merkel

Een EU-superstaat, een grotere toestroom van migranten, een door de staat voortgezette schuldcultus, een Marshall-plan voor Afrika… Het regeerakkoord voor de nieuwe GroKo van de oude Duitse elite is openbaar gemaakt.

In dit vervolgartikel kijken we nog naar de inhoud daarvan. Lees mee en huiver.

Oude wijn in nieuwe zakken: het feit dat de ijskoude bondskanselier en de met bier besmeurde boekhandelaar samen een gezamenlijk overheidsplan hebben gemaakt, bevestigt eens te meer het beeld dat de Duitsers hebben (en wij): het is verraad aan de kiezers.

Leugens en bedrog zijn normale zaken in Berlijn. “Ik zal nooit een coalitie aangaan met mevrouw Merkel,” kondigde Schulz nog maar een paar maanden geleden aan. Een leugen. Het is een feit dat Merkel liever regeert met de SPD, in plaats van de FDP – en daarvoor meteen een hele trits ministeriële posten overhandigt – het spreekt boekdelen over de linkse teloorgang van de voorheen christen-democratische Unie.

Terwijl Duitsland toch dringend een politiek nieuw geluid nodig heeft. De tijd was kennelijk volgens de dames en heren plucheplakkers nog niet rijp. In elk geval hebben mevrouw Merkel en de heer Schulz nu de mogelijkheid om de terugval van Duitsland verder te vergroten en de ramp uit te breiden. Veel Duitsers zullen zo moe en teleurgesteld zijn door deze ontwikkelingen dat ze helemaal geen zin hebben het nieuwe regeerakkoord goed door te lezen. Wat kan er voor interessants in staan, toch?

Dat zou jammer zijn! In het artikel van vandaag staan zeven bijzonder explosieve programmapunten voor u uitgewerkt, die, indien zij bekend zouden zijn bij de doorsnee Duitser, de weerstand tegen Merkel’s nieuwe regering enorm zou versterken.

Het is namelijk een anti-Duits manifest!

Wat er in elk Groko-papier natuurlijk niet mag ontbreken is een volstrekt onwerelds en zelfingenomen beeld, en het moedwillig negéren van de soms levensbedreigende problemen van Duitsland. Zoals we in de inleiding lezen:

Onze uitgangspositie is goed. De economie is “booming”, nog nooit zijn er zoveel mensen aan het werk geweest. Dit is ook het resultaat van de regeringssamenwerking tussen de CDU, CSU en SPD.

Zelfs de titel van het document lijkt (bezien tegen de achtergrond van de “prestaties” van de laatste Groko) nogal pocherig: “Een nieuw vertrek voor Europa / Een nieuwe dynamiek voor Duitsland / Een nieuwe samenhang voor ons land”.

Wat opvalt: Europa komt op de eerste plaats! En daarmee komen we bij …

1: Berlijn buigt voorover voor Brussel.

Als we de nieuwe coalitie een Duitse regering moeten noemen, dan doen we geen recht aan de feiten. In het hele coalitieblad wordt op geen enkel moment gesproken over “Duitse belangen”, in plaats daarvan vinden we zinsneden als deze, op pagina 147:

We willen een Europese Unie die intern succesvol is en tegelijkertijd onze belangen in de geglobaliseerde wereld bewaart en met onze waarden overtuigt.

Wat we nu precies moeten verstaan onder dat “onze”blijft ongewis. Een EU met Duitse waarden?

In het hele 179-pagina’s tellende document komt 299 keer het woord Europa of Europees voor (kennelijk denken de schrijvers dat de EU gelijk staat aan Europa….. enige grootheidswaanzin is ook Merkel en Schulz niet vreemd) en in dit Duitse stuk komen we daarentegen 222 maal het woord Deutschland tegen. De Duitse politiek lijkt alleen maar legitiem als deze is ingebed in een algemene Europese context. De ondergeschiktheid van Berlijn aan de bureaucratie van Brussel en de basistoon à la “niets werkt zonder de EU” staat al in de eerste zinnen van de inleiding:

We beleven nieuwe politieke tijden met veel uitdagingen voor Duitsland – zowel internationaal als ook nationaal. Duitsland is wereldwijd een erkende partner, maar alleen met een nieuwe inspanning voor Europa zal Duitsland in staat zijn om langdurige vrede, veiligheid en welvaart te garanderen. De Europese Unie moet haar waarden en welvaart behouden en vernieuwen. Alleen een sterke Europese Unie staat borg voor een toekomst van vrede, veiligheid en welvaart.

