merkel

Men neme: een Amerikaanse president die de EU maar niets vindt, met politiek-correcte figuren als Juncker, Merkel en Verhofstadt (citaat). Vervolgens een fanatieke bondskanselier die een hekel heeft aan Duitsland en alles doet om haar volk ten gronde te richten en een Pool die vindt dat iedere regeringsleider trouw moet zweren aan de EU.

Ingrediënten die leiden tot linke soep.

Donald Tusk, de Pool die in 2005 de tweede ronde van de presidentsverkiezing in het land niet overleefde vanwege het feit dat bekend werd dat zijn grootvader als vrijwilliger bij de Duitse Wehrmacht had gevochten, heeft in een open brief [1] voorafgaand aan de EU-top op Malta, vorige week, de Verenigde Staten een existentiële bedreiging genoemd en – dat is nieuw, maar door zo goed als door de gehele mainstream media niet opgemerkt – óók China als een nieuwe gevarenzone betiteld, eentje die bestreden moet worden.

In de brief worden de “gevaren” voor de EU nog even op een rijtje gezet. De islamitische terreur is een gevaar dat bestreden moet worden – geen speld tussen te krijgen. En de Brusselse kreet dat Rusland en Poetin een gevaar voor de EU vormen is ook niet nieuw. Dat de Verenigde Staten van Trump als een existentieel gevaar gezien worden, is een verharding van de retoriek jegens de Amerikanen. “Existentieel gevaar” is een behoorlijke verscherping van de toonzetting zoals die vóór het telefoongesprek dat de Duitse bondskanselier had met Donald Trump gold. Daarover zometeen meer. Maar wat nieuw is, is dat China óók wordt genoemd als een bedreiging.

Toen Donald Trump de Amerikaanse presidentsverkiezingen won, liet Merkel ongemakkelijk weten dat ze met hem een nauwe samenwerking wilde, maar dan wel op basis van gedeelde waarden: “… democratie, vrijheid, respect voor het recht en de menselijke waardigheid – ongeacht herkomst, huidskleur, geloof, geslacht, seksuele oriëntatie of politieke opvattingen’’, daarbij suggererend dat de nieuwe Amerikaanse president op al die punten tekortschoot.

Vandaar ook dat het telefoongesprek dat Trump met Merkel voerde, voor haar een dramatisch verloop had. De nieuwe president heeft een lage dunk van de EU alsmede de politiek-correcte figuren als Juncker, Merkel en Verhofstadt [2]. Trump bracht tijdens het telefoongesprek opnieuw zijn bezwaren tegen de NAVO naar voren, vooral het financiële aspect (dat de VS onevenredig veel voor het bondgenootschap betalen). Merkel zegde toe dat de EU méér zou bijdagen, waarbij de mainstream media in Duitsland het een overwinning voor Merkel noemden dat zij Trump toch maar zo ver gekregen had dat hij de NAVO niet had laten vallen.

Simpele journalisten.

Het botert dus in het geheel niet tussen de twee wereldleiders, wat ondermeer blijkt uit Trump’s opmerking dat het Brexit er wel eens toe kan leiden dat méér landen uit de EU stappen. Sindsdien voert Merkel een strijd op twee fronten: één tegen Poetin/Rusland en nu dus ook één tegen de VS/Trump, en, afgaande op de open brief van Tusk, nu eigenlijk op drie fronten: China is de derde vijand.

We hebben vaker onze bezwaren tegen de Duitse bondskanslier uit de doeken gedaan. Kennelijk is haar wil binnen de EU nog steeds wet, want we hebben nog niets gelezen over andere regeringsleiders die die strijd op drie fronten – tegen drie van de vier wereldmachten – veroordelen. Trouwens, die vierde wereldmacht – India – is dan wel nu nog niet in de oorlogszuchtige EU-retoriek opgenomen, maar wat niet is kan nog komen, India heeft nauwe banden met zowel Rusland als China, en we denken dat het slechts een kwestie van tijd is dat Merkel/EU, dus eigenlijk Merkel/Duitsland, ook India in het gevarenlijstje zal opnemen.

Zo’n strijd op zoveel fronten – dat kan binnen de internationale politiek niet anders worden getypeerd dan zelfmoord. Kennelijk gelooft de politieke elite in Europa (waarvan Merkel ook maar een muppet is) ècht dat de EU een strijd tegen die grootmachten kan winnen.

Mogherini-Tusk-Merkel geloven het in ieder geval wèl, anders zou de president van de Europese Raad Tusk het niet in een open brief uitvoerig hebben meegedeeld. Het is niet zomaar het briefje van een punaisepoetser uit Brussel, het is het standpunt van de president van de Europese Raad!

