23 januari 2022

SDB

dagelijks nieuws en blogs

Oekraine Maidanplein: revolutie of staatsgreep?

oekraine

Over de gebeurtenissen op het Maidan-plein ten tijde van de staatsgreep in Oekraïne doen veel verhalen de ronde. De voormalig president van het land Janoekovitsj heeft onlangs een boekje open gedaan over wat zich er heeft afgespeeld. Ook de ex-premier van Oekraïne heeft in de openbaarheid gebracht wat er gebeurd is. Wij belichten zijn visie, waarbij ook de rol van de EU ter sprake komt.

We lezen op de site van NRC [1] het volgende:

De Oekraïense oud-president Viktor Janoekovitsj ontkent dat hij tijdens de Maidan-opstand in 2014 opdracht heeft gegeven het vuur te openen op betogers. Dat zei Janoekovitsj maandag tegen de Oekraïense openbaar aanklager tijdens een vier uur durende ondervraging per videoverbinding vanuit een rechtbank in de Russische stad Rostov.

Volgens de oud-president overschreed de oproerpolitie in Kiev zijn bevoegdheden, maar werden agenten hiertoe geprovoceerd door de opstandelingen. „De schuld ligt bij de radicalen en zij die hen hebben gemanipuleerd. Zij provoceerden het bloedvergieten. Zonder hen hadden we de situatie met de Krim en de Donbas niet gehad”, aldus Janoekovitsj in een verwijzing naar de Russische annexatie van de Krim en de oorlog in het oosten van Oekraïne.

Minstens zo interessant is het verhaal van de voormalig premier ten tijde van het Janoekovitsj-bewind, Nikolai Asarow. Hij heeft onlangs óók verteld over wat zich allemaal in Kiev heeft afgespeeld in de Maidan-periode.

Inleiding.

Het is alweer drie jaar geleden dat in Kiew de eerste protesten plaatsvonden, waaruit het zogenaamde “Euromaidan” en vervolgens een grote Oost-West-crisis ontstond. Premier van het toenmalige Oekraïne was Nikolai Asarow. Vier jaar lang was hij regeringsleider tot hij eind januari 2014 zijn functie neerlegde. Asarow heeft nu een boekje open gedaan over het door de toenmalig democratisch gekozen president Janoekovitsj afwijzen van het associatieverdrag tussen Oekraïne en de EU, over de verborgen gehouden activiteiten van het Westen op de Maidan en over de toekomst van Oekraïne.

Het afwijzen van het associatieverdrag zo’n drie jaar geleden is door historici vaak genoemd als kantelpunt van het politieke proces in Oekraïne. Minder bekend is waarom Janoekovitsj destijds besloten had het verdrag niet te ratficeren. Het verdrag was immers in principe “af”, al twee jaar vóórdat de vreselijke gbeeurtenissen op het Maidanplein plaatsvonden.

Maar waarom is dat verdrag dan niet in 2012 fo 2013 geratificeerd? De reden is dat de ondertekening van het verdrag door de EU onlosmakelijk gekoppeld werd aan de vrijlating van Julia Timosjenko. Van de kant van Oekraïne was men niet tevreden met de in het verdrag bereikte onderhandelingsresultaten ten aanzien van de “vrije handel”.

Hier komt nog bij dat in die periode er een conflict ontstond tussen de EU, Oekraïne en Rusland. Na het inwerkingtreden van het vrijhandelsverdrag tussen Oekraïne en Rusland in 2012 zou het vrijhandelsverdrag tussen Oekraïne en de EU in 2014 in werking treden. Dat zou betekenen dat Oekraïne zowel aan de oost- als de westgrens “open” zou zijn geweest voor goederen, diensten en kapitaal. Een probleem dat door Oekraïne moest worden opgelost.

De onderhandelingen om tot een oplossing te komen verliepen erg moeilijk. Oekraïense gesprekken met de beide andere partijen leidden tot niets.

oekraine

De EU was, in tegenstelling tot Rusland, mordicus tegen een trilaterale bijeenkomst – Brussel vond het een zaak tussen Oekraïne en de EU.