2: Migrantencrisis? Gewoon doorgaan!

Het feit dat de nieuwe oude regering niets heeft geleerd van de laatste vier jaar van migrantenchaos, het geweld, de verkrachtigen, de doden die zijn gevallen: het Grote Ontkennen is ook al duidelijk te vinden in de inleiding. Op pagina 5 is er de volgende formulering:

In de toekomst zullen we migratie beter beheersen en organiseren, en de integratie van migranten in onze samenleving (door Duitsers – red.) eisen en ondersteunen. Hiermee bieden we een antwoord op internationale migratiebewegingen enerzijds en de behoefte aan geschoolde arbeidskrachten in Duitsland anderzijds.

U leest het goed! Merkel en Schulz willen “sturen en beter organiseren” in plaats van stoppen en inperken! Zij willen dóórgaan met “eisen en ondersteunen van integratie” in plaats van eindelijk erkennen dat multiculti gefaald heeft. Het feit dat de komende regering nog steeds geen onderscheid maakt tussen “internationale migratiebewegingen” en het vermeende “tekort aan geschoolde arbeiders” zal veel Duitsers de haren ten berge doen rijzen. Gekwalificeerde migratie en armoedemigratie zullen daarom in de toekomst niet worden gedifferentieerd. De sluizen blijven open! Deze interpretatie wordt opnieuw bevestigd op pagina 15. Daar staat:

We zijn toegewijd aan onze wettelijke en humanitaire verplichtingen: het fundamentele recht op asiel wordt niet aangetast. Verplichting jegens het Verdrag van Genève worden nagekomen, net als de verplichtingen die voortvloeien uit EU-wetgeving, de verwerking van elke asielaanvraag, het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind en het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens.

De opmerking dat men “een herhaling van de situatie van 2015 wil vermijden” kan alleen worden opgevat als een macabere grap. Een belofte om te zorgen voor “effectieve bescherming van de binnengrenzen” en “de ontwikkeling van de Europese grens- en kustwacht (Frontex) tot een echte Europese grenspolitie” is gemakkelijk gedaan. Zalig zijn de simpelen van geest die dit beloven, en zij dit dit geloven.

Een klap in het gezicht van alle Duitsers die al te lijden hebben onder de toevloed van economische migranten, gelukszoekers en criminelen – en vooral van de Duitse veiligheidstroepen – is de zogenaamde bovengrens. Dit staat ook op pagina 15:

Voor migratiecijfers merken we op dat die, gebaseerd op de ervaring van de afgelopen 20 jaar en op de overeengekomen maatregelen en het direct beïnvloedbare deel van immigratie, het bereik van 180.000 tot 220.000 per jaar niet zullen overschrijden.

Afgemeten aan de situatie die vandaag al is bereikt, is dit aantal op zichzelf bespottelijk, gezien de dreiging van vervreemding van hele delen van het land en zich uitbreidende parallelle samenlevingen (culturen). Maar dat de richtlijn zoals hierboven omschreven binnenkort in de kliko kan, lezen we slechts één regel verder, namelijk:

We regelen de migratie: duidelijke regels voor familie-hereniging en uitzonderingen.

Ze hadden óók kunnen schrijven: “Wij regelen immigratie, tenzij we het niet regelen. Dan niet … “.

Hoe lang duurt het voordat Merkel (“nu zijn ze er al”) of Schulz (“dan komen er gewoon meer “) terug zullen vallen op oude formuleringen?
Al die debatten over familiehereniging zijn gewoon afleidingmanoeuvres.

3: Islam en multiculti – allebei hoort bij Duitsland?

Dat de islam voor de nieuwe regering niet alleen aan bij Duitsland hoort, maar ook dat elke kritiek op het islamitische geloof streng moet worden bestraft, leggen de nieuwe Duitsland-slopers uit op pagina 167. Daar staat:

De coalitiepartijen erkennen het werk van de kerken en religieuze gemeenschappen. Ze vormen een belangrijk onderdeel van onze burgermaatschappij en partners van de staat. (…) Kennis over religies, culturen en gemeenschappelijke waarden is een voorwaarde voor vreedzame coëxistentie en wederzijds respect. We zullen resoluut antisemitisme bestrijden en ook anti-islamitische sentimenten bestrijden.

