18 september 2021

SDB

dagelijks nieuws en blogs

Merkels kleine winkel vol verschrikkingen

duitsland

De balans van Merkel in één woord: CATASTROPHE!

door Martin E. Renner

Kort voor de federale verkiezingen van 26 september, die werkelijk baanbrekend zijn voor de toekomst van ons land, staan ​​de kiezers voor een dilemma.

Als je de huidige peilingen gelooft, maakt het bijna niet uit op welke oude partij je stemt: CDU/CSU, SPD en GRÜNE krijgen elk iets van ongeveer 20 procent en FDP en LINKE links of rechts van de partijpolitieke uniformiteit zal fooi geven de weegschaal.

Sommige kiezers die tactisch handelen, maken het uitgangspunt van hun stembeslissing om een ​​machtsversterking voor de Groenen absoluut te voorkomen. Het klassieke linkse kamp streeft hetzelfde doel na richting de CDU/CSU. Deze ‘tactici’ hebben maar één ding gemeen: ze hebben allemaal – om wat voor reden dan ook – het besef gemist dat de oude politieke kampen volledig uiteengevallen zijn.

Kamerleden zijn slechts figuranten in het partij- en democratietheater

De meerderheid van de hooggeplaatste politieke staatisten houdt zich al lange tijd niet langer bezig met het nemen van fundamentele en richtinggevende politieke beslissingen.

Stemmen zijn één ding boven alles: ze zijn van cruciaal financieel belang voor de partijen. Dus niet met betrekking tot de toekomst van ons land. Maar zeker voor de toekomst van de partijen en hun respectievelijke mandaatgebonden en gepersonaliseerde hiërarchieën binnen de partijen.

De partijen zijn in der minne samengekomen over bijna alle belangrijke kwesties met betrekking tot de politieke en sociale toekomst van ons land. Tijdens haar 16-jarige management vormde de voormalige FDJ-secretaris, die uitstekend was opgeleid in het marxistisch-leninisme, de “Nieuwe Eenheidspartij van Duitsland (NED)” achter het theatergordijn van de democratie.

Zestien jaar lang tolereerden de voormalige oude partijen Merkel en lieten ze haar destructieve werk opvoeren. Jaar na jaar, beleidsveld na beleidsveld. Ook al was en is Merkel hoofd en waarnemend directeur van het destructieve werk dat aan ons vaderland en onze natie is uitgevoerd, toch moeten alle oude partijen die in de Duitse Bondsdag vertegenwoordigd zijn en hun figuranten (theatertaal voor figuranten) een aanzienlijk deel van de verantwoordelijkheid.

Merkels vernietigingswerk. Een drama in vele acts:

Energietransitie en uitfasering kernenergie

In de verkiezingscampagne van 2009 pleitte Merkel voor de “uitfasering” van kernenergie. Merkel wilde oorspronkelijk de uitfasering van kernenergie die in 2001 was begonnen door de rood-groene voorganger van de regering opschorten en deze voor onbepaalde tijd uitstellen. Op 11 maart 2011 trof de zeebeving voor de kust van Japan. De resulterende tsunami leidde tot het bekende reactorongeval in Fukushima, Japan.

De kanselier, die wederom puur opportunistisch handelde, schitterde met een echte salto. Diametraal tegen de oorspronkelijke koers in en zonder noodzaak werd besloten tot de definitieve uitfasering van kernenergie.

Sindsdien is de “Wet hernieuwbare energie” verschillende keren gewijzigd en aangescherpt. Dit brengt ons vandaag niet alleen de progressieve vernietiging van onze cultuurlandschappen, maar vooral de hoogste elektriciteitsprijzen wereldwijd en de laagste full-load back-up. Met alle gevolgen van dien voor het bedrijfsleven en de consument. Toch bleek Merkel de machtigste staatsleider met een groene primer – wereldwijd.

Het openen van de grens en de vluchtelingencrisis

In 2015 de volgende volledig irrationele “onderbuikbeslissing” van een duidelijk geëmotioneerde, educatieve en historisch verre Madame Chancellor. Emotioneel? Mogelijk. Maar net zo waarschijnlijk zou de toeschrijving van een “één-wereld”-fantasma of een “geen grens-geen natie” ideologische obsessie van de kant van de hoofdpersoon zijn.

Het besluit om de grenzen om “humanitaire” redenen te openen, maakte het voor honderdduizenden “vluchtelingen” van over de hele wereld mogelijk – ongeacht een wettelijk gerechtvaardigde asielaanvraag – om Duitsland onvoorwaardelijk en ongecontroleerd binnen te komen. Zelfs ongeacht de wettelijk bindende en geldige EU-verdragen. Er zullen hier waarschijnlijk miljoenen mensen zijn, van wie de meesten moeten worden ondersteund door de Duitse belastingbetalers, dat wil zeggen degenen die hier al heel lang wonen. En vaak zal dit voor de komende decennia zijn en niet zelden tot ver in de volgende generaties.

