Moord op democratie in Amerika

vs

De uitdrukking ‘denken aan het ondenkbare’ is altijd in verband gebracht met de  ondenkbare catastrofe  van een nucleaire oorlog, en terecht. Maar de laatste tijd denk ik na over een ander soort ondenkbaar scenario, bijna net zo nachtmerrieachtig (althans voor een democratie) als een thermonucleair Armageddon, maar een scenario dat veel langzamer wordt uitgerold: dat Amerika’s oorlog tegen terreur nooit eindigt omdat het veel handiger voor de Amerikaanse leiders om het gaande te houden, totdat het alles wat we ons ooit als democratie hadden voorgesteld, uit elkaar scheurt.

Ik ben bang dat het niet kan of niet zal eindigen omdat, zoals Martin Luther King, Jr.   in 1967 tijdens de oorlog in Vietnam opmerkte , de Verenigde Staten ‘s werelds  grootste leverancier  van geweld blijft – en niets in deze eeuw, de een die hij niet heeft gezien, heeft hem vaag bewezen ongelijk. Op een andere manier beschouwd, zou Washington moeten worden geclassificeerd als de meest toegewijde brandstichter van de planeet, door regelmatig de vlammen van branden wereldwijd aan te steken of aan te wakkeren, van Libië tot Irak, Somalië tot Afghanistan, Syrië om – ik durf het maar te zeggen – in een redelijk denkbaar toekomstig Iran, zelfs als onze leiders scheppen steevast op over ‘s werelds grootste brandweerlieden (ook wel  het Amerikaanse leger genoemd ).

Scenario’s van voortdurende oorlog achtervolgen mijn gedachten. Voor een gezonde democratie zouden er weinig dingen ondenkbaarder moeten zijn dan een nooit eindigend conflict, dat gestage infuus van dood en vernietiging dat het militarisme aandrijft  , het autoritarisme versterkt en het rampenkapitalisme faciliteert  . In 1795 waarschuwde James Madison  de  Amerikanen dat een dergelijke oorlog een langzame dood van vrijheid en een representatieve regering zou inluiden. Zijn voorspelling lijkt al te relevant in een wereld waarin dit land jaar na jaar doorgaat met onnodige oorlogen die niets te maken hebben met nationale defensie.

Je voert oorlog lang, je voert het verkeerd

Om een ​​voorbeeld te noemen van onnodige oorlog uit de vorige eeuw, overweeg Amerika’s  verschrikkelijke  jaren van gevechten in Vietnam en een kritische les uit de eerste hand van dat conflict door verslaggever Jonathan Schell. ‘In Vietnam’  , merkte hij op , ‘leerde ik over het vermogen van de menselijke geest om een ​​ervaringsmodel op te bouwen dat zelfs zeer dramatische en voor de hand liggende realiteiten uitsluit.’ Als jonge journalist over de oorlog zag Schell dat de VS aan het verliezen waren, ook al vernietigde het leger verrassend grote delen van Zuid-Vietnam in naam van de redding van het communisme. Maar Amerika’s leiders, de ‘ beste en slimste’‘Van het tijdperk, bijna voor een man weigerde te zien dat alles wat voor realisme in hun wereld doorging, als het ging om die oorlog, niets minder was dan een eersteklas leugen.

Waarom? Omdat geloven is zien en ze wanhopig wilden geloven dat zij zowel de goeden als de machtigsten op aarde waren. Amerika was aan het winnen, het ging praktisch vanzelf, want het moest zo zijn. Ze werden besmet door hun eigen versie van een volledig Amerikaanse  overwinningscultuur , verblind door een gevoel van de voor de hand liggende bestemming van dit land: de meest uitzonderlijke en uitzonderlijk triomfantelijke natie op deze planeet zijn.

Het was namelijk veel moeilijker voor grunts op de grond om de realiteit van wat er gebeurde te ontkennen – dat ze vochten en stierven in een zinloze oorlog. Als gevolg daarvan, vooral na de schok van het Tet-offensief van de vijand begin 1968, hielpen escalerende protesten binnen het leger (en onder veteranen thuis) samen met massale anti-oorlogsdemonstraties eindelijk die rem op die oorlog. Niet eerder  stierven echter  meer dan 58.000 Amerikaanse troepen, samen met  miljoenen  Vietnamezen, Cambodjanen en Laotianen.