Rond deze tijd had Oekraïne een tekort op de handelsbalans met de EU van rond de elf miljard euro. Dat betekent dat de importen van Oekraïne dit bedrag hoger uitvielen dan de exporten naar Europa. De toenmalige Oekraïense regering wist dat op het moment dat zij de grens voor goederen en diensten met de EU zou openstellen, het land meteen moest concurreren met de hoge economische ontwikkeling van westerse ondernemingen.

Om die reden wendden de machthebbers zich tot Brussel voor ondersteuning bij het moderniseren van hun econnomie, zodat zij op redelijke termijn concurrerend zouden kunnen zijn bij de vrijhandel met Europa. Hierop reageerde Brussel eveneens afwijzend.

Ten aanzien van dat associatieverdrag nog enkele punten over hoe Brussel over samenwerking met Oekraïne dacht.

Het grootste deel van de Oekraïense export naar Europa betreft agrarische producten, maar door opgelegde quota zijn de exporten naar de EU zeer beperkt. Toen enkele jaren geleden de eerste gesprekken tussen Oekraïne en de EU plaatsvonden was het quotum voor de invoer van graan naar de EU door onderhandelingen verhoogd tot 200.000 ton. Maar Oekraïne produceert meer dan 60 miljoen ton graan, terwijl het land in potentie meer dan de helft daarvan zou kunnen exporteren. De EU wilde dus een vrijhandelsverdrag met Oekraïne waarbij juist dàt waarvan het land veel kan exporteren, niet màg exporteren, omdat het quotum zo laag gesteld wordt.

Nog een voorbeeld: Oekraïne zou meer dan een miljoen ton vlees naar de EU kunnen (en willen) exporteren, maar de EU wilde niet verder gaan dan het quotum daarvoor te stellen op 20.000 ton. Ook zou het land veel meer staal kunnen produceren en exporteren, maar ook daarvan wilde Brussel niets weten.
Geen wonder dat Janoekovitsj weinig heil zag in zo’n deal en zijn regering had eind 2014 al in de gaten dat het economische deel van het verdrag voor Oekraïne helemaal niet gunstig was. Buiten de media om probeerde Janoekovitsj met Brussel nog tot een compromis te komen, maar ook dat lukte niet.

Eerder, op een topoverleg in november 2013, had Brussel het land al te kennen gegeven dat Oekraïne financiële hulp voor het moderniseren van de economie wel kon vergeten. Verhoging van quota was onbespreekbaar. Een overbruggingskrediet werd afgewezen

Om al deze redenen had Oekraïne Brussel verzocht de ondertekening van het verdrag uit te stellen, tot de eerder genoemde problemen middels een compromis waren opgelost. Echter, het Westen zag de bui al hangen en heeft dit moment aangegrepen om de voorbereidingen te treffen voor een staatsgreep. Op diplomatiek niveau had Barroso al gezegd dat als Janoekovitsj het verdrag niet zou ondertekenen, een andere president en een andere premier dat zouden gaan doen. Deze opmerking geeft wel zeer treffend de machtsverhouding weer zoals die destijds bestond tussen de EU en Oekraïne.

De relatie Oekraïne versus de EU en Rusland

Nu na al die jaren is duidelijk wat het werkelijke doel was van de Europese politici: de westerse (en dan vooral: de Amerikaanse) belangen moesten gediend worden, waarbij voorop stond dat Oekraïne zich op het geopolitieke vlak niet zou kunnen aansluiten bij de Euro-Aziatische douane-unie (Rusland-Kazachstan-Wit-Rusland). In het bijzonder moesten de bestaande verbindingen tussen Oekraïne en Rusland worden verzwakt, en daarmee zou worden bereikt dat er een indicrect conflict tussen Oekraïne en Rusland geschapen zou worden.

Tot die tijd was Oekraïne een neutraal land. Een land dat goede betrekkingen wilde zowel met de EU als met Rusland, en het is bij weinigen in het Westen bekend dat het land in deze periode helemaal geen aansluiting wilde bij de NAVO of welk militair pact (tegen Rusland) dan ook.

Het is dan ook niet waar dat de regering Janoekovitsj pro-Russisch was, en het huidige regime pro-Westers is. De mensen die vandaag de dag aan de macht zijn leiden Oekraïne niet naar de EU (hoewel zowel Oekraïne als Brussel ons dat willen doen geloven), maar zij gooien het land veel jaren terug in haar ontwikkeling. Zo ongeveer naar de jaren dertig van de vorige eeuw.

