DELEN
merkel
Berlin, 2018. július 5. A Miniszterelnöki Sajtóiroda által közreadott képen Orbán Viktor miniszterelnök és Angela Merkel német kancellár találkozója Berlinben 2018. július 5-én. MTI Fotó: Miniszterelnöki Sajtóiroda / Szecsõdi Balázs

Tot eind van het jaar moet Merkel het nog volhouden, want in december zijn er twee gebeurtenissen die haar levenswerk kunnen voltooien: het verlengen van de sancties tegen Rusland en het tekenen van het Migratiepact. Pas dan kan zij achterover leunen en constaterenn dat de vernietiging van Duitsland en de Europese Unie hun definitieve eindstadia zijn ingegaan.

Angela Merkel heeft gekozen voor een langdurend afscheid. Eigenlijk zit zij vastgeroest aan de macht en wil daarvan genieten tot de laatste seconde. Pas voor de volgende verkiezingen wil ze de kanselarij verlaten. De vrouw, die meestal wordt afgebeeld als berekenend (“koele natuurkundige”), zou zich dit keer wel eens kunnen vergissen. Haar blokkeringstactiek is te doorzichtig. Ze is absoluut niet bezig met een verandering in de politiek, want als ze in functie (van bondskanselier) blijft, betekent het drie jaar lang “doormodderen” – zelfs met open grenzen. Drie jaar tot de legislatuur afloopt en er hoe dan ook opnieuw wordt gekozen.

Alleen de ellende en de steeds verder afnemende steun wat betreft haar autoriteit heeft haar gedwongen haar partijpolitieke einde nu aan te kondigen. De kanselier heeft met besluit vast te houden aan het kanselierschap echter een kans gemist op een glansvolle aftocht. Ze is volgens ons echter van mening dat het een laatste redmiddel is om de controle te behouden over wat er gaat komen.

In plaats daarvan lijkt haar aankondiging meer op een manoeuvre om de resterende macht zo lang mogelijk vast te kunnen houden. Het afzien van het partijleiderschap is een bliksemafleider, want vanaf het allereerste begin was zij verzekerd van de macht door die positie, terwijl ze er in feite nooit echt iets mee heeft gedaan.

Nee, we trappen echter niet in haar “opofferingsrol” zoals zij dat in haar brief aan de Bonsdag uiteenzet. De realiteit, om maar te zeggen waar het op staat, is dat Merkel een motie van wantrouwen wilde en wil voorkomen, wat zou leiden tot een schandelijk vertrek. En – wat ook net zo zwaar weegt: een motie van wantrouwen zou haar de bevoegdheid hebben ontnomen om het migratie-verdrag voor de vernietiging van Duitsland en de Europese Unie te ondertekenen of te laten ondertekenen. De motie van wantrouwen zou dit duivelse werk hebben voorkomen – maar daarmee de smet op haar blazoen hebben vergroot.

Merkel heeft – tijdens het tumult in Duitsland over haar mededeling – onopvallend haar corrupte vriend/miljardair Poroshenko in Oekraïne bezocht. Zoals verwacht heeft ze beloofd om volgende maand de sancties tegen Rusland uit te breiden. Haar gedrag lijkt al aardig op dat van Obama, die, al bijna president-af, nog steeds maximale schade heeft aangericht als nalatenschap voor zijn opvolger Trump.

Merkel gebruikt altijd weer hetzelfde argument om haar besluit de sancties tegen Rusland uit te breiden, te rechtvaardigen. Zolang het proces van het vredesplan van Minsk niet vordert, blijven de sancties gehandhaafd, zegt zij. Wat zij er niet bij zegt is het feit dat het Poroshenko en zijn corrupte kliek in Kiev zijn die het vredesproces torpederen. Zij hebben namelijk niet voldaan aan een vereiste van de Minsk-overeenkomst.

Het is Poroshenko zelf die de Russen omschrijft als minderwaardige mensen en wetten tekent die de volledige uitroeiing van de Russische taal in Oekraïne ten doel hebben. Laten we niet vergeten dat het conflict in de Donbas om precies deze reden is ontstaan. Kortom, Kiev doet niets, maar helemaal niets om het conflict te de-escaleren of zelfs op te lossen.

