merkel

We hebben gekeken (maar niet te lang) naar de nieuwjaarstoespraak van de Duitse bondskanselier Angela Merkel om te zien wat voor inspirerende boodschap zij zou hebben voor haar landgenoten. We werden geconfronteerd met een ijskoude, emotieloze buutredener.

Merkel probeert nog steeds het Duitse volk de gigantische EU-Brussel-euro-zwendel aan te praten, en is ondertussen bezig met haar trouwe EU-boevenbende de volgende ronde in te luiden, waarbij burgers weer vele miljarden zullen moeten inleveren en het oude continent verder naar de ratsmedee geholpen wordt.

We hebben de nieuwjaarstoespraak van de Duitse bondskanselier eens goed gelezen, nadat we afhaakten bij de tevoren opgenomen uitzending. Zelden iemand zo’n emotieloze toespraak zien houden. Door haar fans wordt dat waarschijnlijk uitgelegd als dat zij alle rust kan bewaren, dat zij een rots in de branding is, opkomt voor de vrijheden van de EU.
Niets is minder waar…..

2016 was een jaar van zware beproevingen. Daarover wil ik vanavond tegen u spreken – maar ook daarover, waarom ik ondanks alles trouw ben aan Duitsland en waarom ik zo erg van de sterkte van ons land en haar mensen overtuigd ben.

Het woord “beproevingen” is in deze context absurd en het moet bij de burgers de indruk wekken dat het bij de shockerende ontwikkelingen om routinematige gebeurtenissen gaat. Routinematige beproevingen, die ook zullen {moeten) worden overwonnen, net als examens op school, waarbij achteraf bekendgemaakt wordt hoe competent men wel is (of niet, natuurlijk).

In 2016 zagen we geen beproevingen, maar (in de hele EU) enorme problemen waarvoor de Duitse CDU medeverantwoordelijk is. Achteraf het beter weten ten koste van de burgers is geen competentie en niet het doorstaan van een beproeving. Zou zij het werkelijk hebben over de vele landgenoten die slachtoffer geworden zijn van het desastreuze beleid?

Nauwelijks, De toespraak van Merkel begint al met een bewust genoemde foute interpretatie, als zij terreur als grootste bedreiging er bij de burgers ingehamerd wil hebben:

De grootste beproeving is ongetwijfeld het islamitisch terrorisme, die ons Duitsers al veel jaren in het vizier heeft. 2016 viel het ons midden in het land aan: in Würzburg, in Ansbach en een paar dagen geleden op de Weihnachtsmarkt hier bij de Gedächtniskirche in Berlijn.

Opnieuw het woord “beproeving“. Natuurlijk weet de Bondskanselier dat islamitische terreur relatief weinig doden per jaar “kost”, als je het maar vergelijkt met andere gebeurtenissen als verkeersdoden, roken of obesitas. Het grootste probleem is niet de afzonderlijke terreuraanslagen, die zijn voor de Staat niet gevaarlijk. Het grootste probleem is de demografische verandering van het land en het feit dat de politiek – hįįr politiek – het land in de huidige situatie heeft gebracht, waarbij elk jaar massaal migranten worden opgenomen, of waarbij het pensioenstelsel verder wordt afgebroken, om maar een paar zaken te noemen.

En – ja – het is vooral bitter en weerzinwekkend, als terroristische aanslagen door mensen worden begaan, die in ons land kennelijk bescherming zoeken. Die precies daarom de bereidheid tot het bieden van hulp van ons land hebben ervaren en die nu met hun daden verloochenen. Zoals zij ook de mensen verloochenen die inderdaad onze bescherming nodig hebben en verdienen.

Het getuigt van grote incompetentie als terroristen zonder problemen als vluchtelingen worden aangemerkt, naar Duitsland (en de EU) komen en over diverse nep-identiteiten bezitten (zoals in het geval van de aanslag in Berlijn). Wat blijft er van Merkel’s fraaie verhaal van “wir schaffen das” over als er een paar duizend extremisten het land onveilig maken?

Nee, de grootste beproeving heeft Merkel zelf veroorzaakt en zal pas over een paar jaar volledig tot uiting komen als miljoenen migranten en hun nagekomen familieleden zich realiseren, dat velen van hen net zo weinig perspectieven hebben als vele autochtonen, die door de grote toename van migranten hun toch al lage kansen op een nieuwe baan verder zien ineenkrimpen. Het is de vraag wanneer dat dan gaat escaleren en bevolkingsgroepen elkaar te lijf gaan.

