MH17

De regering ‘onderzoekt‘ de mogelijkheden voor vervolging van verdachten bij een Nederlandse rechtbank, of een ‘Internationaal Tribunaal‘. Op dit moment zijn er nog geen namen gepubliceerd van mensen die verdacht worden van betrokkenheid, of wat hen ten laste zal worden gelegd. Ook om die reden is het lastig om op dit moment een uitspraak te doen over de kans van slagen, als we er vanuit gaan dat het de oprechte bedoeling is het recht te laten zegevieren.

Juist nu vermindert de steun voor het ‘Strafhof‘ in Den Haag internationaal, omdat het ene na het andere land wegloopt. Steeds luider klinkt het dat die vorm van rechtspraak slechts ‘politieke processen‘ oplevert, waarbij geselecteerde landen verdachten leveren, waar andere landen weg komen met veel ernstiger misdrijven. En zeker bij een ‘Internationaal Tribunaal‘ is het afbreukrisico groot, als er geen verdachten en geen verdediging op komen dagen.

Robert van der Roer

Dito bij een proces ‘bij verstek‘ op Nederlandse bodem. Zo’n coterie dient geen enkel doel. Hitsers als Robert van der Roer, die bij WNL geen kans voorbij laat gaan om zijn Russofobie de sporen te geven, bewijzen ons land, noch de nabestaanden, een dienst. ‘Recht‘ is voor zulke mensen een sluitpost. Ik wijs er nogmaals op dat MH-17, helaas, niet uniek is. In de link naar de lijst met civiele vliegtuigen die uit de lucht werden geschoten zijn er twee die veel overeenkomsten vertonen. Iran Air 655, en Siberia Airlines 1812. En wellicht een derde, waarbij Aerolinee Itavia 870 uit de lucht werd geschoten door NAVO-vliegtuigen, waar het onderzoek echter in de doofpot verdween. Allen uit de lucht geschoten tijdens een reguliere vlucht, waarbij de bemanning niets fout deed. Anders dan bij KAL 007, KAL 902 en Libyan Arab Airlines 114, bijvoorbeeld, waar de bemanning ver van de geplande route door verboden gebied vloog, niet reageerde op waarschuwingen, en de landen die overvlogen werden die vliegtuigen verdachten van spionage.

De afwikkeling van die twee, of drie vergelijkbare incidenten, vormen internationaal gezien de norm. En dat is niet iets om blij van te worden. Althans, niet voor degenen die oprecht zoeken naar antwoorden, en wegen om te voorkomen dat dergelijke incidenten in de toekomst vermeden kunnen worden. Niemand schiet iets op met een politiek showproces, behalve de wapenindustrie. En de autoriteiten in Nederland, bij de NAVO, en in Oekraïne, die deze ramp hadden kunnen voorkomen door het luchtruim te sluiten, en/of luchtvaartmaatschappijen te waarschuwen voor het feit dat er wapensystemen opgesteld stonden die een gevaar opleverden voor de burgerluchtvaart. Dito voor Rusland, waar zij via satellietinformatie wisten dat Oekraïne die systemen daar had opgesteld, zoals zij naderhand wereldkundig maakten. Maar dat land kan lastig verweten worden dat het de ernst van de situatie in die regio heeft onderschat. Hun vliegtuigen waren officieel al doelwit vóór MH17, en ze deden daarover volop hun beklag, maar niemand in het westen hoorde hen. En recent bleek ‘Kiev‘ wat dat betreft nog steeds bereid tot doldrieste acties om de ‘Nationale Veiligheid‘ te beschermen.

Evert van Zijtvelt, voorzitter van de Stichting Vliegramp MH17, te gast bij WNL gisteren, zat er (gelukkig) anders in dan van der Roer. En dat is begrijpelijk. Wel verlangt ook hij naar een eind in deze slepende kwestie, en veroordeling van de schuldigen. Hij stelde dat we het nu verder niet meer moesten hebben over die ‘radarbeelden‘, die de Russen zeggen te hebben opgedoken, maar (nog) niet hadden overgedragen. Maar juist gisteren werd later op de dag bekend dat die overdracht zou hebben plaatsgevonden.

Er zijn vier mogelijke situaties.
1. Er is op die radarbeelden niets te zien wat een ander licht werpt op dat wat al bekend is.
2. Op die radarbeelden is juist wel iets te zien, maar dat versterkt slechts de casus van het JIT.
3. De beelden bevestigen de casus van het JIT over de lokatie waarvandaan de raket is afgevuurd, maar tonen tevens aan dat andere ‘objecten‘ zich in de buurt van MH-17 bevonden die mogelijk het échte doelwit waren.
4. De beelden ontkrachten de casus van het JIT op het punt van de lokatie.