De economie van Oekraïne is na de machtswisseling volledig geruïneerd. Rond 2013-2014 bedroeg het gemiddelde inkomen in Oekraïne zo ongeveer $500, het gemiddelde pensioen bedroeg $200 en de prijzen van diensten en levensmiddelen lagen vijf- tot zesmaal onder die van de EU. Dat betekent dat je de inkomens van Oekraïne met zo’n vijf keer moet vermenigvuldigen om de “westerse” koopkracht te berekenen.
Heden ten dage is het gemiddelde inkomen in Oekraïne $380 en het gemiddelde pensioen $165. De prijzen zijn evenwel drie tot vier maal hoger dan enkele jaren geleden.

Er zijn weinig landen in het Westen waar rechtsradicale partijen aan de macht zijn, en waar zo’n grote mate van censuur heerst als in Oekraïne. Er zijn ook weinig landen in de EU waar films en boeken zijn verboden. De mensen die het nu in Oekraïne voor het zeggen hebben voeren absoluut geen pro-westerse politiek. Het zijn corrupte oligarchen, politici en topambtenaren die het land leegplunderen.

oekraine

De reden dat het “oude” regime goede betrekkingen wilde onderhouden met – naast de EU – Rusland is ondermeer omdat Moskou de grootste economische handelspartner was van Oekraïne. Uit Rusland kwamen immens grote hoeveelheden olie, gas en andere vormen van energie. Historisch gezien heeft Oekraïne met Rusland ook een sterke gemeenschappelijke, geïntegreerde economie gekend. Via de gemeenschappelijke pijpleidingen zorgden de Russen er ook ’s winters voor dat het land voorzien werd van voldoende energie. Als er al sprake was van een “pro-Russische” houding van de regering Janoekovitsj, dan bestond die uit bovenstaande feiten.

De belangen van Rusland zijn in dit verband eenvoudig en transparant. Door Oekraïne lopen de olie- en gasleidingen van Rusland naar Europa. Op deze wijze wist West_Europa zich te voorzien van 30% van haar behoefte aan gas. Via Oekraïne lopen ook andere infrastructuren naar Europa, waaronder straten, spoorwegen, telecommunicatie. De belangrijkste havens liggen aan de Zwatre Zee.

OekraÏne was voor de Russen vooral een belangrijk transitoland. Het was ook de belangrijkste afzetmarkt voor Russische producten, eind 2013 werd door Oekraïne bijvoorbeeld voor $30 miljard aan Russische producten gekocht.

Voor de Russen was het dus van groot belang dat Oekraïne een vriendschappelijk, stabiel land was.

De staatsgreep

De eerste demonstraties in Oekraïne begonnen op 21 november 2013. In principe waren dat vreedzame en relatief kleine betogingen. Er waren dagen dat er tot duizend mensen bijeenkwamen, en het waren voornamelijk studenten. Die situatie hield aan tot 28 november, ongeveer tot het moment dat Janoekovitsj op 28 november in Vilnius het associatieverdrag met de EU had afgewezen, en weigerde het te ondertekenen. Op deze dag had ook het actiecomité van de studenten officieel besloten de demonstraties te beëindigen.

Bericht gaat hieronder verder... OPROEP AAN U BESTE BEZOEKER.

Beste bezoeker, om door te kunnen gaan met ongecensureerd onafhankelijk nieuws en blogs hebben we u donatie nodig. Er is voor 31/01/2022 nog 125 euro nodig. Wie help ons? Hartelijk dank!.

Ons IBAN is:

OPEN BANK, S.A.

IBAN:ES0900730100550594088873

BIC: OPENESMMXXX


In de nacht van 29 op 30 november kwamen er zo’n 50-100 demonstranten bijeen op het plein van de Onafhankelijkheid – beter bekend als het Maidanplein. Het merendeel bestond toen al niet meer uit studenten, maar vooral mensen die uit het westen van Oekraïne, die zich daar verzamelden. En precies in deze nacht werd het plan van een staatsgreep uitgevoerd.