Hierover schreven we eergisteren in ons artikel “Het programmaboekje van de GroKo”. Het is dus duidelijk: de nieuwe Duitse regering waardeert ook het werk van islamitische verenigingen en gemeenschappen. Juist voor een vreedzame coëxistentie gaat men niet de strijd aan tegen archaïsche, gewelddadige en vrouwonvriendelijke ideologieën, maar zegeviert “de kennis van religies”.

Dan is alles duidelijk. En weigeren Duitse ingezetenen de islam in Duitsland te erkennen als een verrijking, dan zou het voor hen wel eens erg ongemakkelijk kunnen worden.
Eerlijk gezegd moeten we ook wijzen op op het eerste gezicht harde formuleringen met betrekking tot de strijd tegen het terrorisme.
Op pagina 135 bijvoorbeeld, zeggen de nieuwe machthebbers volmondig:

We zullen de radicale islam in Duitsland terugdringen. We verwachten dat imams uit het buitenland Duits spreken. We zullen geradicaliseerde moskeeën observeren en ze indien nodig sluiten. (…) Wij zorgen ervoor dat federale overheidsmiddelen niet worden verstrekt aan instellingen en initiatieven die ongrondwettelijke neigingen vertonen.

Zie ook ons eerdere artikel. Als je het goed bekijkt, zul je hier ook niet echt enthousiast van worden. Wat betekent dat “we verwachten”? En als dat niet gebeurt, wat dan? En hoe moet de radicale islam in Duitsland worden teruggedrongen als honderdduizenden moslims per jaar het land blijven binnengehaald? Met de observatie en eventuele sluiting van radicale moskeeën heeft Duitsland in het verleden al goede ervaringen opgedaan (not). En wat de overheidsfinanciën betreft: zou het werkelijk zo zijn dat de Erdogan-vrienden van de DITIB-gemeenschappen eindelijk opgedroogd en verboden worden? We weten het antwoord al.

Ook sensationeel: islamitisch extremisme wordt in dit document altijd in één adem genoemd met het (natuurlijk!) veel groter probleem van het rechtsextremisme in Duitsland. Zo wordt de dreiging van islamisten gepresenteerd als ondergeschikt aan of op zijn minst gelijk aan het gevaar van “nazi’s”. Op pagina 120 lezen we:

Ons verhaal spoort ons aan om resoluut antidemocratische, racistische en nationalistische ideeën tegen te gaan. De aanbevelingen van de onderzoekcommissies van de NSU blijven leidend voor het preventieve werk tegen extreemrechts. We willen het nationale preventieprogramma tegen islamistisch extremisme voortzetten na het jaar 2018.

4: de NAVO beveelt, Duitsland gehoorzaamt!

Natuurlijk verwacht niemand dat de nieuwe Groko eindelijk verantwoordelijkheid neemt voor het veiligheidsbeleid. Dat gebeurt dan ook niet. Ondanks het feit dat Duitsland momenteel wordt meegesleept in compleet onverantwoorde oorlogsavonturen – en bij voorkeur zelfs aan de verkeerde kant strijdt -, wil men op de oude manier doorgaan als een NAVO-vazal. Op pagina 17 staat:

We houden ons aan onze alliantieverplichtingen en allianties: inzet voor internationale allianties NAVO, VN en OVSE en ook het transatlantisch bondgenootschap.

Het kan zijn dat het verstandig is voor de een of de ander “realpoliticus” om deze alliantiestructuren niet simpelweg de rug toe te keren, maar wie eerlijk is, moet zeggen: Syrië heeft – als een laatste, meest recente voorbeeld van westerse chaos en agressie – telkens opnieuw aangetoond wat de westerse alliantie daar aan het doen is: het moet niet voor vrede zorgen, maar altijd nieuwe conflicthaarden veroorzaken, proxy-oorlogen beginnen, “per ongeluk” de verkeerde “gematigde krachten” ondersteunen en daardoor het land destabiliseren – en nog steeds in de geest van de Anglo-Amerikaanse machtspolitiek. Dat Merkel en Schulz ook hier “ga zo door!” zeggen, is om het maar zachtjes uit te drukken spijtig.

