Onthoofding in Frankrijk: niet langer het vermelden waard …

Onthoofding in Frankrijk: niet langer het vermelden waard …

22 oktober 2020 0 Door Redactie SDB

Bittere bevindingen na de moord op Samuel Paty. De reacties op de recente aanslag in Frankrijk onthullen de dubbele standaard in de aanpak van extremistisch geweld. Een gastbijdrage van René Nehring

Opnieuw schudt een vreselijke terroristische aanslag de wereld. Afgelopen weekend vermoordde de 18-jarige Abdoullah Anzonov de 47-jarige geschiedenisleraar Samuel Paty in het kleine Franse stadje Conflans-Sainte-Honorine omdat hij eerder enkele Mohammed-cartoons uit het satirische tijdschrift “Charlie Hebdo” had laten zien in een klas over het onderwerp vrijheid van meningsuiting.

“Je suis Samuel”
In Frankrijk protesteerden tienduizenden tegen de islamitische terreurdaad. Onder de slogan “Je suis Samuel” (“Ik ben Samuel”) uitten ze hun bezorgdheid op veel plaatsen – gebaseerd op het motto “Je suis Charlie” uit 2015, toen de redactie van “Charlie Hebdo” het doelwit werd van een islamistische terroristische daad. . In Duitsland en in de andere landen van de westerse wereld duurde de afkeer van de daad echter maar kort. De volgende dag domineerden andere onderwerpen de scène.

Dit gedrag staat in schril contrast met de gebeurtenissen rond de dood van de zwarte Amerikaan George Floyd, die op 25 mei stierf als gevolg van een brutale politieoperatie in Minneapolis. In die tijd ging er een golf van verontwaardiging over de wereld, die al snel leidde tot straatgevechten en de omverwerping van monumenten van vermeende of echte slavenhandelaren. Floyd was een meervoudige crimineel die op de dag van zijn overlijden in de klauwen van de politie raakte omdat hij had geprobeerd in een winkel met vals geld te betalen.

Het feit dat de dood van Floydl zo’n opschudding veroorzaakt, de beestachtige moord op een leraar die de basisbeginselen van onze gemeenschap in zijn klas onderwees, is na slechts één dag nauwelijks een probleem, zegt veel over de toestand van de westerse wereld in 2020. En het onthult de dubbele maatstaven van degenen die altijd doen alsof ze racisme en discriminatie bestrijden. Even belangrijk is de luide stilte van de lokale islamitische verenigingen, die anders direct ter plaatse zijn als ergens in het land zelfs maar het dragen van een hoofddoek wordt bekritiseerd.

Stilte uit angst
Naast de dubbele norm kan de angst om geen commentaar te geven op de misdaad in Frankrijk ook een rol hebben gespeeld bij sommigen die zwegen. Hoewel kritiek op de politie en andere autoriteiten van onze rechtsstaat en geweld van rechts op elk moment mogelijk is, vereist het uiteraard moed om de vrijheid van onze samenleving te verdedigen tegen de dreiging van de islam. Wat weer laat zien van welke kant deze samenleving eigenlijk het meest wordt bedreigd.

En nog een ding: de dader Abdoullah Anzonov was geen lang gevestigde Fransman, maar een Tsjetsjeen geboren in Moskou die een paar jaar geleden met zijn gezin naar Frankrijk verhuisde. Dit feit bewijst eens te meer op een beangstigende manier hoe een sentimenteel migratiebeleid naïef de interne veiligheid van de burgers van Europa in gevaar brengt.

Meer gezinshereniging door Corona
Nog maar een paar dagen geleden meldde Deutsche Welle dat de Bondsdag in de schaduw van de coronapandemie had besloten tot uitgebreide mogelijkheden voor gezinshereniging. Dit zal in de toekomst ook worden uitgebreid tot mensen die ‘dicht’ staan ​​bij EU-burgers die in Duitsland wonen en die zelf geen burger zijn van een EU-land, bijvoorbeeld pleegkinderen, burgerlijke partners die geen echtgenoten of geregistreerde partners zijn, evenals ooms, tantes, neven en Nichtjes. Gezien de clanstructuren in tal van herkomstgebieden, zouden er dan nauwelijks belemmeringen moeten zijn om Duitsland binnen te komen.

De burgeroorlog in onze straten, waarvan we het laatste hoofdstuk vorig weekend hebben meegemaakt, is geen natuurlijke gebeurtenis die op de een of andere manier over ons is gekomen. Het is voor een groot deel het resultaat van een mislukt migratiebeleid. De gevolgen worden natuurlijk niet gedragen door degenen die de verkeerde beslissingen nemen, maar door gewone burgers zoals Samuel Paty.

Reacties

Reacties