Merkel gebruikt haar “laatste dagen” nog om maximale schade aan te richten. Dat moet ook het motief zijn, alleen het partijvoorzitterschap opgeven, maar niet hun kanselierschap. Tot het einde van het jaar moet zij het nog kunnen uitzingen, omdat er in de maand december twee beslissingen zijn die haar levenswerk kunnen voltooien: haar handtekening onder het VN-migratiepact en de uitbreiding van Russische sancties, waarvan zij altijd de drijvende kracht is geweest, in lijn met het oorlogszuchtige koppel Obama/Clinton.

Merkel weet precies welke schade zij Duitsland en Europa berokkent met haar beleid. Ze weet ook wat de fatale gevolgen van het VN-migratiepact zullen zijn. Het feit dat ze op beide onderwerpen tot het einde haar stempel wil drukken bewijst dat ze haar uiterste best doet om haar eed van het ambt te breken: namelijk om schade van het Duitse volk af te wenden. En dat Europese volk kan haar ook gestolen worden…

Merkel is nooit met ideeën gekomen voor het ontwerp van één Europa. Haar idee van Europa bestond er alleen uit om de problemen met geld op te lossen – ten koste van de Duitse belastingbetaler, bij een onvergeeflijke schending van de grondwet en de Europese verdragen. Door haar toedoen is de kans op een stabiel en welvarend Europa, en een mooie toekomst voor Duitsland, verkeken.
De bondskanselier heeft grof gezegd alles verkloot, en nog is het niet genoeg.

Het lange afscheid van Merkel kondigt een periode van instabiliteit in Europa’s grootste economie aan en beschadigt ook de EU tot op het bot.

Tot de problemen van de resterende termijn van Merkel kunnen we onder andere noemen: het beveiligen van de Europese grenzen (wat nog nooit is gebeurd en ook niet gáát gebeuren – zie het migratiepact, het herstel van het verloren vertrouwen tussen “EU-Oost” en “EU-Westen”, de Brexit, de begroting van Italië en de Europese verkiezingen in 2019. Merkel heeft nog steeds op Duits en vooral Europees niveau nog heel wat klussen te klaren. Maar ze is uitsluitend gericht op haar eigen, verborgen agenda.

Het lijkt verstandig op de komende EU-toppen de toon te matigen – het gaat tenslotte minder om grote visies dan om crisisbeheer. Maar de bondskanselier houdt zich nu vooral bezig met het managen van haar eigen crisis.

Om al die taken aan te pakken – laat staan ze op te lossen – heeft de Duitse bondskanselier nu niet de autoriteit. Het is een oude politieke wijsheid: wie aan het einde komt van zijn of haar termijn, wordt algemeen beschouwd als een “lame duck” – als een lamme eend. De eend mag kwetteren, maar eigenlijk heeft ze niets meer te zeggen omdat niemand meer naar haar luistert.
En ook een begrip krijgt steeds meer vorm: het woord Merkel wordt niet langer in verband gebracht met “Macherin Merkel”, maar alleen met “Merkel’s verlies aan macht”.

Hier zal ze op moeten letten, hoe pijnlijk dat ook is; omdat “Merkel’s verlies aan macht” een onvermijdelijk gevolg is van haar aankondiging dat dit haar laatste kanseliersperiode is. Ze mag blij zijn dat ze nog niet eerder uit het ambt is gezet (inderdaad, een “constructieve motie van wantrouwen”).

Het is haar eigen schuld. De scheiding die zij nu aanbrengt tussen kanselier- en partijleiderschap is een fatale vergissing – ook omdat zij die twee functies onlosmakelijk van elkaar achtte. Het betekent niets anders dan een “totaal verlies van autoriteit” en het “begin van het einde” van een bondskanselier. Misschien is dit een harde analyse, maar zij heeft het in het jaar 2004 toch zelf gezegd: “partijvoorzitterschap en kanselarij horen bij elkaar.”

Het lijkt erop dat de Duitse bevolking eindelijk wakker wordt. Merkel heeft nu – althans sinds de verkiezingen in Beieren en Hessen – de feiten tot de kern teruggebracht. De keizerin is nu naakt – en zal niets anders achterlaten dan woede en ontwrichting.

Kan Merkel gewoon nog drie jaar doorgaan? Nee, omdat de achterban zich onmiskenbaar roert, en de afgevaardigden in het Landes- en Bundesparlament zullen zich ongemakkelijk voelen uit angst dat ze hun mandaat – en dus hun privileges – zouden kunnen verliezen. Nee, overal waar je in de partij kijkt, zie je: de CDU wil een nieuwe start.