Zodat we zeker weten dat ook Duitsland toewerkt naar een Derde Wereldoorlog, eist de nieuwe Duitse regering ook de uitbreiding van het EU-leger. Op pagina 17 (& 148) staat:

We versterken onze Bundeswehr en de Europese defensiestructuur: meer personeel, de beste training en moderne apparatuur bij de Bundeswehr door middel van een hoger defensiebudget. Versterking van de Europese Defensie-Unie met PESCO, een Europees Defensiefonds en verdere stappen in de richting van het “Europese leger”.

Ook betreurenswaardig is in deze context het vasthouden aan de hypocriete houding ten opzichte van Rusland. Op pagina 152 staat:

Rusland is onze grootste Europese buurman, waarmee we de vrede in Europa, de integriteit van nationale grenzen en de soevereiniteit van alle staten alleen op basis van OVSE-beginselen willen garanderen. Er is een groot potentieel voor economische uitwisseling en sterke belangstelling voor het maatschappelijk middenveld. Daarom betreuren wij dat de Russische politiek, inclusief de mensenrechtensituatie, een belangrijke stap terug betekent. Rusland schendt de Europese vredesorde door zijn illegale annexatie en interventie van de Krim in het oosten van Oekraïne. Dit huidige Russische buitenlandse beleid vereist van ons speciale aandacht en veerkracht.

Het feit dat Duitsland zich wil inzetten voor de integriteit van de buitenlandse grenzen en voor de soevereiniteit van buitenlandse staten (hier: Oekraïne), maar zelf niet kan zorgen voor veilige grenzen of politieke soevereiniteit, is een grote grap.

5: de volgende redding van de euro komt eraan

Zelfs in termen van de gemeenschappelijke valuta wordt er geen duidelijkheid gegeven. Het regeerakkoord bevat al de eerste verwijzingen naar de geplande gezamenlijke begroting van de EU – de volgende grote stap in de richting van de EU-superstaat.
Neem de formuleringen op pagina 9, bijvoorbeeld……

We willen de EU financieel versterken, zodat ze haar taken beter kan uitvoeren. Dat is wat we zullen doen om het volgende meerjarig financieel kader voor te bereiden. We ondersteunen ook specifieke begrotingsmiddelen voor economische stabilisatie en sociale convergentie en voor het steunen van structurele hervormingen in de eurozone, die het startpunt zouden kunnen zijn voor een toekomstig investeringsbudget voor de eurozone. We zijn bereid om de bijdrage van Duitsland aan de EU-begroting te verhogen.

Merkel en Schulz zijn dus nog steeds erg gehecht aan de gelukkige herverdeling in de EUSSR. Wat zouden we onder “sociale convergentie” kunnen verstaan? Het kan van alles betekenen. En alsof dat nog niet genoeg is, gaat het verder op pagina 9:

We willen het Europees Stabiliteitsmechanisme (ESM) ontwikkelen tot een door het parlement gecontroleerd Europees Monetair Fonds, dat verankerd zou moeten zijn in EU-wetgeving. De rechten van de nationale parlementen blijven onaangetast.

Een interessante formulering, omdat het in de eerste plaats erkent dat het ESM nog niet onderworpen is aan enige democratische controle, en ten tweede wordt gesuggereerd dat de “rechten van nationale parlementen” niet zouden worden aangetast door een schijnbare democratische legitimiteit van de ESM-dictatuur. Deze zaken hebben we al tijden geleden weerlegd als nepnieuws.

6: Duitse geschiedenis? Duitse schande!

Een bijzonder belangrijk punt voor de nieuwe regering lijkt te zijn om in de toekomst de Duitse identiteit te blijven opbouwen, vooral op basis van de Duitse misdaden uit het verleden. De schuldcultus moet daarom in stand worden gehouden.
De formulering op pagina 170 zegt het allemaal:

Er is geen toekomst zonder herdenking – de democratische basisconsensus in Duitsland omvat de verwerking van de NS-terreurheerschappij en de SED-dictatuur, de Duitse koloniale geschiedenis, maar ook positieve momenten uit onze democratische geschiedenis.

