Merkel

Merkel kan het niet meer bijbenen

De toespraak van de Britse premier over een harde Brexit moet de Duitse bondskanselier Angela Merkel rauw op haar dak gevallen zijn. Door haar beleid en handelen vervreemdt ze steeds meer mensen (en landen) van zich. Is Angela Merkel nog wel geschikt voor haar baan?

We lazen giseren op de site van NRC [1] het volgende:

De aanstaande onderhandelingen tussen het Verenigd Koninkrijk en de Europese Unie mogen dan gaan tussen een alleenstaande eilandstaat en het grootste economische blok ter wereld, de Britse premier Theresa May laat zich geen mes op de keel zetten. Ze laat zich voor aanvang van de gesprekken niet koeioneren. In een lange toespraak over Brexit tegen ambassadeurs en journalisten op Lancaster House zei May:„Geen deal is beter voor Groot-Brittannie dan een slechte deal”

De dreigementen van Europese leiders dat het Verenigd Koninkrijk pijn moet lijden om zo te voorkomen dat meer EU-landen het Britse voorbeeld volgen noemde May „een daad van rampzalige zelfvernietiging”. Niet alleen zouden Europese bedrijven jaarlijks 290 miljard pond aan export richting het VK verliezen, ze verliezen dan ook onbelemmerde toegang tot het mondiale kapitaal verenigd in de Londense City, waarschuwde May.

De toespraak moet de Duitse bondskanselier Angela Merkel rauw op haar dak vallen. Onlangs nog zei ze dat als het Verenigd Koninkrijk de vier grondwaarden van de interne markt niet accepteren zou, de EU haar consequenties zou moeten trekken, en ze waarschuwde (Duitse) ondernemingen alvast bij de Brexit-onderhandelingen weinig toe te geven.

Het Duitse establishment denkt nog steeds dat zij de lakens kan uitdelen. Terwijl er in Davos tijdens het World Economic Forum geluiden te horen zijn dat er met het aantreden van Donald Trump nieuwe tijden aanbreken, leeft Merkel nog in de wereld van eergisteren en denkt dat zij de strijd met The Donald makkelijk aankan. Merkel doet wat betreft haar starheid denken aan grote vorbeeld Honecker. Hoogmoed komt voor de val, en wie te laat tot bezinning komt wordt afgerekend.

Donald Trump heeft – blijkt uit het zondag gepubliceerde interview met o.a. Bild – de intentie om met zijn trouwe partner Britain een transatlantisch, economisch verbond te sluiten, om de voorgenomen afstraffing van de Albions door de EU (en dan met name Duitsland) te verhinderen. Hij heeft ook méér dan een sprankje hoop dat andere Europese landen zijn voorbeeld snel zullen volgen – niemand wil immers achterin de rij gaan staan. Het lijkt er op dat de EU hierdoor, en door de politieke situatie in de EU, uit elkaar getrokken zal gaan worden. Merkel zegt dat niet te zullen gaan doen, wat wellicht uiteindelijk betekent dat Duitsland met haar droompartners Griekenland, Portuga en Cyprus in de EU zal overblijven.

Ulf Poschardt [2], de enigszins naïeve nieuwe hoofdredacteur van Die Welt, ziet als gevolg van Trump’s plan een geïsoleerd Duitsland voor zich:
“We staan er alleen voor. In Europa hebben veel landen ons ook in de regen laten staan, en ook wat er in het Verenigd Koninkrijk wordt gebrouwen betekent voor de Duitse export weinig goeds.

(…) Gelijktijdig moeten we erin berusten om bij twijfel ook alleen te staan, zoals we dat op dit moment nog niet bereid zijn te accepteren. De provocaties van Trump en Theresa May moeten serieus worden genomen en omgezet worden in een strijdkrachtige houding. De concurrentie wordt harder en onbuigzamer en wij Duitsers moeten minder dromerig zijn maar ons ervan bewust zijn met macht onze belangen na te streven.“

Sinds het uitbreken van de financiële crisis in 2009 zijn er al zeven jaar verstreken – zeven magere jaren. Merkel had moeten aandringen op een Grexit, om een voorbeeld te stellen en gezien de positie van haar land de schulden van andere EU-partners met Duitsland niet naar recordnivreau’s moeten laten opstuwen. Merkel had nooit migranten massaal moeten uitnodigen en met hen op selfies bij de grens moeten poseren.

De èchte asielzoekers, die bescherming nodig hebben en bereid zijn zich aan te passen aan de westerse cultuur, zijn de dupe.

Als Merkel niet die migrantenstroom had aangemoedigd was de EU ook niet zo verdeeld geweest, en had naar alle waarschijnlijkheid ook geen Brexit plaatsgevonden. Het hele theater met het Verenigd Koninkrijk, Oostenrijk, Oost-Europa en de Balkan over een “migrantenverdeling”, het “afsluiten van de Balkanroute”, de miljardenkostende “deal” met Erdogan en de “buitengrenzen” was de EU bespaard gebleven.

We moeten Donald Trump gelijk geven bij zijn uitspraak dat een land, dat haar buitengrenzen niet kan verdedigen, geen land is. Het is dan ook Brussel te verwijten dat zij bij het laten vervallen van de binnengrenzen er niet aan gedacht heeft de buitengrenzen op slot te doen.

Merkel heeft alles gedaan om de EU-politiek te beschadigen en Duitsland politiek gezien te isoleren. De meeste partners vervreemden zich van haar, alleen de ruggengraatlozen volgen haar nog blindelings. Merkel heeft totaal geen rekening gehouden met het dóórgaan van de Brexit (überhaupt viel de JA-stem haar tegen), en ook niet met de verkiezingswinst van Donald Trump.