Je zou dus best kunnen zeggen dat Merkel Duitse terreurslechtoffers negeert, als ze in haar nieuwjaarstoespraak vraagt:

Wat is het dan met het vertrouwen waarover ik in het begin sprak? Vertrouwen temidden van diepe droefheid om de doden en gewonden? Ik bedoel, we konden dat hier in Berlijn en in veel andere Duitse kleine steden juist in deze moeilijke dagen ervaren: in de troost die we kunnen bieden of krijgen. En in een vastberadenheid om tegenover de wereld van haat van de terroristen onze medemenselijkheid en onze verbondenheid te stellen.

Werken op primitieve gevoelens in plaats van met argumenten en logica. Merkel doet het “het een of het ander”-spelletje. Of wij, burgers, blijven rustig en passief (zij noemt dat “verbondenheid” of “medemenselijkheid“) of wij zijn verdeeld en kunnen tegenover de terroristen geen vastberadenheid stellen. Merkel spreekt over een vertrouwen dat zij met haar migratiepolitiek zelf heeft verspeeld, en waardoor het leven in Duitsland in de toekomst enorm zal veranderen.

Als we ons leven en ons werk beoordelen dan zeggen we tegen de terroristen: jullie zijn moordenaars vol met haat, maar hoe wij leven en willen leven beslissen jullie niet. Wij zijn vrij, medemenselijk, open.

Je moet er eigenlijk om lachen, maar is in principe in-en-in-triest: Merkel denkt dat burgers nog het meest bang zijn voor terroristen, maar het is niet de terreur die zal bepalen hoe “men” in de toekomst leeft. In werkelijkheid is het de politiek die steeds meer grip wil hebben op de (toekomstige) levensstijl van de burgers. Als de politiek één ding niet nastreeft, dan is het wel continuļteit en stabiliteit.

Politici proberen met benzine branden te blussen, maar bereiken het tegendeel door bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten en niet in het landsbelang te handelen.
Het is het principe van “Keep calm and carry on”. Burgers moeten werken, belastingen betalen en verder alles financieren. Zelfstandig denken is uit den boze, net als het stellen van (domme) vragen. En vooral: niets meer in twijfel trekken, altijd de mond houden….

Merkel geeft onbewust ook haar foute denkwijze aan: door passief te blijven zouden de burgers aan terroristen laten zien dat zij zelf hun eigen lot bepalen. Maar het bepalen van het eigen lot wordt door Merkel geļnterpreteerd als “medemenselijkheid” en “open”, waarbij zij eigenlijk bedoeld “passief” en aan de kant van de regering.

Ook als we bijvoorbeeld met de beelden van het platgebombardeerde Aleppo in Syriė in het achterhoofd nog eenmaal mogen zeggen hoe belangrijk en juist het was, dat ons land in de afgelopen jaren die mensen die daadwerkelijk onze steun nodig hadden, geholpen hebben, hier bij ons te aarden en te integreren. Dat alles – dat vinden we terug in onze democratie, in onze rechtsstaat, in onze waarden.

Merkel-logica: Aleppo is platgebombardeerd, dus ik heb gelijk. Maar waarom is Aleppo eigenlijk platgebombardeerd? Omdat het ingrijpen van het Westen in die regio er uiteindelijk toe heeft geleid dat de NAVO en Rusland het niet eens konden worden (voor wat betreft hun eigen machtsposities). Merkel’s heilige EU wil zich uitbreiden tot een Middellandse Zee-Unie tot en met Syriė, terwijl Rusland expansie zoekt in Euraziė, zij het niet fysiek maar dan toch qua invloedssfeer. Daarnaast wil het via Syriė graag toegang hebben tot de Middellandse Zee.

Ondanks alle sancties verkochten de Duitsers tot 2014 rustig nog militair materieel en militaire opleidingscentra aan Rusland. En nu vindt Merkel dat zij gelijk heeft vawege het platgebombardeerde Aleppo?

Die zijn de tegenhangers van de haatdragende wereld van terrorisme, en ze zullen sterker zijn dan terrorisme. We zijn samen sterker. Ons land is sterker. Onze regering doet er alles aan om de veiligheid van haar burgers in vrijheid te garanderen.

Of het een of het ander. Of passieve burgers of van haat vervuld extremisme. Duitsland heeft (net als veel lidstaten van de EU) haar zelfbeschikkingsrecht over grenzen, de munt en de wetgeving allang uit handen gegeven aan Brussel, Merkel heeft eigenlijk dus helemaal niet meer zoveel te melden en kan al helemaal geen beloften te doen over internationale veiligheid. En hoezo garanties?