De eerste vraag die gesteld kan worden is hoe het mogelijk is dat op het Maidanplein om 4 uur ’s nachts meer dan 10 nationale en internationale camerateams aanwezig waren – vooral uit Polen. Eigenlijk is er maar één verklaring mogelijk: men wist dat er wat zou gaan gebeuren. Om half vijf ’s morgens kwamen uit de richting van hotel Ukraina zo’n 100 mensen naar het Maidanplein – vertegenwoordigers van de radicale Rechtse Sektor, bewapend met ijzeren stokken en knuppels. Zij begonnen daarmee in te slaan op de weinige aanwezige politie-agenten.

Op het plein stond een camera van de politie opgesteld die alles opnam, vandaar dat nu bekend is wat er zich precies heeft afgespeeld, die nacht. Wat dat betreft is dit de best gedocumenteerde staatsgreep uit de wereldgeschiedenis.

Vechtersbazen van de Rechtse Sektor gingen met stalen buizen, die tevoren in brandende afvalbakken waren gehouden, op de poilitie af waarop deze om versterking vroeg. Er kwam een speciaal commando uit Berkut, die begon de demonstranten uit elkaar te jagen, de 100 vechtserbazen aan te pakken. Op dit moment begonnen alle Oekraïense en Europese tv-zenders te filmen en hun gemaakte reportages uit te zenden.
Die beelden gingen al gauw de hele wereld rond, waarbij de beelden niets te wensen over lieten, waaronder mensen met kapotgeslagen neuzen en bebloede gezichten. De nadruk bij de reportages werd gelegd op het geweld dat politie-agenten gebruikten, terwijl de beelden van de provocateurs niet werden uitgezonden…. de aanstichters van het conflict.

In de media verschenen oproepen naar het Maidanplein te komen en om het gebouw van de president en de overige regeringsgebouwen te bezetten. Op dit moment heeft ook het proces van een bewapende machtsovername een begin gehad. te weinig politie-agenten waren uitgerust met vuurwapens, waardoor het de radicale demonstranten lukte alle belangrijke gebouwen te blokkeren, waaronder het gemeentehuis en het gebouw van de president. Toch had president Janoekovitsj op dat moment nog geen maatregelen getroffen om de demonstranten met geweld uit elkaar te drijven.

Gedurende de opvolgende dagen gingen de radicale krachten op het Maidanplein barricades opwerpen. Zij hebben de vreedzame demonstraties gebruikt om vanuit beschutte posities molotov-cocktails en stenen naar politie-agenten te gooien. In het gemeentehuis was een ondervragingscentrum ingericht, waar gevangen genomen veiligheidsmensen naartoe werden gebracht en ook mensen die men kwalificeerde als spionnen. Al spoedig was duidelijk dat hier een scenario van een staatsgreep werd uitgevoerd.

Premier Nikolai Asarow heeft toen de Amerikaanse ambassadeur hierover aangesproken. Hij verzocht hem zijn invloed aan te wenden, ook bij de Europese landen, om de militante demonstranten in bedwang te houden, omdat anders de Oekraïense overheid gedwongen zou zijn gewelddadig in te grijpen. Asarow vertelde hem dat het alléén op het Maidanplein radicale onruststokers probeerden een staatsgreep te plegen, terwijl in de rest van de stad en het land het er rustig aan toe ging. De Amerikaanse ambassadeur deed er het zwijgen toe.

Daarop nam Asarow ook contact op met de Duitse ambassadeur die hem alleen vertelde dat het soort toestanden op het Maidanplein nooit in Duitsland zouden kunnen plaatsvinden, omdat Duitsland een democratisch land is. Ook van de zijde van de Duitsers kon Asarow geen steun ontvangen.
Bij dit alles moet opgemerkt worden dat de Oekraïense geheime dienst had gezien dat de leiders van de Maidan vaak op bezoek waren geweest in de Amerikaanse ambassade. Dat is zelfs in het openbaar toegegeven en door Obama bevestigd. Vervolgens kwamen in Kiev ook nog “Fuck the EU”-Nuland en de baas van het Amerikaanse State Department. Nuland vertelde al gauw aan Asarow dat Oekraïne een regering van nationale eenheid nodig had.