Om te begrijpen waarom de Russen schroomden met het overdragen van de bewijslast, is het voldoende om u te realiseren dat de Russen vanaf het prille begin kritiek hadden op de samenstelling, en de werkwijze van het JIT. Meer in het bijzonder de absentie van cruciaal materiaal waar de Amerikanen over zeiden te beschikken, en Oekraïne redelijkerwijs over moet beschikken. Iedereen heeft kunnen zien dat er van de beloofde transparantie niets terecht is gekomen, en dat we het moeten stellen met een selectie uit het beschikbare materiaal. Een ‘Readers Digest’ onder redactie van landen die zelf verdacht zijn, over zouden moeten zijn. Waarbij de onderzoekers en aanklagers de kaarten dicht tegen de borst houden. Dan is het niet onlogisch als de gebrandmerkte verdachten dat ook doen. Al helemaal als ze bang zijn dat hun kostbare bewijs ‘à decharge‘ anders verdwijnt, of dat er mee ‘gerotzooid‘ zou kunnen worden.

Let wel! Ik beweer niet dat we er vanuit kunnen gaan dat die radarbeelden de zaak nog op zijn kop zullen zetten, maar zoals de kaarten nu liggen is er geen sluitend bewijs. Geen ‘smoking gun‘. Getuigen, foto’s en film kunnen tijdens een zitting onbruikbaar blijken te zijn, omdat ze kwetsbaar zijn voor manipulatie en regie. Zeker gezien de tijd die er inmiddels is verstreken, en gelet op het feit dat overheden, ook westerse, er niet voor terugdeinzen om een ‘Colin Poweltje‘ te doen om hun geostrategische agenda te bevorderen. En exact om die reden is het voor mij dan ook niet afdoende als ons straks een showproces wordt voorgezet, waar verdachten en verdediging verstek laten gaan.

Bewijs

Zoals ik eerder al schreef, kan bewijsmateriaal ook lokaal worden onderzocht, en is het in die zin vreemd dat het JIT blijkbaar eist dat die Russische radarbeelden fysiek worden overgedragen. Temeer daar het JIT kennelijk wel genoegen neemt met geheime ‘briefings‘ door Amerikanen, die inhoudelijk niet gedeeld mogen worden met de buitenwereld. Het gaat daarbij, redelijkerwijs, over vergelijkbaar materiaal. Beeld en geluid, opgevangen door sensoren. In dat geval slechts te bewonderen door iemand binnen het JIT die de Amerikanen voor de volle honderd procent vertrouwen. En nogmaals, de Amerikanen, en Nederland, wisten, via de NAVO, en een ‘briefing‘ in Kiev, dat er Buk-systemen opgesteld stonden in dat deel van Oekraïne. Wat hen ‘partij‘ maakt. Een ‘partij‘ die belang heeft bij het sturen van de rechtsgang. En dat is kwalijk, omdat het JIT de indruk wekt dat kostte wat kost buiten beeld te willen houden. Tegen die achtergrond bezien zou het onverstandig zijn om geen rekening te houden met ‘onverwachte wendingen‘, als het écht tot een proces komt.

Risico

Om het recht te laten zegevieren is een ander ‘klimaat‘ nodig. Zoals ik eerder suggereerde, is het voor de ‘waarheidsvinding‘ niet nodig dat verdachten, of bewijsmateriaal, fysiek op een bepaalde vaste lokatie aan de rechter kunnen worden gepresenteerd, maar kunnen de rechter, aanklagers en verdediging ook reizen om verdachten te horen en bewijsmateriaal met eigen ogen te aanschouwen. Daarbij is het dan onaanvaardbaar dat een rechter genoegen neemt met geheim gehouden materiaal dat de rechter en de verdediging niet zelf, met eigen ogen, mogen zien, of horen.

Dat brengt het risico met zich mee dat een uiteindelijk vonnis niet zal worden uitgevoerd, omdat het land waar verdachten zich ophouden zich daartegen verzetten. Maar bij een showproces zit dat al ingebakken. Die minder starre, maar tevens op échte transparantie gerichte benadering, maakt de kans dat de ware toedracht boven komt groter, en biedt perspectief voor het verbeteren van de veiligheid van de burgerluchtvaart. Ongeacht of het uiteindelijk ‘domme pech‘ was, of dat er boze opzet in het spel was, en MH-17 gericht, en weloverwogen, uit de lucht werd geschoten. Ieder initiatief om weg te blijven van een showproces juich ik van harte toe!

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.