Dit werk is nooit af, en juist in dit jaar hebben we de veiligheidsdiensten veel nieuwe steun gegeven. In 2017 zullen wij als Bondsregering daar, waar politieke of wettelijke veranderingen nodig zijn, snel de noodzakelijke maatregelen nemen en invoeren.

De maatregelen komen 15 jaar te laat.

Velen verbinden met het jaar 2016 ook het gevoel dat de wereld als geheel in elkaar valt of dat, wat lange tijd als wezenlijk gold nu ter discussie staat. De Europese Unie bijvoorbeeld. Of zelfs de parlementaire democratie, die zich kennelijk niet om de belangen van de burgers bekommert, maar slechts in het voordeel van enkelen werkt.

Wat een karikaturen.

Veel mensen verbinden met 2016 het gevoel dat de wereld inderdaad ineenstort, waar bijvoorbeeld multinationals als Amazon en Google zo goed als geen belasting in de EU betalen, en grootbanken als Goldman Sachs zich bemoeien met de internationale (en landelijke) politiek.

Ja, Europa is langzaam. Het is vervelend.

Haalt ze, net als zoveel politici, wéér de EU en Europa door elkaar. Toch heel wat anders.

Het heeft zware ingrepen zoals het uittreden van eem lidstaat, te overwinnen. En – ja – Europa zou zich op dąt moeten concentreren wat het echt beter kan dan een nationale staat.

Wat kan de EU nu beter dan geld naar zich toe halen en het verspillen door nieuwe regeltjes in te voeren? Merkel licht niets toe.

Maar nee – wij Duitsers moeten nooit doen alsof een gelukkige toekomst ligt in een nationaal zelfstandig optreden.

Zou het werkelijk zo zijn dat de Bondsrepubliek – nog vóór de EU er was – internationaal niets heeft klaargemaakt?

Waar Europa – zoals in de wereldwijde concurrentie, bij het beschermen van onze buitengrenzen of bij migratie – als geheel wordt uitgedaagd, moet het ook als geheel de antwoorden vinden – ongeacht hoe vervelend en taai dat is. En wij Duitsers hebben er elk belang bij daarin een leidende rol te spelen., eine führende Rolle dabei zu spielen.

“Eine führende Rolle”. De drie woorden zeggen alles over Merkel’s denkwijze. Maar heeft zij niet eerder gezegd dat de Duitse Staat sterk is en om kan gaan met problemen? Nu blijkt ineens dat de EU daar nodig voor is. En had zij niet gezegd dat de EU langzaam en vermoeiend is?

Zij spreekt zichzelf tegen. Duitsland (en de andere lidstaten van de EU) zou sneller oplossingen kunnen vinden voor vraagstukken zonder rekening te moeten houden (en te overleggen) met andere lidstaten.

Een karikatuur is ook wat sommigen van onze parlementarie democratie maken. Maar die is sterk. Zij maakt het mogelijk mee te werken en mee te praten. Zij accepteert, nee, zij eist tegenspraak ejn kritiek. Kritiek die vredig en met respect voor het individu komt, die oplossingen en compromissen zoekt en niet hele groepen uitsluit.

Het Duitse partijenkartel bepaalt wat juist is en wie daarvan afwijkt handelt niet legitiem.

2017 is ook het jaar van de volgende Bondsdagverkiezing. Ik zal me inzetten voor een politieke uitleg, waarbij we over veel hartstochtelijk het gevecht zullen aangaan, maar altijd als democraten die nooit vergeten dat het een eer is onze democratie en daarmee de mensen te dienen.

Merkel is een ijskoude, staalharde tante. Zij heeft binnen de Duitse politiek zich ontdaan van alle concurrenten en zichzelf als CDU-kandidaat voor het bondskanselierschap alternatiefloos gemaakt. Zij is in de voormalige DDR “gesocialiseerd” en kent de trucs waarmee ze zich kan ontdoen van andere personen die een “gevaar” voor haar dreigen te worden. Zij heeft zich – vermoedelijk met hulp van voormalige Stasimensen – een vesting binnen de CDU kunnen bouwen, waarbij critici de mond wordt gesnoerd en waarbij alle “partij-vrienden” angst voor haar hebben.
Ze heeft goede banden met de door en door corrupte Clinton-clan, de CIA, deep state … en weet die relaties goed uit te nutten. Daarom heeft de huiidge bondskanselier niet alleen de totale macht over de CDU, maar ook over de SPD en bijna het hele parlement. Ook in Duitsland zijn veel politici omkoopbaar en chantabel. Daarom is ook in dat land op het politieke vlak een radicale omwenteling nodig.

Daarbij, wat me moed geeft voor ons Duitsland behoort ook bij onze sociale markteconomie. Zij laat ons crises en veranderingsprocessen beter het hoofd bieden dan welk ander economisch systeem ook ter wereld.