Kenmerkend dat er, afgezien van de alles overheersende donkere kanten van het Duitse verleden, alleen maar het kleine lichtpuntje van ‘positieve momenten” uit de Duitse “democratische geschiedenis” genoemd wordt. Het feit dat de Duitsers een geschiedenis van duizenden jaren achter zich hebben liggen en (bij normale politici) uitzicht hebben op een veranderlijke maar ook schitterende en glorieuze geschiedenis, wordt hier praktisch met één penseelstreek weggepoetst. Merkel en Schulz doen net alsof de Duitser, als we hem/haar zo moegen noemen, pas sinds 1989 veranderd is van barbaar tot mens – leve de democratie!

Die schuldcultus wordt door alle opeenvolgende regering actief uitgedragen, hoewel de jongere generaties part noch deel hebben uitgemaakt van de vreselijke toestanden die hebben plaatsgevonden. Toen de geallieerden, nà het eind van de Tweede Wereldoorlog, Duitse schoolboeken gingen herschrijven en er veel Duitse boeken zijn vernietigd, is met de uitvoering van die schuldcultus begonnen. Door de jaren heen is het voor politici een prachtig instrument geweest om de burgers onder de duim te houden, daarbij er onophoudelijk op in te hameren dat “der Boss” altijd gelijk heeft.

En opdat zowel de autochtone Duitsers als de “nieuwe Duitsers” niet bevangen worden door gevoelens van nationale trots en nooit zullen vergeten wat een verschrikkelijk monster in het Duitse verleden op de loer ligt, is er ook al een geschikt programma bedacht (pagina 170):

Bovenal willen we jongere mensen aanmoedigen om gedenkplaatsen te bezoeken. (…) Naast de versterking van pedagogisch werk, wordt in het kader van dit bevorderlijke initiatief het programma “Jeugd herinnert” gelanceerd om uitwisselingen en ontmoetingen te bevorderen, alsook herdenkingstochten met geschikte workshops voor schoolklassen te laten organiseren en aldus het groeiende antisemitisme en antiziganisme tegen te gaan.

Let op de impliciete erkenning van antisemitische tendensen bij migranten uit het Midden-Oosten: “Een etnisch en religieus toenemende heterogenere samenstelling van bezoekersgroepen vereist speciale aandacht.”

7: het Marshall-plan voor Afrika

Een speciale traktatie in het regeerakkoord is het Marshall-plan voor Afrika op de pagina’s 8, 18 en 162. Het gaat om sterkere economische hulp en ontwikkelingssteun van dat continent, dat echter bij nadere beschouwing een beetje riekt naar boetedoening. En waar men zich als burger kan schamen en “repareren, is Duitsland ook niet ver weg.
Op pagina 8 vinden we een uitleg:

Met een coherente Afrika-strategie willen we de samenwerking met Afrika op alle niveaus uitbreiden. Wij steunen een Marshall-plan voor Afrika om de Afrikaanse Unie te helpen bij de uitvoering van Agenda 2063.

Hoewel de formulering in het regeerakkoord nogal onschuldig klinkt, heeft ontwikkelingsminister Gerd Müller, aan wie de taak was toevertrouwd, in mei 2017 in de Bundestag woordelijk het volgende verklaard:

Denkt u maar niet dat we op de lange termijn onze welvaart over de rug van Afrika en de ontwikkelingslanden kunnen verkrijgen zonder dat mensen naar ons toe komen en dan krijgen wat ze willen.

Dus opnieuw lijkt het erop dat de gedachte van de Duits/Europese schuld de werkelijke reden is voor hulp aanAfrika. En wat nog erger is: we moeten er niet raar van opkijken als men bij ons komt terughalen wat “wij” eens bij hen gestolen hebben. Müller verklaarde toen ook nog:

De periode van de slavenhandel is een van de bepalende dieptepunten tussen de westerse wereld en Afrika. En zelfs vandaag is de welvaart van de geïndustrialiseerde landen deels te wijten aan de ongereguleerde uitbuiting van mensen en grondstoffen van het Afrikaanse continent. Lessen leren uit deze geschiedenis betekent vandaag de dag verantwoordelijkheid te nemen voor de gezamenlijke toekomst.

Het was nogal een opsomming! Maar nu is hopenlijk duidelijk geworden wat de Duitse burgers en belastingbetalers de komende jaren te wachten staat. We weten nu in ieder geval ook wat deze coalitie met het land van plan is. En dat voorspelt weinig goeds

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.