor etnische Russen in Oekraïne. Maar direct militair ingrijpen staat zeker niet hoog op de lijst van zaken die ze willen dat de overheid aanpakt.

In de machtscentra van Washington veronderstelt de aanname van “naar binnen gaan” altijd bepaalde voorwaarden: een onderdanig Congres dat zijn verantwoordelijkheid negeert om de War Powers Act in te roepen, onbeperkte financiële middelen voor militaire actie, en hoge militaire leiders die bereid zijn om te voldoen aan elk dom idee. Voor Petraeus en zijn collega’s is er ook een grote kans dat er een tastbare beloning wordt beloofd in de vorm van toekomstige benoemingen of financieel gewin.

Kortom, een directe confrontatie met een natie die het grootste aantal kernwapens ter wereld bezit, is een duidelijke en groeiende mogelijkheid, gezien het leiderschap aan het roer van de nationale veiligheidsstaat. “Het intellectuele en professionele kaliber van de Amerikaanse militaire leiders is betreurenswaardig”, besluit Macgregor.

Dat is inderdaad duidelijk sinds de oorlog in Vietnam, de eerste grote oorlog die het eens zo machtige Amerikaanse leger verloor. Het is nu een schaduw van zijn vroegere zelf en zit vol met egoïstische carrièremakers zoals David Petraeus.

Het is niet hysterisch om te waarschuwen dat we aan de rand van de afgrond staan, terwijl gepolitiseerde, gehersenspoelde (militaire) leiders, neocons en politici nadenken over hoe het Zelensky-regime, erfgenamen van een illegale staatsgreep georkestreerd door de Verenigde Staten, te redden en leugenachtige neocons, in stand gehouden kan worden.

De regering-Biden zit vol met ‘humanitaire interventionisten’ en neocons. Als Douglas Macgregor gelijk heeft, en zijn ervaring zeker in overweging moet worden genomen, zijn we nu gevaarlijk dicht bij het afdalen in een afgrond zonder terugkeer. Nadat de raketten hun opslagplaatsen hebben verlaten, is er geen weg meer terug. Terwijl fanatieke politici zich vooral druk maken over de CO2-hoax groeit met de dag de mogelijkheid van het uitsterven van het leven op planeet Aarde.

Een gedachte over “Oorlogje spelen in Oekraïne”

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.