De enorme stromen vluchtelingen en migranten in die tijd kwamen niet – ad hoc – uit het niets, maar waren al heel lang voorspelbaar. Het totale falen van de staat, het totale falen van alle verantwoordelijke politieke besluitvormers, werd als een unieke gebeurtenis aan de burger verkocht. “Plotseling” stonden honderdduizenden voor onze grenzen – en men wilde en kon immers niet verwachten dat de burgers “lelijke foto’s” zouden zien.

Merkel bleek de machtigste linkse ‘multiculturele’ ideoloog ter wereld te zijn.

Geweldige transformatie

In januari 2020 hield Merkel een toespraak die schokkend was voor het gezond verstand tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van het World Economic Forum in Davos, Zwitserland. En gaf inzicht in hun hooghartig overdreven politieke agenda met waanvoorstellingen, die allang elk nationaal kader, elke omhulling, met wereldwijde ambities had verlaten. En wierp een verontrustende, dwalende flikkering op Merkels zelfopgelegde belang als beslissende vuurtoren in de wereldwijde, “multilaterale” competitie om de wereld, het klimaat en de mensheid te redden.

Uiterlijk op dit punt ontwikkelt het verhalende vertekende beeld van de zogenaamd en oh zo wetenschappelijk georiënteerde Merkel enorme scheuren. Hier ontpopte ze zich openlijk als een door en door ideologische, fanatieke en bestempelde wereldpoliticus, totaal verwijderd van haar eigen volk.

Vanaf dat moment betekende Merkels “wij” niet langer haar eigen Duitse burgers en hun zorgen en hun “wel en wee”. Merkels ‘wij’ richt zich uitsluitend tot de kameraden van haar nieuwe ideologische kaste van de mondiale en zogenaamd filantropische gelederen van de elitaire, kosmopolitische, ultrarijke ‘wereldredders’. Merkel ontmaskerde zichzelf hier als de machtigste en moreel superieure ideoloog en zelfbevoegde “algemeen gevolmachtigde” van Duitsland in de wereldwijde Olympus van wereldleiders. Met een goed vooruitzicht en een echte claim om de status van een uitzonderlijk persoon te krijgen die tot de “goddelijke staat” is verheven.

Corona “pandemie”

Een virus dat zich over de wereld verspreidt, is een welkom politiek instrument voor massale inperking van burgerrechten en vrijheden en om burgers te laten wennen aan autoritaire en willekeurige regels. Maar ook een zeer nuttig instrument om enorme schade aan de economie te rechtvaardigen, vooral middelgrote en kleinere bedrijven — helaas veroorzaakt door overmacht.

Een toch al zeer ontwrichtende samenleving is nu volledig verdeeld. Gescheiden in gevaccineerde en niet-gevaccineerde mensen en tegenover elkaar geplaatst. Opzegging en laster worden de door de staat gewenste middelen om een ​​doel te bereiken. Op de G7-top in februari van dit jaar kondigde Merkel aan: “De pandemie zal alleen worden verslagen als iedereen in de wereld is ingeënt.”

Een monsterlijke zin die de aanmatiging en overmoed van Merkel samenvat.

Binnenlandse overstromingsramp en chaos in Afghanistan

Het totale falen van de staat bij de recente overstromingsramp in Noordrijn-Westfalen en in Rijnland-Palts vormt een contrast met de wereldwijde, oh wat, de kosmos-omvattende claim van Merkel met echte satire. Aan de ene kant de hele mensheid willen vaccineren, het mondiale klimaat willen “redden” en een “nieuwe menselijke gelukmakende wereldorde” willen vestigen – en aan de andere kant de eigen bevolking niet willen waarschuwen voor een voorzienbare catastrofe en indien nodig te kunnen evacueren, getuigt van de dramatische verschuiving van alle prioriteiten onder Merkel.

Het huidige chaotische drama rond de terugtrekking van troepen uit Afghanistan rondt het niet langer te ontkennen beeld van een volstrekt incompetente regering en haar ideologisch loyale en opportunistische apparatsjikgilde alleen maar af.

Gevolgen? Nee.

Elk van de tot nu toe genoemde punten heeft het potentieel om een ​​tastbaar politiek schandaal te veroorzaken. Elk van de punten die tot nu toe zijn genoemd, had massale publieke verontwaardiging moeten veroorzaken. En zou moeten leiden tot massale oproepen tot ontslag en het overeenkomstige ontslag van de verantwoordelijke regeringsleden tot en met de bondskanselier. Elk punt betekent een potentieel aardverschuivingsverlies van vertrouwen in de Duitse politiek.

En toch blijft de regering-Merkel genieten van haar kantoren. Niemand neemt verantwoordelijkheid, niemand neemt ontslag, niemand draagt ​​de gevolgen van hun wandaden.