Uiteindelijk was de oorlog in Indochina aantoonbaar te duur, rommelig en zinloos om door te gaan. Maar onderschat nooit het  militair-industriële complex , vooral niet als het gaat om het bewerken of ontkennen van de realiteit, terwijl het voor die realiteit eeuwig te veel wordt gefinancierd. Het is een eigenschap die het complex heeft gedeeld met politici van beide partijen. Vergeet bijvoorbeeld niet de manier waarop president Ronald Reagan dat rampzalige conflict in de jaren tachtig opnieuw tot een ‘ nobele zaak ‘ maakte. En geef hem krediet! Dat was geen kleinigheid om te verkopen aan een Amerikaans publiek dat al zo’n oorlog had meegemaakt. Trouwens, vertel me eens iets over dat Reaganesque-moment bijna vier decennia later niet vaag bekend in de oren klinkt toen onze eigen ‘ oorlogstijdpresident ‘ lang geleden  de overwinning verklaarde in de “oorlog” op Covid-19, zelfs als het dodental van dat virus in het thuisland 150.000 nadert.

Ondertussen heeft het militair-industriële complex  op een werkelijk indrukwekkende manier de  lange adem  van de  oorlog voor altijd overwonnen. Denk eens aan de oorlog in Afghanistan. In 2021 gaat het zijn derde decennium in zonder een einde in zicht. Zelfs wanneer president Trump geluiden maakt   over het terugtrekken van troepen uit dat land, keurt het Congres een wijziging goed van een ander enorm, recordhoudend militair budget met brede  tweeledige steun  dat alle inspanningen om dit te doen effectief belemmert (terwijl het Pentagon Trump blijft  onderhandelen  over dit onderwerp) ).

De oorlog in Vietnam, die het Amerikaanse leger vernietigde, eindigde uiteindelijk in een schandelijke terugtrekking. Bijna twee decennia later, na de invasie van 2001, kan de oorlog in Afghanistan nu – de droom van het tijdperk van Vietnam – op een “beperkte” manier worden uitgevochten, althans vanuit het oogpunt van het Congres, het Pentagon en de meeste Amerikanen ( die het negeren), ook al zijn het niet de Afghanen. Het aantal Amerikaanse troepen dat wordt gedood is op dit moment  acceptabel laag , bijna onmerkbaar in feite (al is het niet voor Amerikanen die daar dierbaren hebben verloren).

Meer en meer vertrouwt het Amerikaanse leger op  luchtmacht , onbemande drones, huursoldaten, lokale milities, paramilitairen en particuliere aannemers. Het minimaliseren van Amerikaanse slachtoffers is hier een effectieve manier om de negatieve media-aandacht te minimaliseren; dat geldt ook voor de inspanningen van de regering-Trump om bijna alles met betrekking tot die oorlog te classificeren, terwijl ze   ‘ bijkomende schade ‘ – dat wil zeggen dode burgers – ervan ontkennen of bagatelliseren .

Hun inspanningen komen neer op een harde waarheid: Amerika liegt gewoon  over  zijn voor altijd oorlogen, zodat het kan blijven doden in landen ver van huis.

Als wij als Amerikanen weigeren de vernietiging die we veroorzaken in ons op te nemen, gaan we passief het geloofssysteem van de heersende klasse accepteren dat wat nog steeds bizar ‘verdediging’ wordt genoemd, een ‘must have’ is en dat we collectief aanzienlijk meer dan  een biljoen moeten uitgeven dollars per jaar aan het Pentagon, het Department of Homeland Security en een uitgebreid netwerk van inlichtingendiensten, allemaal gerechtvaardigd als noodzakelijke verdedigers van Amerika’s vrijheid. Zelden heeft het publiek zetten veel gedachte in de gevaren die inherent zijn aan een uitgestrekte “defensie” netwerk dat steeds meer binnenvalt en domineert ons leven. 

Ondertussen is het duidelijk dat  goedkope oorlogen , althans wat betreft gedood en gewonde Amerikaanse troepen, in wezen voor onbepaalde tijd kunnen worden verlengd, zelfs als ze nooit resulteren in iets zwaks als de overwinning of een vaag nuttig Amerikaans doel bereiken. De Afghaanse oorlog blijft het geval. ‘Vooruitgang’ is een concept dat alleen maar past bij  de vijand  – de Taliban blijft terrein winnen – maar in deze jaren hebben figuren als de gepensioneerde generaal en de voormalige CIA-directeur David Petraeus steeds gepleit voor een ‘ generatie- inzet’ van troepen en middelen daar, vergelijkbaar met de Amerikaanse steun voor Zuid-Korea.

Wie zegt dat het Pentagon-leiderschap niets van Vietnam heeft geleerd? Ze leerden in wezen voor altijd oorlogen met een open einde te voeren, wat inderdaad nuttig is gebleken als het gaat om het rechtvaardigen en handhaven van  epische militaire begrotingen  en de politieke autoriteit die daarbij hoort. Maar hier is het ding: in een democratie, als je lang oorlog voert, voer je het verkeerd. Athene en de historicus Thucydides leerden dit op de harde manier in de strijd tegen Sparta, meer dan twee millennia geleden. Waarom blijven we erop staan ​​zo’n voor de hand liggende les te vergeten?