Tijdens een persconferentie met de Oekraïense crimineel president Porosjenko bekritiseerde Merkel nogmaals Trump vanwege zijn migratiepolitiek en ze zegde vervolgens Porosjenko volledige steun van Duitsland èn de EU toe met betrekking tot zijn activiteiten. Inderdaad: Merkel beschouwt zich als de EU, en de EU-lidstaten gaan er in mee, een klein aantal opstandig landen uitgezonderd.

Goed beschouwd heeft Porosjenko van de EU nu de vrije hand gekregen voor de oorlog in Donbass plus de toezegging dat Merkel/Duitsland en Mogherini-Tusk-Merkel/EU Oekraïne bij alles zullen steunen. Ook werd de suggestie gewekt – zelfs in de Anti-Trump-introductie van de persconferentie, dat Porosjenko de Trump/VS niet meer nodig heeft, omdat de Merkel/EU alle steun heeft toegezegd.

Over de Oekraïense nazi-groeperingen, die aanwezig zijn bij de sterkste moordcommando’s in de Donbass-gevechten, werd niet gesproken. Maar Oekraïne krijgt dus kennelijk op dit vlak ook alle financiële ondersteuning, en het ministerie van binnenlandse zaken van dit land kan dan met EU-geld de aan haar verbonden nazi-groeperingen het een en ander toeschuiven.

Er zijn meer landen binnen de EU die in deze hysterie meegesleept worden, en we kunnen dat elke dag ervaren door de berichtgeving in de mainstream media te volgen. Werd eerst Vladimir Poetin verketterd, nu is het Donald Trump wat de klok slaat. Neem Oostenrijk: dat is óók al bezig met een strijd op twee fronten. De mainstream media in dat land gaan ook wat betreft Trump/ en Poetin/Rusland vol op het orgel. Oók daar wordt de bevolking opgehitst tegen de twee grootmachten, net als in de meeste EU landen. De massapsychose zal nog wel even vóórtduren, voordat de burgers in de gaten krijgen dat er een groot spel met hen wordt gespeeld.

De Oostenrijkse politicus Peter Pilz (Groenen), bijvoorbeeld, bespeelde het publiek met zijn opmerking dat Trump een groot gevaar is – hoewel hij niet als onze wannabee-premier Klaver hem een mafklapper heeft genoemd. Heel slim loog hij toen hij Trump ervan beschuldigde uit zakelijke interesse bepaalde landen niet op zijn ban-lijst te hebben gezet. Pilz wist dondersgoed dat de lijst van Obama afkomstig is, maar daar gaat het hem ook niet om. Zijn punt is voor het publiek gemaakt. Eigenlijk hebben politici in elk land de neiging de waarheid en de leugen naar hun hand te zetten, al naar gelang het hen het beste uitkomt.

In Oostenrijk spelen de Groenen ten aanzien van Oekraïne dubbel spel. Wat betreft de binnenlandse politiek wijzen zij de nazi’s in Oekraïne sterk af, maar in hun stellingname ten aanzien van Oekraïne als land worden de nazi’s voorbeeldig-positief beoordeeld.

Ook bij de door Obama/Clinton-gevoerde oorlogen waren het de Groenen die zeiden te staan achter de oorlogen in Libië, Jemen, Syrië en noem ze maar op. De ruime ervaring die Hillary Clinton op dit vlak had werd in de verkiezingsstrijd vorig jaar door hen dan ook als een pré genoemd: Hillary had ervaring met oorlogvoeren, daarom was zij ook een betere keus dan Donald Trump. Trump had immers gezegd dat hij geen nieuwe oorlogen meer wilde voeren, en de aanwezigheid van Amerikaanse troepen in het buitenland wilde reduceren – wat door de Groenen in Oostenrijk zeer negatief werd uitgelegd.

Pilz had overigens ook gezegd dat hij de buitenlandse politiek van Oekraïne helemaal zag zitten.
Oostenrijk kan vanwege haar voorzitterschap van de OVSE Oekraïne wat in toom houden, maar houdt er dus kennelijk een andere zienswijze op na – en de oppositie in het land vertelt via de media dat de regering “op de huidige voet door kan gaan”.

We kijken even naar de drie in het begin van ons artikel genoemde fronten: Oekraïne/Donbass, Trump/Poetin en China.

Voor Oekraïne/Donbass geldt: de EU geeft Porosjenko alle bewegingsvrijheid (volledige steun bij zijn oorlogsactiviteiten, maximaal wapens en munitie) zodat de oligarch en zijn nazikliek óók aan de ellende in het oosten van het land kan blijven verdienen – waarbij de EU hoopt dat zowel Poetin als Trump aan deze situatie hun vingers zullen branden. Porosjenko hoeft niet in de piepzak te zitten of hij wel steun krijgt van Trump/VS – hij heeft in ieder geval de onvoorwaardelijke steun van Merkel/EU.