Ook andere westerse figuren lieten zich in Kiev zien, waaronder Kaczyński, McCain, Westerwelle en de eurofiele ophitsers Verhofstadt en Van Baalen. Allemaal hebben zij op het Maidanplein gezegd de demonstranten te steunen. Nuland heeft verklaard dat het succes van de democratie – zoals zij de staatsgreep noemde – de Verenigde Staten vijf miljard dollar heeft gekost.

Wat het Oekraïne heeft gekost? Honderden miljarden, 50.000 doden en veel tragische gebeurtenissen. Genoemde politici hebben inderdaad bloed aan hun handen (maar zij slaper er geen nacht slechter om).

Wetserse diplomaten hamerden er bij de autoriteiten steeds weer op onder geen enkele omstandigheid geweld te gebruiken. Bekend is dat de Amerikaanse vice-president Joe Biden Janoekovitsj vaak heeft bedreigd: als hij het waagde de demonstraties met geweld uiteen te drijven, zou hij persona non grata in Europa en de hele wereld worden.

Janoekovitsj wist niet met deze situatie om te gaan, terwijl de oproerkraaiers merkten dat hen geen strobreed in de weg gelegd werd. Drie maanden lang heeft Janoekovitsj gesprekken gevoerd om een compromis uit te onderhandelen, en telkens werden beloften van de kant van de demonstranten, verbroken.

Nu alle feiten beschikbaar zijn is het duidelijk dat er in Kiev een staatsgreep heeft plaatsgevonden, en de coupplegers wisten dat het wel moest lijken op een coup gepleegd door democratische krachten. Vandaar dat men de Maidan als revolutie heeft weergegeven. Maar hoe kun je spreken van een revolutie als er in het hele land een normale situatie heerst, en alleen in het centrum van Kiev die opstand plaatsvond? Honderd meter verwijderd van de barricaden verliep het leven gewoon zoals het altijd deed. Het geeft aan dat bij de Maidan-oproer slechts een zeer klein deel van de bevolking betrokken was: in feite slechts een paar duizend bewapende strijders en activisten.

Het was ook geen probleem die opstand de kop in te drukken als Janoekovitsj de volmacht had uitgeoefend die hem als president ter beschikking stond. Het is een misdrijf om een gewapende coup te plegen. Het doden van politie-agenten is ook een misdrijf, net als het met wapens bezetten van gebouwen een misdrijf is. Je vraagt je dan ook af waarom het gehele veiligheidsapparaat van het land drie maanden lang niets tegen die misdrijven ondernam….

Vandaag de dag zijn er veel bewijzen die daar op een antwoord geven. Er is zelfs een bekentenis van een radicale activist, dat hij met twee schoten twee politie-agenten heeft gedood. Er zijn ook documenten over de optredens van westelijke media. Er is nu ook bekend waar de sluipschutters vandaan kwamen, wie het waren en wie de weerloze demonstranten hebben neergeschoten. Over de verderfelijke rol van Washington hebben we eerder uitvoerig geschreven. En al die misdaden zijn begaan om het uiteindelijk doel te bereiken: het omverwerpen van het Janoekovitsj-regime. Daarom is het ook geen revolutie, maar een gewone staatsgreep.

Ook is uitvoerig gedocumenteerd dat vooral Jatsenjoek, Porosjenko, Pasjinsky en Turtsjinov betrokken waren bij de organisatie van de bewapende “troepen” op en rond het Maidanplein. De moorden op het plein hebben hen geholpen de bevolking op te hitsen en op die manier te trachten janoekovitsj van zijn troon te stoten en voor het gerecht te slepen. Eerder werd getracht Janoekovitsj te vermoorden, en het liefst in het openbaar. Daartoe was een groot aantal radicale activisten op weg gegaan naar de residentie van de president. Janoekovitsj had dit al spoedig in de gaten en wist met een helicopter naar Charkow te vliegen. Toen is ook een begin gemaakt met de machtsovername in de steden in Oekraïne.