‘We hebben de vijand ontmoet en hij is ons’

De Tweede Wereldoorlog was misschien wel de laatste oorlog die Amerikanen echt moesten voeren. Mijn oom Freddie zat in het leger en was gestationeerd in Pearl Harbor toen het op 7 december 1941 werd aangevallen. Het land kwam vervolgens samen en won binnen 44 maanden een wereldwijd conflict (met veel hulp), dat naar voren kwam als de planetaire grootmacht om op te starten. Nu is die superkracht sterk aan het afnemen, zoals Donald Trump  in 2016 met succes als declinistische presidentskandidaat erkende  . (Make America Great  Again !) En toch, hoewel hij tegen de eeuwige oorlogen van dit land was en nu president is, we naderen het derde decennium van een oorlog tegen terreur die weinig heeft opgeleverd, radicale islamitische terreuruitrustingen heeft verspreid over een uitgestrekt gebied van de planeet en nog steeds geen einde lijkt te hebben.

‘Grote naties vechten niet tegen eindeloze oorlogen’, beweerde Trump  zelf  vorig jaar. Toch is dat precies wat dit land heeft gedaan, ongeacht welke partij de baas was in Washington. En hier had Trump, om hem de eer te geven, eigenlijk een bepaald inzicht. Amerika is niet langer groot, juist vanwege de eindeloze oorlogen die we voeren en alle grotendeels verborgen maar daarmee samenhangende kosten die daarmee gepaard gaan, waaronder de recentelijk veel gepubliceerde  militarisering  van de politie hier thuis. Maar door te beloven Amerika weer groot te maken, heeft president Trump   die oorlogen niet beëindigd, ook al heeft hij het militair-industriële complex nog grotere hoeveelheden geld gegeven.

Dit alles heeft een verwrongen logica. Als de belangrijkste leverancier van geweld en terreur, met haar leiders die zich inzetten voor de bestrijding van islamitisch terrorisme over de hele planeet totdat het fenomeen is overwonnen, worden de VS onvermijdelijk hun eigen tegenstander en voeren ze een eeuwige oorlog tegen zichzelf. Natuurlijk betalen Afghanen, Irakezen, Libiërs, Syriërs, Somaliërs en Jemenieten, onder andere volkeren op deze verwarde planeet van ons, veel, maar Amerikanen betalen ook. (Is het u zelfs opgevallen dat de hogesnelheidsspoorweg die niet is  aangelegd , die dam in  toenemende mate in verval raakt , die bruggen die moeten worden gerepareerd, terwijl er geld  in de staat van nationale veiligheid blijft  stromen ?) Zoals de cartoon-opossum Pogo eens zo klassiek  zei : “We hebben de vijand ontmoet en hij is ons. ‘

In het begin van de oorlog in Irak, generaal Petraeus  gevraagd  een vraag die wel relevant was: “Vertel me hoe deze [oorlog] uiteinden” Het antwoord, duidelijk voor zo velen die  in de straten van de wereld hadden  geprotesteerd over de invasie die in 2003 zou komen, was “niet goed”. Tegenwoordig zou een ander antwoord voor de hand moeten liggen: nooit, als het Pentagon en de Amerikaanse politieke en nationale veiligheidselite er iets mee te maken hebben. In de thermodynamica-les leerde ik dat het onmogelijk is om een ​​machine met perpetuum mobile te maken vanwege entropie. Het Pentagon heeft dat nooit opgepakt en is in plaats daarvan hard aan het werk geweest om te bewijzen dat een eeuwige militaire machine mogelijk is … totdat, dat wil zeggen, het rijk dat het voedt uit instortingen en ons meeneemt.

America’s Military Complex als een Cytokine Storm

In het tijdperk van Covid-19, terwijl de gevallen en sterfgevallen als gevolg van de pandemie  in Amerika blijven  stijgen , is het verbazingwekkend dat de militaire uitgaven ook stijgen naar  recordniveaus  ondanks een medisch noodgeval en een grote recessie.