Voor Merkel/EU betekent het dat zij Oekraïne afhankelijk hebben gemaakt van de EU-politiek en niet van die van de VS – en hierdoor kan de EU het land gebruiken als instrument in de strijd tegen zowel Poetin als Trump.

Oostenrijk zou vanwege haar voorzitterschap van de OVSE een sleutelrol kunnen spelen bij de gruwelijkheden in oost-Oekraïne, maar deze organisatie lijkt de schuld voor de gevechten neer te leggen bij Poetin – waarbij Trump, als hij Poetin niet weet te stoppen (of eerder: als hij Poetin in dit gebied niet wìl stoppen) als vriendje van Poetin wordt gebrandmerkt. Want zo rolt het balletje in de EU: als je het niet eens bent met de heersende elite, dan lig je eruit. Jammer voor de EU-elite en die in de VS dat er nu een president in de Verenigde Staten het voor het zeggen heeft, en iemand is die de macht van de (financiële) elite juist wil breken.

Het dreigement van Trump dat Poetin de Krim weer moet afstaan aan Oekraïne is holle retoriek, en The Donald weet dat. Technisch gesproken heeft de bevolking van de Krim middels een democratisch referendum gekozen voor aansluiting bij Rusland, en Poetin zal het nóóit meer teruggeven aan Oekraïne. Als de gewelddadige coup in Kiev door de EU wordt gelegitimeerd, waarom zou dat dan niet gelden voor een democratisch referendum? Het geeft gewoon aan dat Brussel (en Washington) andere belangen hebben, waarbij het nu vervelend is dat er in Washington een andersdenkende gekomen is.

Ten aanzien van Donbass zijn in ieder geval de burgers de verliezers. Angela Merkel heeft groen licht gegeven voor het afslachten van veel mensen in het oosten van Oekraïne, en je vraagt je onderhand af hoeveel bloed er nog aan haar handen kan kleven. De mainstream media zullen er evenwel weer een draai aan geven waardoor zij als standvastig en kordaat wordt neergezet. De mensen moesten eens weten. Maar zij kan haar hand óók overspelen. Merkel/Duitsland en Mogherini-Tusk-Merkel/EU hebben twee tegenstandrs, die zij op dezelfde wijze willen aanpakken. Het zijn niet zomaar een paar tegenstanders: de twee sterkste wereldmachten worden door Merkel/Duitsland en Mogherini-Tusk-Merkel/EU uitgedaagd.

En dan de nieuwe vijand: China – dat land wil de EU het liefst losweken van Rusland. In Brussel weten ze dat China een grote bondgenoot van Rusland is. Wil de EU Rusland uitschakelen, dan moet de Shanghai Cooperation Organisation (SCO) mislukken – wat betekent dat de EU druk op China wil uitoefenen, waardoor dat land haar samenwerking met Rusland heroverweegt en misschien wijzigt.

Dat zal ons inziens nooit gebeuren, maar de Mogherini-Tusk-Merkel/EU denkt dat dat zeer wel mogelijk is, en probeert juist dat voor elkaar te krijgen – zoals blijkt uit de open brief van Tusk.

Denken ze in Brussel nu werkelijk dat als China voor de keus gesteld wordt te kiezen voor samenwerking met Rusland en dan mogelijk een economische of conventionele oorlog te riskeren met de EU òf Rusland als partner op te geven en samen te werken met Mogherini-Tusk-Merkel/EU in hun strijd tegen Poetin/Rusland en Trump/VS, dat de Chinezen ècht kiezen voor de tweede keus?

Hoe naïef kun je zijn? Dat kan, als je over verstandelijke beperkingen beschikt, en afgaande op wat de niet-democratisch gekozen machthebbers in Brussel op dat vlak ten toon spreiden is het zelfs aannemelijk. Kijk eens naar de onthutsende video over de gedachtengang van de Duitse bondskanselier:

Dat ze in Brussel en Berlijn helemaal in een parallelle wereld leven, blijkt uit het “plan” zoals dat onlangs bekendgemaakt werd [3]:

EU-leider Donald Tusk wil dat de premiers van alle 27 lidstaten binnen zes weken officieel vastleggen dat ze door willen met de Europese Unie. Tijdens de viering van het Verdrag van Rome, 60 jaar geleden ondertekend, moet de EU eenheid uitstralen.

Trouw zweren aan een centrale organisatie, dat moet de Pool Tusk en ook Merkel (kind van Poolse ouders en volgens bronnen vroeger Stasi-informant) aanspreken. Kennelijk te lang in Oekraïne rondgelopen.
Zullen we bij die plechtigheid de EU ook dan maar vast het Vierde Rijk noemen?

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.