Merkel is nooit een leider geweest met CDU-bloed in haar aderen. Zij mist elk gevoel van waarden en elk greintje menselijke meelevendheid. Ze heeft de ideologische basis onder het CDU weggetrokken, en de kiezers hebben dat goed in de gaten.

Velen zijn er achter gekomen dat ze zich niet heeft ingezet voor Duitsland en de Duitsers, terwijl ze toch echt heeft geschreven dat zij “dem deutschen Volke dienen“ wou. Nee, ze heeft alles gedaan om zich van “Duits” te distantiëren.

Een paar dagen geleden vertelden we hoe ze de Duitse vlag uit de handen van de toenmalige secretaris-generaal Gröhe rukte. En ook over het feit dat zij in haar toespraken niet over de “Duitsers” sprak, maar over “zij die hier al langer wonen”!

Opvallend was ook dat zij de uitdrukking “Duits volk” bijna nooit in haar toespraken gebruikte, net als het woord “vaderland”.

Het is gewoon een aanfluiting dat verschillende mainstream media alleen maar lovende woorden over haar schrijven, immers: samen met Frankrijk verdedigt Merkel (officieel) jarenlang standvastig die waarden die Europa tot een van de meest welvarende en vooruitstrevende gebieden van de democratische wereld hebben gemaakt, maar ondertussen heeft zij afstand genomen van de grondbeginselen van de EU, zoals de bescherming van de mensenrechten, de vrijheid van meningsuiting en de vrije markt. Zij heeft precies het tegenovergestelde gedaan en Duitsland geofferd op het altaar van een duizelingwekkende welkomstcultuur en een onvoorstelbare Duitse en Europese schuldenlast.

Daarnaast heeft ze – ons inziens bewust – een ernstige strategische fout gemaakt: de complete misrekening van haar vluchtelingenbeleid. Blijkbaar ging zij – zoals de vele linkse Gutmenschen – ervan uit dat “Auschwitz” de Duitsers zelfs vandaag de dag en tot in de eeuwigheid tot schuldigen heeft bestempeld, mensen die dag na dag de schulden en alle lasten van de wereld moeten dragen.

Maar met de “welkomstcultuur” die ze initieerde, heeft ze haar hand overspeeld. Het succes van de AfD is daar een antwoord op. En degenen die verantwoordelijk zijn in de CDU kunnen worden verweten dat zij allemaal verantwoordelijk zijn voor de opkomst van een conservatieve rivaliserende partij. Zij hebben hun voorzitter onvoorwaardelijk gesteund. Aan Merkel en haar volgers kunnen we goed zien hoe blind orders worden opgevolgd. Dat ze de AfD nu demoniseren is als proberen een schuldig geweten in een goed geweten te veranderen.

In december wordt er dus een nieuwe partijvoorzitter gekozen, en de CDU verwacht met die persoon met een schone lei te kunnen beginnen. Die nieuwe partijvoorzitter zal zijn eigen stijl meebrengen en dat waarschijnlijk in stelling brengen tegen Merkel’s oude politieke stijl – een andere mogelijkheid zien we niet. Die verandering in de partij zal logischerwijs ook zijn uitwerking hebben op de bondskanselier – Merkel dus, en dat zijn beslist geen goede vooruitzichten voor een nieuwe politiek.

De nieuwe partijvoorzitter moet zich ook persoonlijk distantiëren van Merkel, er een eigen profiel op na houden…. want een partijvoorzitter is immers ook een potentiële kandidaat voor het kanselierschap. En de te verwachten onrust binnen de partij zal denken wij niet lang op zich laten wachten.

Het pluche van de stoel waarop Merkel zó lang gezeten heeft, heeft geen kleefkracht meer. Merkel zal er vanaf glijden….. en diep vallen.

Maar eerst moet zij haar finale missie nog volbrengen: de Russische sancties verlengen en, op 10 en 11 december, in Marrakesh het migratiepact tekenen. Pas dàn is zij er zeker van dat het vernietigingsproces van de Duitse burgers, de Duitse cultuur, Duitsland en eigenlijk de gehele EU, zijn definitieve fase is ingegaan!

Reacties

Reacties

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.