In plaats daarvan scheppen de ministers over zichzelf op in brute en buitensporige lof voor de schijnbare voordelen: de gedwongen “prik” is een gratis aanbod van de staat. De staat “helpt” de slachtoffers van de overstromingen en betaalt de wederopbouw. De staat redt hier en helpt daar. Een brutale en brutale leugen, want uiteindelijk is de burger verantwoordelijk voor zowel de utopische, mondiale en waanvoorstellingen als voor al het nationale falen van deze regering. En dat door geperst belastinggeld en belastingdruk in de biljoenen dollars en, in de toekomst, waarschijnlijk door langer en langer werken. Voor een steeds kleiner wordende retentie van de zelfverdienende en behoeftigen. Bedankt voor niets.

Mindset in plaats van verantwoordelijkheid

In feite neemt niemand meer politieke verantwoordelijkheid. De juiste houding weegt zwaarder dan het nemen van verantwoordelijkheid. De zogenaamd nobele en moreel superieure ideologie rechtvaardigt en compenseert klaarblijkelijk elke blunder, hoe voor de hand liggend ook, en de incompetentie van het politieke en bestuurlijke kader dat overal te vinden is.

En slechts enkelen durven ze nog openlijk en kritisch te bevragen. Ook hier is de reden te zien in het regime van Merkel en haar 16-jarige auspiciën. De analytische bevindingen tonen aan dat onze democratische instellingen zijn geïnfiltreerd, ontbonden en in overeenstemming gebracht met ideologische leiders.

De meest recente voorbeelden: de voormalige president van het Federaal Bureau voor de Bescherming van de Grondwet, Hans-Georg Maaßen, die werd ontslagen en wiens opvolger onmiddellijk op jacht ging naar de oppositie.

De benoeming tot voorzitter van het Federale Constitutionele Hof van Merkels partijgenoot Stephan Harbarth. De huiveringwekkende recente uitspraken van de door hem geleide rechtbank, bijvoorbeeld op het gebied van klimaatbescherming of de financiering van de publieke omroep, spreken hier boekdelen.

De ineenstorting van de Permanente Vaccinatiecommissie na massale politieke druk op het gebied van het vaccineren van kinderen en adolescenten. Om ethische redenen willen we het niet eens hebben over de ethische commissie.

Voorheen onafhankelijke instellingen worden veranderd in meegaande ‘dienstmaagden’ van de politiek – hun geloofwaardigheid wordt dus steeds meer ondermijnd. Wat echter het zwaarst weegt, is het feit dat ook de vrije wetenschap op deze manier verder wordt ontbonden en vernietigd. Uitgekozen, politiek aanvaardbare ‘experts’ krijgen geld, macht en een stem in de media en daarmee het brede publiek. Wetenschappers die politiek onaanvaardbaar zijn “ontvangen” druk van politiek en media, ervaren publieke laster en moeten bang zijn voor obstakels of zelfs het einde van hun carrière.

De alomtegenwoordige staatsvoogdij van de verantwoordelijke burger en de progressieve neergang van instellingen leiden tot de volledige desintegratie en vernietiging van onze democratische staat.

Na 16 jaar heeft Merkel de demon van het staatsgezag, de alomtegenwoordige controle van houdingen en de uitgebreide partijmacht opnieuw geïnstalleerd. Een vernietigende conclusie. En dat onder de ogen van alle oude partijen die samen verantwoordelijk zijn voor deze ontwikkelingen.

Het is inderdaad een kwestie van een nieuwe start maken. Als deze partijen niet worden gestopt, als deze “NED” niet wordt gestopt, zal Merkels “gebrek aan alternatieven” een voortdurende staatsdoctrine worden, zelfs na haar RETREAT, wat te verwachten is.

Maar dat zou de grootste van alle rampen zijn en zou de hier getoonde voorbeelden van rampen ver overschaduwen en leiden tot een onherstelbare sociale en nationale dystopie.

SDB is al meer dan 10 jaar vrij, eerlijk en onafhankelijk. Geen miljardair bezit ons, geen adverteerders controleren ons. Wij zijn een door lezers ondersteunde non-profitorganisatie. In tegenstelling tot veel andere publicaties, houden we onze inhoud gratis voor lezers, ongeacht waar ze wonen of het zich kunnen veroorloven om te betalen.

We hebben geen paywalls en alles blijft gratis zonder censuur. In het post-truth-tijdperk van nepnieuws, echokamers en filterbubbels publiceren we meerdere perspectieven van over de hele wereld.

Iedereen kan bij ons publiceren, maar iedereen doorloopt een rigoureus redactioneel proces. U krijgt dus op feiten gecontroleerde, goed gemotiveerde inhoud in plaats van ruis.

Dit is niet goedkoop. Servers, redacteuren fees en web ontwikkelaars kosten geld. Overweeg alstublieft om ons te steunen als donateur of ondersteunend lid, ook wij hebben onze inkomsten zien dalen in deze heftige tijden daarom, KLIK HIER voor IBAN of via PayPal hieronder!, hartelijke dank en veel leesplezier.

Steun SDB via PayPal veilig en simpel.