Dus als we het goed begrijpen is het EU-socialisme een sociale markteconomie?

Nog nooit hadden zoveel mensen werk als vandaag de dag. Onze ondernemingen staan er in doorsnee goed voor. Ons economisch succes geeft ons de mogelijkheden ons sociale systeem te versterken en allen helpen die hulp nodig hebben. Vanaf morgen treden er bijvoorbeeld belangrijke verbeteringen in bij de zorg.

Duitsland is, net als de meeste EU-lidstaten, in werkelijkheid bankroet, echte banen zijn veelal (slechtbetaalde) deeltijdbaantjes en vandaag de dag zijn er in Duitsland niet meer zoveel ingenieurs, maar wel des te meer uitkeringsafhankelijken.

Ik krijg ook moed van het enthousiasme en de vindingrijkheid waarmee in Duitse ondernemingen en in ons voortgezet onderwijs voor de toekomst onderzoek wordt verricht, en er wordt ontwikkelt. Of het nu gaat om nieuwe energie of digitalisering – wij hebben op alle gebieden de kans niet alleen mee te liften, maar ook ben hen te horen die de nieuwe wegen ontdekken en bepalen.

Ze denkt waarschijnlijk aan apss voor smartphones en zonnecellen, in plaats van echte innovaties.

Daar is een open blik op de wereld en zelfvertrouwen voor nodig – in onszelf en in ons land. Cohesie, openheid, onze democratie en een sterke economie, tot welvaart voor iedereen: dat is het wat mij voor onze toekomst hier in Duitsland ook aan het eind van een moeilijk jaar zelfverzekerd laat zijn.

Daar is een blind vertrouwen in de hoogste poltici voor nodig, bedoelt zij.

Geen van deze waarden is ons gemakkelijk gegeven. Voor iedereen zullen wij ook in 2017 moeten werken, allemaal samen, ieder naar zijn eigen mogelijkheden – en dat werk zal lonen.

De bevolking is alleen goed voor het betalen van de plannetjes van politici. Daarom worden er ook torenhoge belastingtarieven gehanteerd. Wie jong en ambitieus is zoekt zijn heil buiten de EU.

Ik wens u en uw familie van harte een gelukkig nieuwjaar, geluk, gezondheid en God’s zegen.

Dat was de toespraak van de pastoorsdochter.

Geen woord over zelfkritiek, geen idee hoe de gespleten maatschappij weer tot één geheel gesmeed kan worden, geen enkele visie, kortom: niets baanbrekends (of wat daar maar ook iets van weg heeft) waardoor het jaar 2017 béter zou kunnen worden.

Nee, de rode draad in Merkel’s toespraak is “gewoon zo doorgaan”! Dat is ook nodig in verband met de aanloop naar de verkiezingsstrijd dit jaar.

Ook hier blijkt maar weer eens dat een nieuwjaarstoespraak in feite niets voorstelt. Zou er iets gebeuren als Merkel voor de verandering eens een toespraak zou hebben gehouden waar Duitsers werkelijk door geroerd (of ontroerd) zouden zijn? Waarin zij perspectieven zou laten zien, of dat zij de moed zou hebben gehad, negen maanden vóór de verkiezingen, in het openbaar haar eigen fouten toe te geven?

Wellicht wel.

Maar Merkel denkt werkelijk niets fout gedaan te hebben. Ze gelooft čcht dat het in haar land goed gaat, noemt de lage werkloosheid, wijst op de zegeningen van een sociale markteconomie enz. enz.

Niet zegt ze dat de reėle lonen van lager geschoolden nauwelijks gestegen zijn, en dat er in de grote steden nieuwe bevolkingsgroepen ontstaan die meer dan ooit afhankelijk zijn van staatshulp.

Leg nog even de situatie in de DDR in 1956 en de Bondsrepubliek in 2016 naast elkaar: de verschillen worden steeds kleiner. De veiligheidsdiensten krijgen veel méér bevoegdheden, de burgers worden méér gecontroleerd en hebben minder te vertellen. Het mankeert er nog maar aan dat dit jaar de verkiezing in Duitsland wordt uitgesteld, om wat voor reden dan ook – hoewel een terroristische situatie dan het meest waarschijnijke voorwendsel is. De huidige opstelling van (de regering) Merkel en de migratieproblemen in het land, in combinatie met de toenemende onvrede onder “zij die hier al langer wonen” (de autochtonen) zou dan echter wel eens de wčrkelijke reden zijn van het op een zijspoor zetten van de democratie.

Echt EU, dus.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.