De realiteit is dat Amerika in de zomer van 2020 wordt geconfronteerd met twee dodelijke virussen. De eerste is Covid-19. Met hard werken en een beetje geluk, kunnen wetenschappers in staat zijn om de massaproductie van een effectief vaccin voor het, misschien door zo vroeg als  volgend voorjaar . Ondertussen hebben wetenschappers wel een idee hoe ze het kunnen beheersen, in bedwang houden en zelfs neutraliseren, zoals landen van Zuid-Korea en Nieuw-Zeeland tot Denemarken hebben aangetoond, zelfs als sommige Amerikanen, aangemoedigd door onze president, erop staan ​​alle voorzichtigheid te betrachten aan de wind in de naam van vrij leven. Het tweede virus kan echter nog moeilijker blijken te zijn, te beheersen en te neutraliseren: voor altijd oorlog, een pandemie die de Amerikaanse strijdkrachten met hun wereldwijde stakingsmissies over de hele wereld blijven verspreiden.

Helaas is het een redelijke gok dat Amerika op de lange termijn, zelfs met Donald Trump als president, een betere kans heeft om Covid-19 te verslaan dan het virus van voor altijd oorlog. Tenminste, de eerste wordt over het algemeen gezien als een ernstige bedreiging (ook  al is het niet  door een president die blind is voor alles behalve zijn kansen op herverkiezing); de tweede wordt echter nog steeds grotendeels gezien als bewijs van onze kracht en ons uitzonderlijkheid. Inderdaad, Amerikanen hebben de neiging om ‘ons’ leger niet voor te stellen als een gevaarlijk virus, maar als een reeks welwillende antilichamen, die ons beschermen tegen wereldwijde boosdoeners.

Als het gaat om de vele oorlogen in Amerika, valt er misschien iets te leren van de manier waarop het immuunsysteem van bepaalde mensen reageert op Covid-19. In sommige gevallen veroorzaakt het virus een overdreven immuunrespons die het lichaam in een ernstige inflammatoire toestand brengt die bekend staat als een  cytokine-storm . Die ‘storm’ kan leiden tot meervoudig orgaanfalen gevolgd door de dood, maar het komt voor bij de verdediging van het lichaam tegen een virale aanval.

Op dezelfde manier heeft Amerika’s overdreven reactie op 19 kapers op 9/11 en vervolgens op waargenomen dreigingen over de hele wereld, met name de vage dreiging van terreur, geleid tot een analoge (zij het weinig gemerkte) cytokine-storm in het Amerikaanse systeem. Militaire (en  gemilitariseerde politie ) antilichamen zijn ondermijnt onze middelen, het aanwakkeren van onze politieke lichaam, en langzaam wurgen de vitale organen van de democratie. Ongecontroleerd gelaten, zal deze ‘storm’ van opruiend  militarisme  de dood van de democratie in Amerika zijn.

Om dit land recht te zetten, is niet alleen een effectief vaccin voor Covid-19 nodig, maar ook een manier om de ‘antistoffen’ te bestrijden die worden geproduceerd door Amerika’s eeuwige oorlogen in het buitenland en, zoals de jaren zijn verstreken, thuis – en de manieren waarop ze ‘ We hebben het collectieve politieke, sociale en economische orgaan van de VS aangevallen en ontstoken. Alleen als we manieren vinden om onszelf te vaccineren tegen het destructieve geweld van die oorlogen, of dat nu op buitenlandse straten is of in ons eigen land, kunnen we beginnen te genezen als een democratische samenleving.

Om te overleven heeft het menselijk lichaam een ​​gezond immuunsysteem nodig, dus als het in de war raakt, wild ontstoken raakt en uiteindelijk onze vitale organen aanvalt en verslechtert, zitten we diep in de problemen. Het is een redelijke gok dat, analoog gezien, de Amerikaanse democratie al aan het beademen is en de effecten begint te voelen van meervoudig orgaanfalen.

In tegenstelling tot een menselijke patiënt, kunnen artsen onze democratie niet in een medisch geïnduceerde coma plaatsen. Maar collectief zouden we moeten werken om ons overactieve immuunsysteem te onderdrukken voordat het ons doodt. Met andere woorden, het is echt tijd om  defund  dat militaire machine van ons, evenals de gemilitariseerde versie van de politie, en heroverweegt hoe werkelijke bedreigingen zonder te draaien om de reactie in een eindeloze oorlog kan worden geneutraliseerd.

Zoveel jaren later is het tijd om het ondenkbare te denken. Voor de Amerikaanse regering betekent dat – hijg! – vrede. Zo’n vrede zou beginnen met keizerlijke bezuinigingen (breng onze troepen naar huis!), Sterk verminderde militaire (en politie) begrotingen, en  volledige terugtrekking  uit Afghanistan en elke andere plaats die verband houdt met die ‘generatieve’ oorlog tegen het terrorisme. Het alternatief is een cytokinestorm die ons uiteindelijk van binnenuit zal afscheuren.

tomdispatch.com

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.