Ze heeft dan ook geen plan B.

Tja, als Hillary Clinton president zou zijn geworden, dan was het allemaal heel anders gelopen. Maar ook nu weer blijkt dat een politiek lot aan een zijden draadje kan hangen….

Met de inauguratie van Obama in 2008 kon Merkel met rugdekking van de machtigste man ter wereld als Europese stadhouder werken. Zes maal de “machtigste vrouw ter wereld” (Forbes). Met Nederland, België, Frankrijk, Denemarken, Polen, Griekenland, Spanje, Hongarije, Oostenrijk en het Verenigd Koninkrijk had zij overal volgzame vazallen van de politieke correctheid, alleen Italië en Tsjechië waren de dwarsliggers. Noem de lafaards maar op: Gordon Brown, David Cameron, Nicolas Sarkozy, Donald Tusk, Mario Monti, Jan Peter Balkenende, Kostas Karamanlis, Giorgis Papandreou, Andonis Samaras, José Zapatero, Herman Van Rompuy, Yves Laterme, Elio Di Rupo en Martin Schulz, om er maar wat te noemen, hebben inmiddels allemaal politiek gezien niet kunnen presteren. Alleen Angela Merkel trommelt met haar duracellbatterijen nog door, en weet ze van geen ophouden.

Er was een tijd dat zij in Parijs, Rome, Madrid, Brussel, Den Haag en in het machtige Luxemburg gewillige marionetten had zitten. Maar de situatie heeft alles in zich om aanzienlijk te kantelen: in ons land, in Frankrijk, Italië en waarschijnlijk ook in Spanje zijn er dit jaar nieuwe verkiezingen.

Zeker is in ieder geval – althans dat zeggen peilingen al maandenlang – dat in Frankrijk de socialisten zullen worden afgelost, terwijl in ons land de twee regeringspartijen behoorlijke verliezen moeten slikken.

Na de Duitse Bundestagswahl zal Merkel vooral te maken krijgen met poltieke vijanden. Polen, Tsjechië, Oostenrijk, Hongarije, Slowakije en Denemarken hebben nu al een kritische houding versus het Duitse asielzoekersavontuur en Frankrijk zal, ongeacht of Marine Le Pen of Francois Fillon de presidentsverkiezing wint, straks een heel ander buurland zijn.

De mainstream media hebben het verband tussen politiek en economie nog steeds niet begrepen; de eerder genoemde Poschardt stelt voor: “Het enorme welvaartsniveau staat op het spel, daarom moeten nu snel groeibelemmeringen worden opgeruimd: bureaucratie afbouwen, belastingen verlagen, restricties en onderzoeksverboden opheffen.“

Door mevrouw dr. Merkel?

Die jarenlang geen enkele interesse toonde voor economische vraagstukken? Die met sociaal-democraten en de Groenen de dure volks- en economie-vijandige “Energiewende“ heeft doorgevoerd? Die denkt dat zij (van God?) speciale gaven en talenten heeft gekregen?

Poschardt nogmaals: “We moeten weer ambitieus zijn. De wereldwijde verdeling van de welvaart zal door de VS agressief in haar voordeel worden beslist – als we ons daartegen niet verzetten en beter, moediger, vlijtiger, innovatiever, vrijer, opener, creatiever, multicultureler worden. It‘s the economy, stupids. Als de Duitsers dit conflict doorstaan dan verdedigen zij daarmee ook de zegeningen van een liberale, open maatschappij. Het gaat om erg veel. Meer dan ooit.“

Nee, it’s NOT the economy, stupid. Hoe zou Duitsland dat moeten doen? Met een kapotbezuinigde Bundeswehr? Met kernwapens? Met veto’s in de VN-veiligheidsraad? Met het bewaken van het heelal? Met de hulp van buitenlandse partners? Of met goedkope producten die op de wereldmarkt te koop zijn?

Hier wreken zich Merkel’s tekortkomingen. De Duitse en oost-europese geschiedenis (inclusief Joegoslavië) van de tweede helft van de vorige eeuw laat zien, dat ondanks alle ijver er uiteindelijk een economische en financiële ineenstorting volgt, als je geen militaire vaardigheden hebt, geen soevereiniteit en geen bondgenoten. Als je door (militair) sterkere machten wordt gepiepeld.
De lessen van de negentiger jaren zijn de economische brekebenen in de EU allang weer vergeten. In de VS, in Rusland, in heel Oost-Europa en op de Balkan wordt inmiddels al hardop gelachen over die wereldvreemde rare vrouw die daar ergens in Berlijn zit te denken hoe goed zij wel niet is.

Het zijn ook de landen waar het economisch slechter gaat dan in Duitsland en die terecht zien hoe de eens zo sterke economie, de innovatiekracht en het vakmanschap als gevolg van een linksgroene ideologie beetje bij beetje afbrokkelt – maar dat al jaren achtereen. En dan hebben ze in Bonn ook nog de illusie dat hun economie bijzonder sterk is – een economie gebouwd op de pijlers van lage lonen en sllechte arbeidsvoorwaarden, waar parttimers meerdere baantjes erop na moeten houden om het hoofd boven water te houden.

Wat ok meespeelt is dat de Duitsers sinds de Tweede Wereldoorlog een complex is aangepraat, er een collectieve hersenspoeling heeft plaatsgevonden waarbij “der Chef” altijd gelijk heeft en vragen stellen hoe dan ook uit den boze is. Deze door de hele Duitse economie en politiek (!) verweven machtsverhoudingen zijn mede verantwoordelijk voor de uiteindelijke ineenstorting van het Duitse (economische) rijk.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.