Zo positief als Nikolai Asarow over Trump is, zo negatief is hij over Merkel. Duitsland was één van de partijen die een overeenkomst mede-ondertekend hadden hoe er naar nieuwe presidentsverkiezingen in Oekraïne toegewerkt moest worden – hoewel de democratisch gekozen Janoekovitsj nog op zijn plek zat. De Duitse minister van Buitenlandse Zaken Steinmeier had daaronder zijn handtekening gezet, net als zijn colega’s uit Polen en Frankrijk. Door het plaatsen van hun handtekeningen hebben zij Janoekovitsj weggejaagd. Je kunt je afvragen hoeveel waarde je moet hechten aan zo’n stuk papier en die handtekeningen, maar feit is dat het lot van Janoekovitsj hierbij bezegeld werd..

Ook Nikolai Asarow wist, dat toen Janoekovitsj van Kiev naar Charkow gevlogen was, dat zijn aanwezigheid in Kiev voor hem levensbedreigend was. Beveiligingspersoneel deelde hem mee dat zij niet konden instaan voor zijn veiligheid, en om deze reden nam Asarow het besluit naar het oosten van het land te rijden, omdat het daar toen nog rustig was en er in dat deel van het land een geheel andere situatie was. Omdat zijn vrouw vanwege gezondheidsredenen niet kon vliegen heeft hij haar met de auto naar Donezk gestuurd.

De toekomst van Oekraïne

De staatsgreep, een economische crisis en een militair conflict in het oosten van het land – het zijn de gevolgen van het beleid van confrontatie tussen de VS en Rusland. Er zou helemaal geen staatsgreep hebben plaatsgevonden als de Verenigde Staten het niet zouden hebben gewild.

Donald Trump heeft het onlangs heel duidelijk gezegd: “Het conflict in Oekraïne is een conflict tussen de VS en Rusland.” Daarom is er maar ook één oplossing mogelijk voor Oekraïne: een overeenkomst tussen de VS en Rusland, waarin maatregelen worden afgesproken hoe het land kan worden gestabiliseerd. Ook de hulp van de EU zal daarbij nodig zijn (en dan vooral de hulp van Duitsland), maar gezien de vijandige opstelling van politici in de EU zal dat nog heel wat moeite kosten. De hoop is dan ook gevestigd op Donald Trump, die Brussel een aantal harde keuzes zal laten maken. Europese politici hebben gauw de neiging een erg grote broek aan te trekken, maar tegen de macht van de VS zijn zij niet opgewassen (net zoals zij de afgelopen jaren óók de oren hebben laten hangen naar de VS… alleen werd dat land geleid door een door de wapenlobby gesteunde regering en dito Congres).

Ook zal er flink de bezem door de regering en het parlement van Oekraïne gehaald moeten worden. Een groot bijkomend probleem van Oekraïne is het enorme aantal ongecontroleerde wapens dat door dit conflict onder de bevolking circuleert. Er zijn nogal wat niet-formele bataljons en regimenten, neo-nazi’s en niet te vergeten leden van de Rechtse Sektor. Hoe kun je de situatie in een land stabiliseren als de gehele oppositie ofwel in de gevangenis ofwel in ballingschap verkeert? Met wie kunnen de VS en Rusland een compromis bereiken?

Ook zullen anti-democratische krachten uitgeschakeld moeten worden, en zullen figuren als George Soros, die miljarden in dit land hebben “geïnvesteerd”, op een zijspoor moeten worden gezet. Metzelfde zal moeten gebeuren met buitenlandse (vooral Amerikaanse) multinationals die op dit moment het land aan het leegplunderen zijn (mede mogelijk gemaakt door de oligarchen en corrupte politici).

Daarnaast zal er een dialoog moeten plaatsvinden met de mensen in het oosten van het land, die zich met hand en tand hebben verzet tegen het huidige misdadige regime. Zolang zij niet bij vredesonderhandelingen betrokken zijn kan er geen stabiele situatie in het land worden bereikt.

[1] Janoekovitsj ontkent verantwoordelijkheid voor doden Maidan-opstand

SDB is al meer dan 10 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun SDB via PayPal veilig en simpel.


SDB Dumanbet yeni giriş - Dinamobet giriş -
Kolaybet giriş
- Sekabet yeni giriş - envidatoken.io -
celtabet
- atlantisbahis.club -

retrobet.live

-

mars bahis güncel adres